اولین اتوبوس سلول سوختی تویوتا وارد توکیو می‌ شود

[ad_1]

تویوتا قرار است تا اولین اتوبوس خود را که با سلول‌های سوختی کار می‌کند، به شهرداری توکیو تحویل دهد. این خودرو علاوه بر حمل مسافر، توانایی تولید برق در شرایط اضطراری را نیز دارد.

تویوتا اولین اتوبوس سلول سوختی خود را به اداره‌ی حمل‌ونقلِ شهرداری توکیو تحویل داده و قرار است این اتوبوس در ماه مارس ۲۰۱۷ وارد خیابان‌ها شود. این خودروی سبز با گنجایش ۷۶ مسافر از دو سیستم سلول سوختی با الکترولیت پلیمر جامد (TFCS) بهره می‌برد و هر واحد توان تولید ۱۱۴ کیلووات قدرت را دارد. این اولین اتوبوس از ۱۰۰ اتوبوس پیش‌بینی‌شده‌ی سبز است که قرار است تا سال ۲۰۲۰ و شروع بازی‌های المپیک توکیو وارد ناوگان حمل‌ونقل این شهر شود.

سیستم سلول سوختی این اتوبوس در حقیقت توسط میرای، شرکت زیرمجموعه‌ی تویوتا، ساخته شده و دارای ۱۰ مخزن فشارقوی برای ذخیره‌ی ۶۰۰ لیتر هیدروژن با فشار ۷۰۰ بار است. هیدروژن، سلول‌های سوختی را تغذیه کرده و در عوض باتری‌های هیبریدیِ نیکلی-فلزی را شارژ می‌کند. این دو موتور الکتریکی می‌توانند باهم در حدود ۳۶۰ اسب بخار قدرت تولید کنند و گشتاور آن‌ها به ۶۶۰ نیوتون متر می‌رسد.

اتوبوس سلول سوختی تویوتا

به گفته‌ی تویوتا، این اتوبوس علاوه بر مصارف حمل‌ونقل شهری، می‌تواند در هنگام بلایای طبیعی نیز ۲۳۵ کیلووات ساعت برق برای راه‌اندازی تجهیزات تولید کند. اتوبوس جدید تویوتا نسبت به پیشرانه‌های احتراق داخلی بهینه‌تر هستند و در طول فعالیت خود هیچ آلاینده‌ای از قبیل دی‌اکسید کربن یا سایر ذرات معلق تولید نمی‌کند. به‌علاوه این اتوبوس دارای استانداردهای لازم برای سوار و پیاده شدن افراد پیر و کودکان بوده و فاقد پله‌ی اضافی است.

[ad_2]

لینک منبع

نگاهی به جذاب‌ ترین پیکاپ ‌ها و چهارچرخ محرک ‌های تمام ادوار تاریخ (قسمت دوم و پایانی)

[ad_1]

در قسمت اول این مقاله با تعدادی از پیکاپ‌ها و چهارچرخ محرک‌های محبوب تاریخ آشنا شدیم. امروز نیز قصد داریم در قسمت دوم و پایانی، شمار دیگری از این دوست‌داشتنی‌های جاده را بررسی کنیم.

دوج پاور رام کامینز توربو دیزل (۱۹۸۹-۱۹۹۳)

دوج پاور رام کامینز توربو دیزل

شورولت و فورد تا دهه‌ی ۸۰ در حال ساخت کامیونت‌هایی با موتور دیزلی بودند. دوج‌های رام از نوع کامینز توربو دیزل نیز با کمی تأخیر به رقبای خود پیوستند. بااین‌حال، دوج با نصب همان موتورهای ۶ سیلندر دیزلی که در پیکاپ‌های باری بزرگ خود استفاده می‌کرد، محصولی قوی با مقاومت بالا را روانه‌ی بازار ساخت (در آن زمان محصولات برند کامینز حتی قدرتمندتر از دوج رام بودند). این سیاست به دوج کمک کرد تا در بازار کامیونت‌های سنگین و باری موفق عمل کند.

در زمان عرضه‌ی این محصول، مشخص شد دوج رام کامینز با موتور ۶ سیلندر گشتاور بیشتری نسبت به محصولات فورد و شوی تولید می‌کند. قدرت این پیکاپ نه‌تنها خریداران آن را به حمل بارهای سنگین‌تر تشویق می‌کرد، بلکه فورد و جنرال موتورز را تا همین امروز وارد یک رقابت دائمی برای افزایش گشتاور موتورهایشان کرد.

دوج پاور واگن (۲۰۰۵-۲۰۱۴)

دوج پاور واگن

دوج پاور واگن مدل ۲۰۰۵، یک محصول رؤیایی برای علاقه‌مندان به فعالیت‌های خشن بوده و هست. دوج برای ساخت این غول آفرود از شاسی‌های سری ۲۵۰۰ خود استفاده کرده و برای کشش بیشتر خودرو به سراغ قفل دیفرانسیل الکتریکی رفته است. به‌علاوه میله‌ی ضد پیچش سیستم تعلیق این خودرو نیز با فرمان الکتریکی قطع و وصل می‌شود. تایرهای موجود در زیر این غول وحشی از نوع ۳۳ اینچ هستند؛ به این معنی که سوپر واگن می‌تواند از پس هر مسیری برآید. حتی اگر برفرض سوپر واگن در جایی هم گیر کند، جرثقیل الکتریکی نصب‌شده روی سپر جلویی با ظرفیت کشش ۵۴۰۰ کیلوگرم، آن را نجات خواهد داد.

جیپ CJ-8 اسکرامبلِر  (۱۹۸۱-۱۹۸۵)

جیپ CJ-8 اسکرامبلِر

امروزه در بسیاری از انجمن‌های اینترنتی پست‌های مختلفی در مورد احتمال ورود نسل جدید جیپ رانگلر مشاهده می‌شود. علاقه‌مندان خبر از بازگشت جیپی می‌دهند که از زمان توقف تولید آن سال‌ها گذشته است.

جیپ در اوایل دهه‌ی ۸۰ نیاز به ساخت یک پیکاپ کوچک برای رقابت در بازار را احساس کرد. ازاین‌رو دست به تغییر مدل محبوب CJ-7 به محصولی به‌مراتب سازگارتر برای حمل بار زد. جیپ فاصله‌ی بین دو محور عقب و جلو را به اندازه‌ی ۱۰ اینچ طولانی‌تر کرد و یک بدنه‌ی وانت مانند بزرگ‌تر را روی آن قرار داد. بدین ترتیب CJ-8 یا اسکرامبلر متولد شد. رانندگی با اسکرامبلرها بسیار بهتر از CJ-ها بود، زیرا طولانی‌تر شدن فاصله‌ی میان محور جلو و عقب رانندگی را نرم‌تر کرده بود. کمتر از ۳۰ هزار اسکرامبلر از سوی جیپ ساخته شد، ازاین‌رو امروزه قیمت آن‌ها بالاست.

جیپ رانگلر رِنیگِید  (۱۹۹۱-۱۹۹۴)

جیپ رانگلر رِنیگِید

جیپ در دهه‌ی ۹۰ با محصولی پرقدرت و پرتوان به نام Renegade به بازار بازگشته بود.

جیپ برای خودروی مدل ۱۹۹۱ از یک موتور ۶ سیلندر خطی ۴ لیتری استفاده کرد و با تغییر سیستم سوخت‌رسانی، مانیفولدهای ورودی و خروجی و زمان‌بندی میل‌سوپاپ، قدرت این موتور را به ۱۹۰ اسب بخار رساند. رانگلر با موتور ۴ لیتری به حدی قدرتمند بود (تنها ۳۵ اسب بخار کمتر از موستانگ GT قدرت داشت) که جیپ تصمیم به استفاده از نام رنیگید برای آن به‌عنوان یک آپشن اسپرت ۴ هزار دلاری گرفت. موتور این خودرو استاندارد بود و رنیگید نیز دارای بدنه‌ای با فضای گلگیر بیشتر و همچنین تایرهای بزرگ‌تر روی توپی‌های ۸ اینچی چرخ‌ها بود.

جیپ اف سی ۱۵۰  (۱۹۵۷-۱۹۶۵)

جیپ اف سی ۱۵۰

تعداد پیکاپ‌های جذابی که مثل اف سی ۱۵۰ روی یک شاسیِ کوتاه ساخته‌شده باشند، کم است؛ اما این کار چگونه ممکن است؟ آن‌ها کابین راننده را روی موتور سوار کردند.

ایده‌ی قرار دادن کابین روی موتور منطقی به نظر می‌آمد؛ زیرا شما می‌توانستید یک وانت پیکاپ را روی یک شاسی کوتاه‌تر سوار کنید. این کار نه‌تنها FC-150 را مانور پذیرتر کرد، بلکه سرعت آن را نیز بالاتر برد. این خودروی جدید تنها ۷۰ اسب بخار قدرت داشت و به خاطر محدودیت‌های آیرودینامیکی و مکانیکی می‌توانست به سرعت تقریبی ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسد. مهم‌تر اینکه اف سی ۱۵۰ به خاطر داشتن دید عالی، مناسب مسیرهای روستایی بود.

تایفون و سایکلون جنرال موتورز  (۱۹۹۱-۱۹۹۳)

سایکلون جنرال موتورز

خودروهای سایکلون و تایفون از عجیب‌ترین ماشین‌های ساخته‌شده‌ی جنرال موتورز هستند. GMC وانت کامپکت S-15 خود را که قدرت زیادی هم نداشت، به یک هیولا تبدیل کرد. محصول جدید می‌توانست هر چیزی را از سر راه بردارد. موتور ۶ سیلندر خورجینی با حجم ۴.۳ لیتر به لطف داشتن توربوشارژ می‌توانست قدرتی معادل ۲۸۰ اسب بخار تولید کند. گشتاور آن (۴۸۸ نیوتون متر) نیز حتی بیشتر از خودروی کوروِت در آن زمان بود.

یک سال از عمر سایکلون و تایفون می‌گذشت که جنرال موتورز از گیربکس اتوماتیک کوروت برای انتقال قدرت از موتور به چرخ‌ها استفاده کرد؛ اما این خودروها برخلاف کوروت، چهارچرخ محرک بودند. با این تغییر شکست خودروهای مسابقه‌ای تنها با فشار دادن پدال گاز ممکن شده بود. سایکلون در آن زمان می‌توانست در ۴.۳ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر برسد.

مشکل سایکلون این بود که ظرفیت بار اندکی داشت و یک کشنده محسوب نمی‌شد. چه کسی اهمیت می‌داد؟ این ماشین فوق‌العاده سریع بود.

شورولت ۴۵۴ اس‌اس (۱۹۹۰-۱۹۹۳)

شورلت ۴۵۴ اس‌اس

این کامیونت اسپرت توانست در اوایل دهه‌ی ۹۰ به‌تمامی قله‌های موفقیت دست یابد. دلیل اصلی این محبوبیت بازطراحی شورولت ۱۹۸۸ و کامیونت‌های بزرگ جنرال موتورز بود. جنرال موتورز به این نتیجه رسیده بود که وانت‌های جدید GMT 400 نمونه‌ی مناسبی برای ساخت یک پیکاپ با عملکرد عالی هستند. درنتیجه وانت 454 SS متولد شد.

شِوی (مخفف نام شورولت) موتور عظیم‌الجثه‌ی ۸ سیلندر به همراه گیربکس سه سرعته‌ی اتوماتیک و اکسل عقب ۹.۵ اینچی کامیونت‌های قدرتمند خود را قرض گرفت. سال بعد، شورولت گیربکس سه سرعته را با گیربکس چهار سرعته جایگزین کرد و قدرت ماشین را به ۲۵۵ اسب بخار رساند. درنتیجه 454 SS می‌توانست در کمتر از ۷ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسد. این رقم در آن زمان فاصله‌ی چندانی با کامارو نداشت.

سرعت لزوماً تنها ویژگی جذاب 454 SS-ها نبود. جنرال موتورز برای جذاب‌تر شدن و همچنین افزایش عملکرد این خودرو، موتوری قوی‌تر را روی آن قرار داد. این موتور همه را به یاد ماشین‌های عظیم‌الجثه‌ی دهه‌ی ۶۰ می‌انداخت.

فورد F-150 هارلی دیویدسون سوپرشارژ (۲۰۰۷)

فورد F-150 هارلی دیویدسون

هارلی دیویدسون و فورد از سال ۱۹۹۹ تاکنون در حال ساخت وانت‌های پیکاپ هستند. سری هارلی ۲۰۰۷ دارای رینگ‌های کرومی بزرگ و با رنگ خاص بود؛ اما هارلی به‌جز ظاهر زیبا، دارای یک کیت اختیاری سوپرشارژر برای موتور ۸ سیلندر ۵.۴ لیتری نیز بود.

این خودرو با قدرت ۴۵۰ اسب بخار، در آن زمان و حتی امروز نیز یک شگفتی محسوب می‌شود. هارلی به لطف داشتن موتوری با گشتاور ۶۷۷ نیوتون متر می‌توانست به‌مانند یک خودروی غول‌پیکر واقعی، دود از لاستیک‌ها بلند کند.

فورد اف ۱۰۰ (۱۹۵۳-۱۹۵۶)

فورد اف ۱۰۰

عاشقان فورد ارزش اولین نسل از وانت‌های این شرکت را می‌دانند؛ اما اجازه بدهید صادق باشیم، این خودروها در مقایسه با وانت‌های تولیدی در سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ ظاهری زشت و ساده داشتند. نسل دوم این خودروها دارای شیشه‌ی جلوی منحنی بود.

این ماشین‌ها چیزی فراتر از ظاهر بودند. فورد در سال ۱۹۵۴ دست به جایگزینی موتورهای تخت قدیمی با موتورهای جدید ۸ سیلندر و با قدرت ۱۸۰ اسب بخار زد. سال ۱۹۵۳ اولین سالی بود که این ماشین‌ها با گیربکس اتوماتیک و کلاچ هیدرولیکی مبدل گشتاور به بازار عرضه می‌شدند.

مرسدس بنز جی واگِن (۱۹۷۴-۲۰۱۴)

مرسدس بنز جی واگِن

اگر ماشینی وجود دارد که مدت‌زمان تولید آن بیشتر از مرسدس بنز G-Wagen است، به ما معرفی کنید. این خودرو به‌مانند بسیاری از وانت‌های بزرگ، به‌عنوان یک وسیله‌ی نظامی تولید شد؛ اما این SUV قوی و جان‌سخت از سال ۱۹۷۹ تا به اکنون در حال تولید است.

شهرت جی واگن‌ها تنها به خاطر داشتن ظاهری زمخت نبود. مرسدس بنز با استفاده از سیستم تعلیق منحصربه‌فرد و موتورهای AMG خود، این ماشین‌ها را به موشک‌های جاده‌ای تبدیل کرده بود. امروزه جی واگن‌های کلاس G63 AMG دارای ۵۳۶ اسب بخار هستند و می‌توانند در ۵.۳ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر برسند. قیمت این خودروها بدون هیچ آپشن اضافی در حدود ۱۳۶ هزار دلار است.

اینترنشنال سی اکس تی (۲۰۰۴-۲۰۰۸)

اینترنشنال CXT

تعداد وانت‌های پیکاپ برای انجام کارهای دشوار زیاد است، اما برخی از این وانت‌ها واقعاً برای این کار ساخته شده‌اند. شرکت اینترنشنال که درزمینه‌ی ساخت کامیون‌های باری تخصص دارد، در سال ۲۰۰۴ تصمیم به ورود به بازار کامیونت‌های شهری اما با ابعادی به‌مراتب بزرگ‌تر گرفت. CXT یک کامیونت ۶.۵ تنی در کلاس متوسط از نوع چهارچرخ محرک بود. این خودرو از قسمت بار فورد سوپر دیوتی بهره می‌برد. این وانت با ارتفاع ۲.۷ متر توانایی حمل باری به وزن ۵.۵ تن را داشت. CXT تقریباً می‌تواند باری به وزن خود را حمل کند.

هامر اچ 1 (۱۹۹۲-۲۰۰۶)

هامر اچ 1

این خودروی چندمنظوره با قابلیت جابجایی بالا، یک طراحی انقلابی در زمان ورود خود در سال ۱۹۸۵ بود. فاصله‌ی حیرت‌انگیز ۱۶ اینچی بدنه با زمین به همراه پیشرانه‌ای کاملاً محافظت‌شده، هامر H1 را به غول صحراها تبدیل می‌کرد. این خودرو درنهایت در سال ۱۹۹۲ وارد بازار خودروهای شهری شد.

لامبورگینی LM002ا(۱۹۸۶-۱۹۹۳)

لامبورگینی LM002

امروزه همه‌جا صحبت از رونمایی از SUV چهاردر لامبورگینی است، اما این اولین باری نیست که این خودروساز ایتالیایی پا به این قلمرو گذاشته است. LM002 نسل بعدی خودروی چیتا بود که تفاوت‌های اساسی با طرح اولیه‌ی چیتا داشت. چیتا در اصل تلاشی از سوی لامبورگینی برای ساخت یک خودروی نظامی برای ارتش بود.

لامبورگینی به‌جای استفاده از موتور ۸ سیلندر خود موسوم به «رامبو لامبو» در عقب خودرو، به سراغ موتور ۱۲ سیلندر ۴۵۰ اسب بخاری شرکت Countach رفت و آن را در جلوی خودرو قرار داد. یک گیربکس دستی ۵ سرعته نیز قدرت را به چرخ‌ها انتقال می‌داد؛ اما ازآنجایی‌که این خودرو وزنی در حدود ۳ هزار کیلوگرم داشت، زمان رسیدن سرعت آن به ۱۰۰ کیلومتر در حدود ۸ ثانیه بود. این ماشین ۱۲۵ هزار دلاری دارای سیستم 4WD همراه با دیفرانسیل‌های لغزش محدود در هر اکسل بود. کمتر از ۴۰۰ دستگاه از این خودروی خشن ساخته شد.

لندروور دیفندر (۱۹۹۳-۱۹۹۷)

لندروور دیفندر

زمانی که لندروور در سال ۱۹۹۳ اقدام به عرضه‌ی محدود SUV پنج‌در خود کرد، بسیاری برای خرید این خودرو به‌عنوان یک محصول باارزش هجوم آوردند. باید گفت که اقدام آن‌ها عاقلانه بود. این هیولاهای دوست‌داشتنی حالا ارزشی در حدود دو تا سه برابر ارزش آن زمان خود را دارند.

دیفندر خودرویی قوی و زمخت بود که آمریکایی‌ها حسرت آن را داشتند. لندروور در سال ۱۹۹۴ مدل دو در دیفندر را عرضه کرد و از آن مدل تا سال ۱۹۹۷ می‌فروخت. مدل‌های اولیه‌ی دودر همگی از یک موتور ۸ سیلندر خورجینی ۳.۹ لیتری بهره می‌بردند. در آن زمان، قدرت آفرود دیفندر به‌مراتب بالاتر از جیپ رانگلر بود. درنهایت، شهرت این خودروهای 4WD بیشتر و بیشتر شد. ازآنجایی‌که مدل دودر از سوی افراد در روستاها انتخاب می‌شد، تجهیزات الکترونیکی آن به نسبت لندروور دیسکاوری و رنجروور تولیدی در اواخر دهه‌ی ۹۰ کمتر بود.

لندروور سری رنجروور (۱۹۸۷-۱۹۹۷)

رنجروور

قبل از ورود رنجروور در سال ۱۹۸۷، چشم‌انداز خودروهای لوکس 4WD در آمریکا تنها محدود به جیپ استیشن، تویوتا لندکروز و برخی مدل‌های دیگر نظیر شورلت Suburban بود.

اما رنجروور زیبا با موتور ۸ سیلندر خورجینی با ظهور خود به محصولی بی‌رقیب تبدیل شد. اکسل‌های یکپارچه و سیستم تعلیق فنری لول به رنجروور اجازه‌ی عبور از دره‌ها و زمین‌های سنگلاخی را می‌داد. این SUV واقعاً خوب بود، به‌خصوص اینکه تجهیزات داخلی آن‌ها نیز بسیار اشرافی بودند. حجم موتور این خودرو تا اوایل دهه‌ی ۹۰ به ۴.۲ لیتر افزایش یافته بود و اتاق نیز به‌واسطه‌ی استفاده از شاسی طولانی‌تر، جادارتر شده بود.

این رنجروورهای کلاسیک به آرزوی کلکسیونرها تبدیل شده بودند. امروزه نیز با دیدن این خودروها در خیابان لبخند به لبان ما بازمی‌گردد.

تویوتا اف جی ۴۰ (۱۹۶۰-۱۹۸۳)

تویوتا اف جی ۴۰

آخرین نسل از تویوتاهای کلاسیک FJ-40 در سال ۱۹۸۳ بازنشسته شدند؛ اما این خودروها از آن زمان تاکنون نیز طرفداران خاص خود را دارند.

FJ-40 دارای یک موتور ۶ سیلندر خطی با جعبه‌دنده‌ی چهارسرعته بود و پیشرانه‌ی آن در مقایسه با چهارچرخ محرک‌های آن زمان بزرگ‌تر محسوب می‌شد. توان، طراحی و شهرت FJ به خاطر امنیت بالا، دوست داران آن را به فکر کورس گذاشتن در بزرگراه‌ها انداخته بود.

امروزه ارزش این خودروی کلاسیک بسیار افزایش یافته است و کار شرکت‌هایی که درزمینه‌ی بازسازی FJ-40 تخصص دارند، رونق گرفته است. یک FJ-40 سالم و بازسازی‌شده می‌تواند قیمتی بالغ بر ۱۰۰ هزار دلار داشته باشد.

تویوتا لندکروز اف جی ۸۰ (۱۹۹۰-۱۹۹۷)

تویوتا لندکروز اف جی ۸۰

زمانی که خودروسازان تصمیم به جایگزینی یک مدل افسانه‌ای با مدلی جدیدتر می‌کنند، طرفداران سرسخت این خودروها ناراحت می‌شوند. اگرچه بدنه‌ی گرد با فضای گلگیر بزرگ‌تر FJ-80 نسبت به سری باریک‌تر FJ-60 سنتی‌تر بود، اما ظاهری به‌مراتب زیباتر داشت. در زیر کاپوت این خودرو موتور ۶ سیلندر خطی ۴.۲ لیتری غرش می‌کرد. همچنان دیدن این خودروهای افسانه‌ای در جاده‌ها، احساس خوبی به ما می‌دهد. لندکروزها بسیار نرم و اشرافی بودند و پایه‌گذار معرفی LX 450 از برند لوکس تویوتا یعنی لکسوس شدند.

سوزوکی سامورایی (۱۹۸۵-۱۹۹۵)

سوزوکی سامورایی

این خودروی کوچک سبک‌ترین و چابک‌ترین چهارچرخ محرکی است که به بازار آمریکا راه یافته است. فاصله‌ی بین دو محور عقب و جلوی این خودرو ۳۰ سانتی‌متر کمتر از جیپ‌های رانگلر امروزی است و وزنی در حدود ۹۰۰ کیلوگرم دارد.

اما سامورایی به‌هیچ‌وجه یک خودروی ضعیف نیست. این ماشین تکامل‌یافته‌ی خودروی 4WD جیمنی (Jimny)، متعلق به سال ۱۹۶۹، بود و از یک شاسی قدرتمند با اکسل‌های یکپارچه و فنربندی شمسی بهره می‌برد. این خودرو در کلاس ماشین‌های چهارچرخ محرک شهری، رقیبی قدرتمند به شمار می‌آمد.

مدل انژکتوری این خودرو نیز در سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ وارد بازار شد. مدل دوست‌داشتنی سوزوکی Sidekick (که در حال کنار گذاشته شدن بود) فرمان پذیری بهتری در جاده‌ها داشت، اما فاقد توانایی‌های بالای سامورایی بود.

جیپ کیسِر M715 ا(۱۹۶۷-۱۹۶۹)

جیپ کیسِر

هیچ خودرویی به جذابیت وانت پیکاپ کیسر M715 در دهه‌ی ۶۰ نمی‌رسد. این خودرو که برای مصارف نظامی ساخته‌شده بود، شباهت به پیکاپ شهری گلادیاتور داشت، اما از اکسل‌های قدرتمند Dana 60 و Dana 70، نسبت دنده‌ی فوق‌العاده پایین ۱: ۵.۸۷ و جعبه‌دنده‌ی چهارسرعته دستی T-98 برخوردار بود. این وانت‌ها می‌توانستند به لطف موتورهای ۶ سیلندر خطی خود به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در بزرگراه‌ها برسند.

پیکاپ‌های جنرال موتورز و شورلت (۱۹۶۷-۱۹۷۲)

جنرال موتورز

این اولین خودروهای جنرال موتورز بودند که بیشتر از آنکه جنبه‌ی کاربردی داشته باشند، تزئینی و دوست‌داشتنی به شمار می‌آمدند. آن‌ها از نظر ظاهر و فرمان پذیری نسبت به نسل‌های قبلی چند گام جلوتر بودند. این وانت‌ها ارتفاع کمتری نسبت به اجداد خود داشتند، ازاین‌رو سوار شدن به چنین خودروهایی آن‌قدرها هم زحمت نداشت. آن‌ها همچنین قبل از هر مدل دیگری مجهز به سیستم تعلیق مستقل فنری لول در چرخ‌های عقب بودند. مدل سفارشی این خودرو CST نام داشت که می‌توانست موتوری بزرگ‌تر داشته باشد. این شکل از بدنه بعدها به الگویی برای ساخت اولین سری از بلیزرهای شورولت تبدیل شد.

نیسان هاردبوی (۱۹۸۶-۱۹۹۷)

نیسان هاردبوی

وانت نیسان در اواسط سال ۱۹۸۶ وارد بازار شد و با شکل و شمایل خود، بازار طراحی وانت‌های کامپکت را تکان داد. پیکاپ جدید نیسان هاردبوی نام داشت. این ماشین نسبت به تمامی وانت‌های زمان خود ظاهری زیباتر داشت. مدل‌های چهارچرخ محرک این وانت مجهز به تایرهای ۳۱ اینچی، ضربه‌گیر گلگیر و پروژکتور بودند. هر دو مدل ۴ و ۶ سیلندر امتحان ایمنی خود را در طول چندین سال پس داده‌اند و همچنان نیز در سراسر جهان استفاده می‌شوند.

مرسدس بنز یونیماگ (۱۹۴۷-۲۰۱۴)

مرسدس بنز یونیماگ

مرسدس بنز یونیماگ را می‌توان به خاطر ویژگی‌های خاص آن در این فهرست قرار داد. یونیماگ‌های اولیه که پس از جنگ جهانی دوم ساخته شدند، تنها کامیونت‌های کشاورزی بودند؛ اما یونیماگ‌ها به‌مرورزمان از یک وسیله‌ی کشاورزی به یک خودرو با مصارف نظامی و خدمات شهری تبدیل شدند.

قدرتمندترین یونیماگ‌های ساخته‌شده، مدل‌های U 5000 هستند که می‌توانند بارهایی به وزن ۷۲۰۰ کیلوگرم را جابجا کنند.

دوج شلبی داکوتا (۱۹۸۹)

دوج شلبی داکوتا

قدرت و عملکرد در اواخر دهه‌ی ۸۰ به خودروها بازگشت. کوروت در حال ساخت خودرویی ۲۵۰ اسب بخاری بود و موستانگ جی تی می‌توانست در کمتر از ۶ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر برسد؛ اما وانت‌های پیکاپ چه طور؟ دنیا دیگر از اواخر دهه‌ی ۷۰ وانت قدرتمندی به خود ندیده بود.

کارول شلبی که در آن زمان برای شرکت کرایسلر کار می‌کرد، این مشکل را حل کرد. شلبی داکوتا دست به کاری ثابت‌شده زد و موتوری بزرگ را روی یک خودروی کوچک قرار داد. داکوتاهای معمولی دارای موتور ۶ سیلندر خورجینی ۳.۹ لیتری بودند؛ اما شلبی به سراغ موتوری ۸ سیلندر با ۱۷۵ اسب بخار رفت. جعبه‌دنده‌ی این خودرو از نوع چهار سرعته بود. البته شاید داکوتا با استانداردهای امروزی زیاد سریع نبود، اما برای آن زمان یک شگفتی محسوب می‌شد. از همه مهم‌تر، شلبی طلایه‌دار ظهور خودروهای پیکاپ قدرتمند به بازار لقب گرفت.

شوی/جنرال موتورز V3500 Crew Cab چهارچرخ محرک (۱۹۸۸-۱۹۹۱)

V3500 Crew Cab

خودروی جدید شورولت و جنرال موتورز در کلاس پیکاپ‌های سبک به خاطر طراحی و پیشرانه‌ی خود یک محصول انقلابی بود. جنرال موتورز بعد از معرفی این خودرو دست به تولید مدل‌های قوی‌تر 2500 و 3500 زد. بااین‌حال، محصول جدید جنرال موتورز زیاد به دل مخاطبان ننشست.

اما شانس با GM یار بود و این شرکت توانست تا سال ۱۹۹۲ مدل V3500 Crew Cab را روی بدنه و شاسی‌های قدیمی حفظ کند. مدل قدیمی Crew Cab از اکسل‌های یکپارچه‌ی Dana 60 در جلو به همراه سیستم فنربندی شمشی و جعبه‌دنده‌ی انتقالی فاقد زنجیر NP 205 بهره می‌برد. این یک پیشرانه‌ی رؤیایی برای علاقه‌مندان به خودروهای پیکاپ بود.

دوج پاور واگن تاپ هند (۱۹۷۸)

دوج پاور واگن تاپ هند

این فهرست می‌توانست پر از وانت‌های جذاب اواخر دهه‌ی ۷۰ از شرکت دوج باشد. خط تولید دوج در آن زمان شامل کامیونت‌های Lil’ Red Express، Warlock، Macho Power Wagons، Street Van و رام چارجر بود؛ اما یکی از نادرترین مدل‌های این خط تولید «تاپ هند» بود. خودرویی چهارچرخ محرک که دارای قابلیت آفرود بی‌نظیر در آن زمان بود.

Top Hand در مدل‌های مختلف و آپشن‌های گوناگون نظیر میله‌ی ضد پیچش و گارد سپر جلو عرضه شد. کمتر از ۵۰۰ دستگاه از این خودرو ساخته شد و امروزه تنها تعداد انگشت‌شماری از آن‌ها در وضعیت سالم و خوبی به سر می‌برند.

[ad_2]

لینک منبع

لکسوس، پورشه و تویوتا: قابل اعتمادترین خودروهای آمریکا

[ad_1]

موسسه JD Power به‌تازگی نظرسنجی جامعی انجام داده است و میزان خرابی و مشکلات گوناگونی را که مردم آمریکا ظرف سه سال استفاده مستمر از خودروهایشان با آن مواجه بوده‌اند، بررسی کرده که با نتایج جالبی همراه بوده است.

بنیاد JD Power از سال ۱۹۶۸ در لس‌آنجلس آمریکا در زمینه ارائه خدمات آماری دقیق به شرکت‌ها و دولت‌ها در سطح جهانی فعال است. در سال‌های اخیر، فعالیت این موسسه بر کیفیت و استاندارد خودروها و برندهای وابسته به آن‌ها متمرکز بوده و فهرست موسوم به VDS آن در تمام دنیا و خصوصا ایالات متحده از اهمیت زیادی برخوردار است. عبارت VDS کوتاه شده‌ی Vehicle Dependability Study به معنی بررسی قابلیت اعتماد خودرو است و به میزان خرابی، مشکلات فنی یا ظاهری هر وسیله نقلیه طی مدت سه سال پس از تحویل به مشتری می‌پردازد که امسال مدل‌های ۲۰۱۴ را شامل می‌شود. بنیاد JD Power آمار دیگری به نام Initial Quality Study به معنی بررسی کیفیت اولیه (IQS) را نیز همه‌ساله منتشر می‌کند که به تحلیل نقص‌های خودرو در ۹۰ روز اولیه بعد از خرید از کارخانه می‌پردازد.

در VDS امسال بیش از ۳۵ هزار نفر، طی دو ماه پایانی سال ۲۰۱۶ مورد پرسش قرار گرفته‌اند که دارای خودروی مدل سه‌ماهه اول سال ۲۰۱۴ هستند و آن را دسته دوم نخریده‌اند. بر این اساس، تعداد دفعاتی که هر خودرو به تعمیرگاه رفته، بیشترین نمره منفی را داشته و نوع نقصی که در آن بوده است، امتیازات متفاوتی را شامل می‌شود. ایراداتی که از دید موسسه JD Power مهم تلقی می‌شوند، ۱۱۷ مورد مشخص در ۸ شاخه اصلی هستند.

JD Power

تصویری که در میانه این مطلب مشاهده می‌کنید، تعداد ایراداتی است که در هر ۱۰۰ خودروی انتخابی از هر شرکت سازنده دیده شده و طبق معمول لکسوس و پورشه برای کسب بهترین رتبه در رقابت بوده‌اند که امسال هر دو با رسیدن به عدد ۱۱۰، صدرنشین مشترک VDS شدند. در سال‌های اخیر، تویوتا همواره جزو ۵ برند برتر این آمار بوده است و امسال در جایگاه سوم قرار گرفته که با توجه به داشتن مالکیت لکسوس، می‌توان گروه خودروسازی تویوتا را برنده نهایی دانست. دیگر نکته بسیار مهم در VDS امسال، حضور هیوندای پشت سر مرسدس بنز و بالاتر از بی‌ام‌و در جایگاه پنجم است. این در حالی است که هیوندای سال گذشته در جایگاه ششم، پایین‌تر‌ از بی‌ام‌و قرار داشت و در آمار آن، کم شدن نقص‌های فنی به چشم می‌خورد.

بنیاد JD Power جداول و نمودارهای گوناگونی را بر اساس آمارگیری خود منتشر می‌کند که شامل اهدای جایزه به قابل‌اعتمادترین خودروهای کلاس‌های مختلف نیز می‌شود. امسال تویوتا کمری، وانت فورد F150، شورولت کامارو، لکسوس ES و تویوتا پریوس موفق به دریافت تندیس قابلیت اعتماد این موسسه شدند که برای کمری و F150 کاملا قابل پیش‌بینی بود. البته VDS  امسال با حرف و حدیث‌هایی نیز همراه شد که اول شدن خودروی تویوتا ونزا (Venza) و سیزدهم شدن تویوتا هایلندر در کلاس کراس‌اوورهای متوسط یکی از آن‌ها بود، چرا که هر دوی این مدل‌ها از پیشرانه و جزئیات فنی یکسانی استفاده می‌کنند.

تویوتا ونزا Venza

[ad_2]

لینک منبع

جذاب ‌ترین پیکاپ‌ ها و خودروهای چهارچرخ محرک تاریخ (قسمت اول)

[ad_1]

پیکاپ‌ها و خودروهای چهارچرخ محرک‌ با آغاز جنگ‌های جهانی اول و دوم به دنیا معرفی شدند. این خودروها پس‌ از اینکه امتحان خود را در میدان‌های نبرد پس دادند، به‌سرعت به محبوبیت دست یافتند. وجود مسیرهای ناهموار روستایی و برون‌شهری، توجیه مناسبی برای گرایش مردم عادی به‌سوی این خودروها بود. همین استقبال، شرکت‌های خودروسازی را بر آن داشت تا خط تولید این خودروها را به کارخانه‌ها بیاورند. برخی از این خودروها با سرعت برق‌آسایی به فروش رفتند و افسانه‌ای شدند. دنیای اتومبیل با محبوبیت این خودروها رنگ تازه‌ای به خود گرفت و جذاب‌تر از همیشه شد. ما نیز قصد داریم در دو مقاله، نگاهی به تعدادی از جذاب‌ترین خودروهای پیکاپ و چهارچرخ محرک تمام تاریخ بیندازیم.

جیپ گلادیاتور و پیکاپ‌های سری جِی (۱۹۶۳-۱۹۸۷)

خودروی جیپ

جایگزین جدید جیپ برای پیکاپ ویلیز و کامیونت اف سی (FC)، وانت پیکاپ گلادیاتور بود. گلادیاتور به نسبت مدل‌های اولیه‌ی جیپ، یک پیکاپ کاملاً مدرن محسوب می‌شد. این مدل جیپ با چند سری تغییر و به‌روزرسانی توانست تا ۲۴ سال به یکی از محبوب‌ترین محصولات جیپ تبدیل شود.

گلادیاتورهای اولیه از یک پیشرانه‌ی ۶ سیلندر پیشرفته بهره می‌بردند، درحالی‌که پیشرانه‌های ۸ سیلندر خورجینی نیز در صورت تمایل مشتری روی خودرو سوار می‌شد. این پیشرانه‌ها بعدها در پیکاپ‌های J-10 و J-20 هم مورد استفاده قرار گرفتند. از آنجایی‌ که خودِ جیپ پیشرانه‌های ۸ سیلندر را تولید نمی‌کرد، برای تأمین آن‌ها به بیوک روی آورد.

پیکاپ‌های سری J در سال ۱۹۷۶ به یک اتاق جدید مجهز شدند و از آن به بعد با آن اتاق عرضه می‌شدند. یکی از مدل‌های نایاب سری J، پیکاپ مدل «هونچو» بود که بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ تنها ۱۲۶۴ دستگاه از آن ساخته شد.

بلیزر شالِت (۱۹۷۶-۱۹۷۷)

شورلت شالت

هیچ شکی وجود ندارد که بلیزر شایسته‌ی قرار گرفتن در این فهرست است؛ اما ما به‌جای انتخاب یک مدل معمولی از آن، تصمیم گرفتیم یکی از مدل‌های نایاب بلیزر را انتخاب کنیم. بلیزر مدل شالت که در اواخر دهه‌ی هفتاد میلادی تولید شد، به محبوبیت خوبی دست یافت. دلیل این محبوبیت، داشتن دو قابلیت آفرود و اقامت در پشت خودرو بود؛ اما برای داشتن این دو مزیت با هم، نیاز به یک پیشرانه‌ی قوی و سیستم انتقال قدرت چهارچرخ محرک احساس می‌شد.

شالت دارای یک اتاق بزرگ مخصوص مسافرت بود که توسط شینوک ساخته شده بود. این اتاق ظرفیت استراحت دو نفر را داشت. قیمت این خودرو کمتر از ۱۰ هزار دلار بود و تنها ۲ هزار دستگاه از آن ساخته شد.

فورد اف ۲۵۰ های بوی (۱۹۶۷-۱۹۷۷)

فورد هایبوی

های بوی (Highboy) یکی از خشن‌ترین پیکاپ‌های فورد در تمامی ادوار است. دلیل علاقه‌ی ما به این خودرو ارتفاع بلند و پیشرانه‌ی قدرتمند آن است. شما می‌توانستید یک جفت تایر ۳۵ اینچی در زیر این خودرو، بدون بالابردن ارتفاع سیستم تعلیق، قرار دهید. ارتفاع این پیکاپ‌ها از مدل‌های جنرال‌موتورز، دوج و جیپ کمی بیشتر بود.

اف ۲۵۰ پس از سال ۱۹۷۷ دچار تغییرات اساسی در اتاق، سیستم تعلیق و پیشرانه شد و با نام اف ۲۵۰ اس و البته ارتفاعی کمتر به بازار آمد. از آن زمان به بعد مدل اولیه‌ی F-250 هایبوی و مدل F-250s لوبوی (Lowboys) نام گرفت. مدل‌های F-250s دارای پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی شرکت فورد بودند و با دو جعبه‌دنده‌ی اتوماتیک و دستی چهار سرعته عرضه می‌شدند.

ویلیز CJ-2A (۱۹۴۹-۱۹۴۵)

جیپ

ویلیز CJ-2A چیزی فراتر از مدل شهری ویلیز MB است. این خودروی اصیل از شرکت جیپ، برای ۷ دهه تبدیل به طرح اولیه و مدل الهام‌بخش برای هر مدل از خودروهای چهارچرخ محرک شهری، به‌خصوص همه‌ی مدل‌های جیپ شد. احتمالاً یکی از نمادهای اصلی و به‌یادماندنی از این جیپ، شکل جلوپنجره‌‌ی آن است که بعدها در تمامی مدل‌های جیپ به کار گرفته شد.

پیشرانه‌ی مورداستفاده در این جیپ یک پیشرانه ۶۰ اسب بخاری به نام Go-Devil بود؛ اما به این دلیل که فاصله‌ی بین دو محور این خودرو در حدود ۸۰ اینچ (۱۸۰ سانتی‌متر) بود، وزن آن تنها به ۹۴۵ کیلوگرم می‌رسید. این امر نه‌تنها مانور پذیری خودرو را بیشتر می‌کرد، بلکه سبب چالاکی آن نیز می‌شد.

CJ2A چیزی فراتر از شاسی‌بلندهای امروزی بود و از آن در زمین‌های کشاورزی و حتی برفی استفاده می‌شد.

هامر اچ ۳ آلفا (۲۰۰۸-۲۰۱۰)

هامر

پس از تقریباً یک دهه بازاریابی برای فروش خودروهای شاسی‌بلند عظیم‌الجثه، هامر سرانجام یک مدل کوچک‌تر را در سال ۲۰۰۵ عرضه کرد. H3 بر اساس اسکلت خودروی شورولت کلرادو ساخته شده بود و از یک پیشرانه‌ی ۵ سیلندر خطی بهره می‌برد.

مشکل نداشتن قدرت کافی این خودرو در سال ۲۰۰۸ با قرار دادن یک پیشرانه‌ی ۸ سیلندر ۵.۳ لیتری خورجینی با قدرت ۳۰۰ اسب بخار برطرف شد. مدل بهینه‌شده‌ی اچ ۳ آلفا می‌توانست ۲ تا ۳ ثانیه سریع‌تر از مدل ۵ سیلندر قبلی به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد.

جیپ استیشن Wagoneer (۱۹۹۱-۱۹۶۳)

جیب استیشن

جیپ استیشن، در کنار خودروی Suburban از شرکت شورولت، یکی از پدران نسل نوین خودروهای SUV محسوب می‌شود. شاسی این خودرو از نوع شاسی پیکاپ گلادیاتور بود و در طول ۳۰ سال تولید، تنها تغییرات اندکی به خود دید. شرکت جیپ بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳ دست به فروش مدل دودر از این خودرو با نام «چروکی» زد. این مدل نیز به محبوبیت فوق‌العاده دست یافت.

مدل‌های اشرافی‌تر این خودرو با نام Super Wagoneer دارای یک پیشرانه‌ی ۸ سیلندر V شکل بودند. این مدل راه را برای ساخت مدل‌های دیگر Wagoneer در طول دهه‌های ۷۰، ۸۰ و اوایل دهه‌ی ۹۰ باز کرد. مدل‌های Brougham ،Limited و Grand دنباله‌رو نسل Super Wagoneer بودند. پنل‌های جانبی از جنس چوب مصنوعی روی درها پس از مدتی به نماد این مدل تبدیل شدند.

شورولت ناپکو و پیکاپ‌های جنرال موتورز (۱۹۴۲-۱۹۵۹)

شورلت ناپکو

شِوی (مخفف نام شورولت) و جنرال موتورز تا قبل از دهه‌ی ۵۰، فعالیتی در بخش طراحی خودروهای پیکاپ 4WD نداشتند؛ اما شرکت دوج از دهه‌ی ۴۰ میلادی در حال ساخت پیکاپ‌های 4WD خود بود. به همین خاطر شرکت قطعات خودروی شمال غرب موسوم به Napco، به‌عنوان یک شرکت مهندسی در مینه‌سوتا، شروع به ساخت کیت‌هایی کرد که می‌توانست پیکاپ‌های جنرال موتورز و شورولت (و همچنین فورد) را به پیکاپ‌های 4WD تبدیل کند.

تا سال ۱۹۵۷، هر دو شرکت به سراغ نصب مستقیم کیت‌های Napco Powr-Pak 4WD در خط تولید خود رفتند. زمانی که این خودروسازان شروع به تولید پیکاپ‌های چهارچرخ محرک خود در دهه‌ی ۶۰ کردند، کیت‌های ناپکو دیگر بلااستفاده شدند. امروزه پیکاپ‌های ناپکو به‌ندرت دیده می‌شود و تنها در کلکسیون‌ها به نمایش درمی‌آیند. این مدل از شوی که در تصویر می‌بینید، در سال ۲۰۰۸ به قیمت ۷۲ هزار و ۶۰۰ دلار به حراج گذاشته شد.

جیپ چروکی XJ (۲۰۰۱-۱۹۸۴)

جیپ چروکی

اگرچه طرفداران جنرال موتورز و فورد معتقد بودند که بلیزر مدل S-10 و برونکو II اولین خودروهای شاسی‌بلند کامپکت بودند؛ اما باید گفت که لقب اولین کراس‌اور مدرن به Jeep Cherokee XJ می‌رسد. در ساخت چروکی از روش تولیدی بدنه روی شاسی (body-on-frame) استفاده نشد.

در عوض، بدنه‌ی این خودرو از نوع یکپارچه بود و به‌مانند خودروهای سواری شاسی و بدنه باهم یکی شده بودند. شاید از همه‌ی این خصوصیات مهم‌تر، عرضه‌ی چروکی در دو مدل دودر و چهاردر بود. فورد و شِوی تا سال ۱۹۹۱ مدل‌های چهاردر از محصولات SUV خود را عرضه نکردند.

جیپ رانگلر (۲۰۰۳-۲۰۰۶)

جیپ رانگلر

جیپ رانگلر تنها دهمین سال تولد خود را جشن می‌گیرد. زمانی که این خودرو در سال ۲۰۰۳ عرضه شد، به سرعت مورد توجه قرار گرفت. نسل دوم این خودرو که TJ نام داشت، به لطف قابلیت آفرود، سیستم تعلیق مستقل و جثه‌ی کوچک خود، توجهات بسیاری را جلب کرد.

TJ کوچک‌تر از جیپ‌های رانگلر امروزی بود و از یک پیشرانه‌ی ۴ لیتری ۶ سیلندر خطی بهره می‌برد. ازاین‌رو می‌توانست از مسیرهای صعب‌العبور و باریک بدون هیچ دردسری عبور کند. برای تبدیل TJ به خودرویی خشن‌تر، مدل Rubicon عرضه شد. اکسل‌های بزرگ Dana 44 در جلو و عقب، قفل الکترونیکی دیفرانسیل، جعبه‌دنده‌ی منحصربه‌فرد با تعداد دنده‌های بیشتر و تایرهای ۳۱ اینچی مخصوص مسیرهای گلی برند Goodyear، از ویژگی‌های این خودرو هستند.

اینترنشنال اسکات ۲ (۱۹۷۱-۱۹۸۰)

اینترنشنال اسکات ۲

اینترنشنال هاروستر اسکات (International Harvester Scout) یکی از محبوب‌ترین خودروهای چهارچرخ محرک‌ در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی با فروش بیش از نیم میلیون دستگاه در این دوران بود. مدل اصلی Scout 80 و بعدها مدل Scout 800s از رقبای سرسخت جیپ به شمار می‌آمدند؛ اما مدل بزرگ‌تر و البته مدرن‌تر اسکات با نام Scout II، تا به امروز نیز طرفداران خاص خود را دارد.

Scout II یک خودروی خشن و سنگین محسوب می‌شد که شرکت اینترنشنال آن را برای انجام هر کاری ساخته بود. فاصله‌ی اندک بین دماغه خودرو و چرخ جلو (overhangs) و پیشرانه‌ی چالاک آن، Scout II را به یک خودروی فوق‌العاده قدرتمند تبدیل می‌کرد. محبوبیت Scout II زمانی به اوج خود رسید که در سیستم تعلیق جلوی آن از اکسل‌های Dana 44 همراه با ترمزهای دیسکی استفاده شد. مشتریان می‌توانستند برای Scout II یکی از دو پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی 304 cid یا 345 cid را انتخاب کنند. افرادی که به دنبال خودرویی جادارتر بودند، می‌توانستند مدل‌های Traveler SUV یا Terra با طول ۱۸ اینچ بیشتر را سفارش دهند.

اینترنشنال هاروستر تراول‌آل (۱۹۶۱-۱۹۷۵)

اینترنشنال هاروستر

شاید بتوان خودروی شورولت Suburban را اولین خودروی SUV واقعی نامید؛ اما این شرکت اینترنشنال بود که درهای بیشتر را به خودروهای خود اضافه کرد. خودروی Travelall با چهار در، جادارتر بود و فرد می‌توانست به‌راحتی بلند شود و به ردیف سوم آن برود. اینترنشنال در سال ۱۹۶۱ دست به تغییراتی در بدنه‌ی این خودرو زد و با افزودن چندین انحنا به آن، ظاهر آن را کلاسیک‌تر کرد.

در همان سال، مدل‌های دوچرخ محرک از این خودرو همراه با ارتفاع کمتر از زمین و میله‌ی پیچشی در سیستم تعلیق جلو به بازار آمدند؛ اما مدل‌های چهارچرخ محرک همچنان دارای ارتفاع بیشتر بودند و از اکسل‌های محکم‌تر و سیستم تعلیق مستقل شمشی بهره می‌بردند. در سال‌های بعد با افزوده شدن چهار اینچ به فاصله‌ی بین دو محور، Travelall حتی به یک خودروی شرکتی برای جابجایی کارمندان نیز تبدیل شد.

در کاتالوگ Travelall نوشته شده بود که با برداشتن صندلی‌های عقب می‌توان باری با ابعاد ۱۲۰ در ۲۴۰ سانتی‌متر در خودرو جای داد. ظرفیت کلی این خودرو با تمام صندلی‌هایش ۹ نفر بود.

فورد باجا برونکو (۱۹۷۱-۱۹۷۵)

فورد باجا برونکو

فورد برونکو، محصول سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۷، نیز می‌توانست در این فهرست جای بگیرد؛ اما دلیل جذابیت باجا برونکو برای ما تولید محدود آن است. متخصص خودرو و قهرمان افسانه‌ای، بیل استروپ، پس از موفقیت‌های فراوان در مسابقات آفرود به تیم فورد برای تولید ۴۰۰ تا ۶۵۰ عدد از فورد باجا برونکو پیوست.

آن‌ها رنگ خودروهای جدید را همرنگ خودروهای مسابقه‌ای استروپ کردند. سپس قسمت گلگیرها را جدا کردند و با نصب چند تکه اضافی به آن، فضای قرارگیری تایرهای را افزایش دادند. آن‌ها همچنین به سراغ یک پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی همراه با یک جعبه‌دنده‌ی اتوماتیک رفتند. استروپ نیز پیشنهاد نصب آپشن‌های اضافه نظیر چراغ‌ها، جرثقیل، لوله‌کشی بدنه برای استقامت بیشتر و حتی سیستم تعلیق برای مسیرهای فوق‌العاده دشوار را داد.

دوج رود هال (۱۹۹۰)

دوج رود هال

راننده‌ی مشهور مسابقات، رود هال، در سال ۱۹۹۰ به گروه کارول شلبی که در آن زمان با تیم کرایسلر در ارتباط بود، پیوست. هدف از این کار ساخت پیکاپ‌های منحصربه‌فرد و اختصاصی روی پلتفرم Ram 150 شرکت دوج بود. آن‌ها درمجموع ۳۳ خودرو تولید کردند که هرکدام دارای سپرهای عقب و جلو همراه با گارد مخصوص، پروژکتورهای نصب‌شده روی سقف و چراغ‌های رود هال روی سپر جلو بود. متأسفانه، پیکاپ‌های Rod Hall به دلیل داشتن ضعیف‌ترین پیشرانه‌ی ۸ سیلندر شرکت دوج، آن‌چنان که باید مورد استقبال قرار نگرفتند. قدرت تولیدی این پیشرانه‌ها تنها ۱۷۰ اسب بخار بود که علاقه‌مندان به خودروهای آفرود را راضی نمی‌کرد.

فورد برونکو (۱۹۷۸-۱۹۸۰)

فورد برونکو

خودروهای شاسی‌بلند بلیزر شورولت و رام‌چارجر (Ramcharger) از شرکت دوج در دهه‌ی ۷۰، بر اساس خودروهای پیکاپ ساخته شده بودند. ازاین‌رو می‌توانستند مانند یک خودروی پیکاپ واقعی عمل کنند. فورد برونکو تا سال ۱۹۷۸ روی پلتفرم کوچک و اصلی خود باقی ماند؛ اما سرانجام به شاسی فورد F-150 نقل‌مکان کرد. نسل دوم از برونکو نیز به خاطر داشتن پیشرانه‌ی ۸ سیلندر 460-cid، محبوبیت نسل اول را به دست آورد.

فورد در سال ۱۹۸۱ دست به اصلاح شاسی زد. درنتیجه برونکو مجبور به کنار گذاشتن اکسل قدرتمند Dana 44 و روی آوردن به سیستم تعلیق مستقل Twin-Traction Beam با قابلیت آفرود کمتر شد. این اولین سالی بود که برونکوی غول‌آسا توانسته بود در میان هواداران پیکاپ‌های فورد به محبوبیت دست یابد.

فورد سوپر دیوتی (۱۹۹۹-۲۰۰۷)

فورد سوپر دیوتی

فورد Super Duty در سال ۱۹۹۹ دست به انقلابی در بازار خودروهای پیکاپ زد. قبل از ورود این خودروی عظیم‌الجثه به بازار، تولیدکنندگان عمدتاً دست به به‌روزرسانی مدل‌های قبلی و سبک خود می‌زدند. سوپر دیوتی یک مدل کاملاً مجزا با ظاهر و قطعات کاملاً جدید بود. بدین ترتیب، از مدل سبک‌تر فورد F-150 برای وظایف معمولی استفاده می‌شد، درحالی‌که سوپر دیوتی از پس انجام تمامی کارهای پیچیده و دشوار برمی‌آمد.

این خودرو با سه پیشرانه‌ی مجزا عرضه می‌شد: پیشرانه‌ی ۱۰ سیلندر V شکل با حجم ۶.۸ لیتر، پیشرانه‌ی ۷ سیلندر خورجینی با حجم ۵.۴ لیتر و پیشرانه‌ی ۷.۳ لیتری توربو دیزل با گشتاور ۶۷۷ نیوتون متر. در فهرست آپشن‌های این خودرو، آینه‌های کناری تا شونده نیز قرار داشت که راننده می‌توانست به هنگام نیاز به یدک کشی، آن‌ها را به‌طرف بیرون بکشاند. فورد همچنین سوپر دیوتی را روی شاسی‌های F-450 و F-550 نیز سوار کرد که امروزه بیشتر از آن‌ها استفاده می‌شود.

فورد اس وی تی رپتور (۲۰۱۰-۲۰۱۴)

فورد رپتور

فورد همچنان سرگرم تولید پیکاپ‌های آفرود F-150 متعلق به دهه‌ی ۹۰ خود بود. تا اینکه به‌یک‌باره دست به تغییری شگفت‌انگیز زد و با رونمایی از SVT در سال ۲۰۰۹ چشم همگان را به خود خیره کرد. این خودرو در زمین‌های بیابانی با سرعت بالا عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت، به‌راحتی موانع را پشت سر می‌گذاشت و در سرعت‌های پایین و در حالت چهارچرخ محرک نسبت به هر محصول مشابه دیگری بهتر بود.

تیم SVT در سیستم تعلیق این خودرو از ضربه‌گیرهای گازی Fox Racing استفاده کرد. اگرچه سیستم چهارچرخ محرک رپتور از نظر مکانیکی شبیه به مدل استاندارد فورد F-150 بود؛ اما طراحان برای افزایش قابلیت‌های آن، سیستم‌های الکترونیکی پیشرفته را نیز در تعلیق این خودرو گنجاندند.

رپتورها در دو مدل SuperCab و SuperCrew که ابعاد بزرگ‌تری داشت، عرضه شدند. هردوی این مدل‌ها دارای سیستم فنربندی نرم به هنگام عبور از موانع و جاده‌های شنی بودند و می‌توانستند یک یدک ۳۶۰۰ کیلوگرمی را نیز حمل کنند.

شورولت Suburban (۱۹۳۵-۲۰۱۴)

شورلت Suburban

تأثیر شورولت Suburban را می‌توان در تمام دنیای خودروهای 4WD احساس کرد. این خودروی مخصوص جاده‌های برون‌شهری اولین SUV آمریکایی محسوب می‌شد. با افزوده شدن قابلیت چهارچرخ محرک از سال ۱۹۵۷ به آن، Suburban می‌توانست در تمامی شرایط آب و هوایی بد خدمت‌رسانی کند. این خودرو تا قبل از سال ۱۹۷۳ تنها در مدل دودر به بازار عرضه می‌شد، اما مدل چهاردر آن نیز تنها تا سال ۱۹۹۱ در بازار باقی ماند.

مدل دیگری از این خودرو با سه ردیف صندلی، در بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ به محبوبیت فراوان رسید. مشتریان می‌توانستند برای این خودروها یک پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی سفارش دهند. مدل ۲۵۰۰ Suburban برای مصارف سنگین‌تر مورداستفاده قرار گرفت و به خودرویی محبوب برای سرویس امنیتی آمریکا بدل شد.

درحالی‌که رقبایی نظیر اینترنشنال، فورد و سایر خودروسازان محصولات متفاوتی عرضه می‌کردند، Suburban همچنان به‌عنوان SUV محبوب آمریکایی‌ها یکه‌تازی می‌کرد.

پاور واگن شرکت دوج (۱۹۴۶-۱۹۶۸)

دوج پاور واگن

Power Wagon نیز به‌مانند ویلیز CJ-2A یک خودرو با قابلیت نظامی بود. این خودرو اولین پیکاپ 4WD شهری آمریکا محسوب می‌شد.

در زیر کاپوت غول‌آسای این خودرو یک پیشرانه‌ی عظیم‌الجثه‌ی ۸ سیلندری قرار نداشت. در عوض، پاور واگن برخلاف نام خود از یک پیشرانه‌ی ۶ سیلندر خطی با قدرت ۹۴ اسب بخار بهره می‌برد. در سال ۱۹۶۱ پیشرانه‌ی بزرگ‌تر برای این خودرو ساخته شد؛ اما با تمام این تغییرات، این خودرو از قدرت کافی برای انجام کارها برخوردار نبود. در عوض سازندگان سعی کردند از سیستم انتقال قدرت با بازده بیشتر استفاده کنند. پاور واگن به لطف داشتن تایرهای بزرگ، در زیر هر اکسل تماس زیادی با زمین داشت و می‌توانست بارهایی به وزن حدوداً ۱۴۰۰ کیلوگرم را جابجا کند.

پاور واگن‌های اولیه برای دهه‌ها خدمت‌رسانی می‌کردند. امروزه پاور واگن‌های جدید کاملاً تغییر کرده‌اند و با پیشرانه‌های ۸ سیلندر و دیزلی به بازار عرضه می‌شوند.

دوج رام (۱۹۹۴-۲۰۰۱)

دوج رام

دوج در تمام دهه‌ی ۸۰ و اوایل دهه‌ی ۹۰ در حال دست‌وپنجه نرم کردن برای ساخت وانت پیکاپ خود بود. سرانجام این شرکت در سال ۱۹۸۹ وانت دیزلی کامینز خود را برای مصارف سنگین تولید کرد؛ اما دلیل خرید این خودرو تنها پیشرانه‌ی آن بود و نه سایر ویژگی‌های آن.

با این‌ حال روند یادشده با بازطراحی خودرو تغییر کرد و بازار به مدل رام ۱۹۹۴ اقبال نشان داد. ظاهر خودرو خشن و جذاب شده بود. خریداران به نمایندگی‌های دوج هجوم آوردند. فروش این خودرو تنها در عرض چند سال افزایش یافت و چهار برابر شد. امروزه می‌توان تأثیر این خودروی قدرتمند را در تولیدات سایر شرکت‌ها نظیر فورد و جنرال موتورز مشاهده کرد.

تویوتا هایلوکس (۱۹۷۹-۱۹۸۵)

تویوتا هایلوکس

در میان وانت‌سازان ژاپنی، می‌توان از داتسون به‌عنوان اولین شرکتی که پا به بازار ایالات‌متحده گذاشت، یاد کرد؛ اما این تویوتا بود که توانست در چند دهه‌ی بعد بازار آمریکا را به قبضه‌ی خود درآورد. تویوتا اولین تولیدکننده‌ای بود که سیستم چهارچرخ محرک را روی یک وانت کامپکت سوار می‌کرد.

این وانت‌ها دارای سیستم تعلیق با ارتفاع بلند بودند و می‌توانستند از پس مسیرهای ناهموار و صعب‌العبور برآیند. مهم‌تر اینکه، آن‌ها قابلیت اطمینان بالایی داشتند و می‌توانستند به‌مانند پیکاپ‌های کوچک به‌راحتی مورداستفاده قرار گیرند.

تویوتا فُوررانِر (۱۹۸۴-۱۹۸۵)

تویوتا فوررانر

فوررانر یکی از تواناترین خودروهای 4WD به شمار می‌آمد که تا به‌ حال در آمریکا عرضه‌ شده بود. این خودرو بر اساس تویوتا پیکاپ‌های چهارچرخ محرک آن زمان ساخته شده بود و مقاومت بالایی داشت. اکسل یکپارچه و سیستم تعلیق از نوع شمشی در هر طرف خودرو، قابلیت‌های یک خودروی جیپ را به فوررانر می‌داد. سیستم تزریق سوخت انژکتوری همراه با پیشرانه‌های چهار سیلندر، از این خودرو یک وسیله‌ی فناناپذیر ساخته بود.

با یک نگاه عمیق‌تر به تویوتا 4Runner سال ۲۰۱۴ می‌توان آثاری از طراحی ۳۰ سال قبل را در چهره‌ی آن یافت. فوررانرهای اولیه شباهت زیادی به پیکاپ‌ها داشتند؛ زیرا قسمت عقب و بار آن‌ها پوشانده شده بود و به یک SUV تبدیل شده بودند.

داتسون 620 (۱۹۷۲-۱۹۷۹)

داتسون 620

همان‌طور که قبلاً هم گفتیم، داتسون اولین شرکت ژاپنی تولیدکننده‌ی پیکاپ در بازار آمریکا بود. اولین محصول این شرکت در سال ۱۹۵۹ وارد خیابان‌های آمریکا شد. زمانی که داتسون شروع به عرضه‌ی چهارمین نسل از وانت ۶۲۰ خود در سال ۱۹۷۲ کرد، تجربه‌ی تولید پیکاپ‌های کامپکت به همراه شهرتی مثال‌زدنی در این زمینه با خود یدک می‌کشید. وانت ۶۲۰ نه‌تنها ظاهری جذاب داشت، بلکه با ورود خود به بازار سبب معرفی نوآوری‌های تازه‌ای نیز شد.

این اولین وانت کامپکتی بود که دارای قسمت بار بلندتر بود. به‌علاوه داتسون در سال ۱۹۷۷ ورژن جدیدتری از ۶۲۰ با اتاق بزرگ‌تر را عرضه کرد. این مدل که به King Cab شهرت داشت، در کالیفرنیای جنوبی محبوبیت یافت و به ظهور وانت‌های پیکاپ اسپرت کمک کرد.

دوج Lil’ Red Express (۱۹۷۹-۱۹۷۸)

دوج

تا قبل از سال ۱۹۷۸، این دوج قرمزرنگ یکی از سریع‌ترین خودروهای آمریکایی در بازار به شمار می‌آمد. درواقع گفته می‌شود که این خودرو نسبت به سایر رقبای خود می‌توانست سریع‌تر به سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت برسد. راز این موفقیت در تقویت پیشرانه‌ی آن نهفته بود. مهندسان دوج در ساخت این خودرو از یک پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی استفاده کرده و دست به تقویت اندک آن نیز زده بودند.

نتیجه‌ی این کار دستیابی به قدرت ۲۲۵ اسب بخار و ۴۰۰ نیوتون متر گشتاور بود. دوج پیکاپ نسخه‌ی ۱۹۷۸ خود را بدون مبدل کاتالیست عرضه کرد. این وانت در سال بعد نیز بدون از دست دادن محبوبیت خود به بازار عرضه شد. دوج در سال ۱۹۷۹ بیش از ۵ هزار دستگاه از این مدل را به فروش رساند.

دوج رام SRT-10 (۲۰۰۶-۲۰۰۴)

دوج رام اس آر تی 10

Ram SRT-10 به قوی‌ترین و سریع‌ترین وانت پیکاپ جهان تبدیل شده بود. مهندسان دوج برای دست‌یابی به این مهم، از یک پیشرانه‌ی ۱۰ سیلندر V شکل و یک جعبه‌دنده‌ی ۶ سرعته از شرکت وایپر استفاده کرده بودند. آن‌ها تمام این تشکیلات را روی بدنه‌ی رام ۱۵۰۰ نصب کردند.

نتیجه‌ی این مهندسی افزایش توان خودرو به ۵۰۰ اسب بخار و دستیابی به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت در کمتر از ۵ ثانیه بود. این خودرو با حداکثر سرعت ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت، نام خود را در کتاب رکوردهای گینس آن زمان به ثبت رساند. جذاب‌ترین بخش این هیولای ۱۰ سیلندر این بود که قدرت آن از طریق یک جعبه‌دنده‌ی دستی به چرخ‌ها منتقل می‌شد.

فورد لایتنینگ (۱۹۹۳-۱۹۹۵)

فورد لایتنینگ

فورد با معرفی مدل لایتنینگ، پاسخ محکمی به شوی 454SS داد. این خودرو عملکرد بالایی داشت و توسط تیم SVT تقویت شده بود. SVT به‌جای استفاده از یک پیشرانه‌ی بزرگ‌تر و سنگین‌تر در خودرو، به سراغ پیشرانه‌ی ۸ سیلندر بهینه‌شده‌ی خود با بلوکه‌ی کوچک‌تر رفت. قدرت تولیدی و گشتاور این خودرو به ترتیب به ۲۴۰ اسب بخار و ۴۶۰ نیوتون متر می‌رسید.

فورد موفق شد به لطف استفاده از ضربه‌گیرها، فنرها، میله‌های ضد پیچش جدید و لاستیک‌های ۱۷ اینچی بزرگ خود، ارتفاع سیستم تعلیق را به میزان ۶ سانتی‌متر پایین‌تر بیاورد. هندلینگ این خودرو نیز نسبت به رقیبش، شورولت، بهتر بود. تنها بیش از ۱۱ هزار دستگاه از نسل اول لایتنینگ تولید شد. این وانت بسیار موردتوجه قرار گرفت و فورد در سال ۱۹۹۹ از نسل دوم آن رونمایی کرد.

وانت‌های شِوی و  جنرال موتورز (۱۹۸۸-۱۹۹۸)

وانت جنرال موتورز

جنرال موتورز برای سالیان طولانی با خودروهای پیکاپ خود به سوددهی مطمئنی دست یافته بود. وانت‌های ساده‌ی این شرکت در طول سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۷ قابل‌اعتماد و قدرتمند بودند؛ اما آن‌چنان که باید انقلابی به شمار نمی‌آمدند. این رویه در سال ۱۹۸۸ با معرفی GMT 400 تغییر کرد. علاوه بر داشتن بدنه‌ای صاف و صیقلی، ‌از تونل باد نیز در ساخت آن کمک گرفته شده بود. اگرچه بدنه‌ی خودرو نسبت به نسل قبلی باریک‌تر شده بود؛ اما اتاق همچنان جادار و بزرگ بود. تغییر اصلی در شاسی خودرو اتفاق افتاده بود. اکسل‌های یکپارچه و قدیمی جای خود را به سیستم فنربندی مستقل و میله‌های پیچشی داده بودند.

به این معنی که وانت‌های غول‌آسای 4WD نه‌تنها فرمان پذیری خوبی پیدا کرده بودند، بلکه نرم‌تر از قبل هم شده بودند. سیستم جدید ارتباطی در اکسل جلو این امکان را برای راننده فراهم می‌کرد تا بتواند در هر سرعتی وسیله‌ی خود را به یک ماشین 4WD تبدیل کند. پس از رضایت از سیستم تعلیق مستقل GMT 400، این سیستم تعلیق در تمامی وانت‌های سبک مورد استفاده قرار گرفت. زمانی که این سیستم فنربندی با پیشرانه‌ی ۸ سیلندر ۵.۷ لیتری و جعبه‌دنده‌ی ۵ سرعته‌ی دستی ترکیب شد، نام جنرال موتورز مجدداً به سر زبان‌ها افتاد.

قسمت دوم این مطلب را از دست ندهید.

[ad_2]

لینک منبع

تاپ گیر بالاخره از یک خودروی مناسب به‌ عنوان خودروی نه‌ چندان گران‌ قیمت استفاده می‌کند

[ad_1]

به نظر می‌رسد بی‌بی‌سی در مورد فراموش کردن گذشته و تغییرات اساسی در برنامه‌ی تاپ‌گیر جدی است. حالا خبر رسیده که دامنه‌ی این تغییرات اساسی به بخش «ستاره‌ای در خودروی نه‌چندان گران‌قیمت» این برنامه نیز رسیده است.

پس از اتمام فصلی پر هیاهو در سال گذشته، حالا گزارش‌ها حاکی از آن هستند که حتی خودروی مورد استفاده در بخش «رانندگی یک ستاره با یک خودروی نه‌چندان گران‌قیمت» تاپ‌گیر نیز دست‌خوش تغییر شده است. وقت آن رسیده که با خودروی نگون‌بخت مینی رالی‌کراس که در فصل قبل مورد استفاده قرار می‌گرفت، خداحافظی کنیم.

در فصل ۲۴ این شوی تلویزیونی با محوریت خودرو، برنامه به روال قبل خود یعنی نشاندن یک ستاره پشت ماشین نه‌چندان گران‌قیمت باز می‌گردد و فرمت رالی، که زاییده‌ی افکار کریس اوانز مجری سابق این برنامه بود، کنار گذاشته می‌شود. مهم‌تر اینکه حالا در این بخش از یک خودروی مناسب به‌عنوان خودروی نه‌چندان گران‌قیمت استفاده می‌شود: تویوتا GT86.

اگر عادلانه نگاه کنیم، بخش «ستاره‌ای در خودروی رالی‌کراس» کریس اوانز به سهم خود خنده‌دار و جالب بود، اما این بخش از روح اصلی خود بسیار فاصله گرفته بود؛ چرا که همچون فضای کلی حاکم بر برنامه در دوره‌ی اوانز، بیش از اندازه سعی در جلب توجه داشت و همانند خود آن دوره، عمر درازی نداشت.

Chris Evans

به این ترتیب، حالا مهمانان این شوی تلویزیونی باید با تویوتا GT86 به‌عنوان خودروی نه‌چندان گران‌قیمت دور بزنند و رکورد ثبت کنند. این گزینه روی کاغذ انتخاب خوبی است و هنگامی‌که آن را با پیشینیان از جمله کیا سید، واکسهال آسترا و سوزوکی لیانای فناناپذیر (که هنوز هم وقتی مهمان برنامه، راننده‌ی فرمول یک باشد مورد استفاده قرار می‌گیرد) مقایسه کنید، درمی‌یابید که واقعا انتخاب خوبی است.

روشن است که تویوتا GT86 نماینده‌ی بهتری برای تاپ‌گیر خواهد بود و همچنین می‌تواند به عنوان یک خودروی نه‌چندان گران‌قیمت توصیف شود. خبر بهتر اینکه مهمانان آینده نه‌تنها استیگ را به‌عنوان راهنما کنار خود خواهند داشت، بلکه از وجود کریس هریس، که به‌عنوان یک راننده‌ی بسیار خوب حتی با استانداردهای مسابقه‌ای شناخته می‌شود نیز بهره خواهند برد.

بخش «ستاره‌ای در خودروی نه‌چندان گران‌قیمت» همواره انتقادهایی به خود دیده است، حتی بعضی منتقدین این بخش را خسته‌کننده‌ترین قسمت این برنامه می‌دانند. در طرف مقابل، بسیاری اعتقاد دارند بخش بزرگی از موفقیت تاپ‌گیر در دوره‌ی جرمی کلارکسون، جیمز می و ریچارد هموند، مهمانان مشهوری بودند که درباره‌ی احساس و اشتیاق خود در مورد خودروها صحبت می‌کردند.

در آن زمان، دیدن رانندگی ستارگان هالیوودی از جمله خراب‌کاری‌های ناخواسته‌ی تام کروز در حال رانندگی کیا سید یا ثبت سریع‌ترین رکورد در بین همه‌ی ستاره‌ها توسط مت لبلانک وقتی مهمان برنامه بود، بسیار جالب بود.

Top Gear

پس بازگشت بخش «ستاره‌ای در خودروی نه‌چندان گران‌قیمت» می‌تواند نویدبخش بازگشت جذابیت به این برنامه‌ی تلویزیونی باشد، اگرچه اندکی نگرانی در مورد فراموش کردن خودروهای نه‌چندان گران‌قیمت قبلی وجود دارد. هرچند کیا سید، سوزوکی لیانا و شورولت لاستی خودروهای جذابی نبودند و فاقد روح اسپرت بودند، اما قیمت این خودروها واقعا منطقی بود.

GT86 هم در این تعریف می‌گنجد، هرچند نمی‌توان آن را ارزان نامید اما همچنان «نه‌چندان گران‌قیمت» است. این خودرو همچنین یک خودروی اسپورت است که ویژگی خوبی است؛ چراکه این همان موضوع اصلی تاپ‌گیر است. علاوه بر این، مهمانان آینده‌ی این برنامه از تهیه‌کنندگان به‌خاطر این انتخاب سپاسگزار خواهند بود، چراکه رانندگی با GT86 لذت‌بخش‌تر و پرهیجان‌تر خواهد بود. آیا می‌توانید تصور کنید تام کروز با واکسهال آسترا در بلوار هالیوود در حال رانندگی باشد؟ البته که نه. اما یک تویوتا GT86؟ شاید.

فارغ از اینکه استفاده از خودروی جدید در برنامه‌ی تاپ‌گیر چه بازتابی در بین بینندگان خواهد داشت؛ این نکته که تاپ‌گیر پس از دوران فاجعه‌بار کریس اوانز سرانجام در حال رسیدن به یک ثبات است، چیزی که شدیدا از نبود آن رنج می‌برد. اکنون با وجود لبلانک و همراهی هریس و روری رید، همه در انتظار بازگشت تاپ‌گیر به دوران شکوه خود هستند. باید دید تویوتا GT86 و بخش «ستاره‌ای در خودروی نه‌چندان گران‌قیمت» چه اندازه در جذاب‌تر کردن این برنامه‌ی تلویزیونی تأثیرگذار خواهند بود.

 

 

[ad_2]

لینک منبع

ایرتویا دزدیده‌ شدن سردنده‌ لکسوس در نمایشگاه خودرو تهران را تکذیب کرد

[ad_1]

شرکت ایرتویا شایعه‌ی دزدیده‌ شدن سردنده‌ی خودروی لکسوس در نمایشگاه خودرو تهران را با انتشار اطلاعیه‌ای تکذیب کرد.

نمایشگاه خودرو تهران در حالی دیروز به پایان رسید که شایعه‌‌ای در مورد غرفه‌ی تویوتا از روز جمعه در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌چرخید؛ شایعه‌ای که بعد از زمان قطع‌ شدن برق مجموعه‌ی نمایشگاه شهر آفتاب در شبکه‌های اجتماعی و برنامه‌های پیام‌رسان آغاز شده بود.

شایعه‌ای با عنوان «سرقت سردنده‌ی خودروی لکسوس NX 200t در نمایشگاه خودرو تهران» روز جمعه در شبکه‌های اجتماعی دست به دست چرخید تا در برخی از کانال‌های به‌اصطلاح خبری نیز منتشر و سبب تفریح سودجویان شد.

سر دنده لکسوس نمایشگاه خودرو

برخی از سودجویان حتی عکس جعلی آگهی فروش سردنده‌ی خودروی لکسوس را در کانال‌های خبری تلگرام و برخی از صفحات اینستاگرام منتشر کردند.

سر دنده لکسوس نمایشگاه خودرو

پس از شایع ‌شدن این موضوع و درخواست برخی از کاربران، این موضوع توسط زومیت از مسئولان شرکت ایرتویا پیگیری شد. مسئولان این شرکت نیز با انتشار اطلاعیه‌ای، شایعه مذکور را به‌صورت رسمی تکذیب کردند.

سر دنده لکسوس نمایشگاه خودرو

متن اطلاعیه‌ی شرکت ایرتویا به شرح زیر است:

در ارتباط با شایعه‌ی به سرقت‌رفتن سردنده‌ی خودروی لکسوس NX از غرفه ایرتویا در نمایشگاه بین المللی خودروی تهران، شرکت ایرتویا ضمن ابراز تاسف در ارتباط با انتشار این‌گونه شایعات که جز زیر سوال‌بردن فرهنگ والای ایرانی چیزی در پی ندارد، این خبر را تکذیب می نماید.

قطعه‌ی مربوطه به سرقت نرفته و در جای خود نصب شد.

شرکت ایرتویا ضمن عرض تشکر از حضور گرم و پر شور بازدیدکنندگان شریف ایرانی، به خود می بالد که با استقبال شگفت‌انگیز علاقه‌مندان تویوتا و لکسوس، پربازدیدترین غرفه در این نمایشگاه بوده است.

همچنین علاقه‌مندان می‌توانند اخبار موثق در ارتباط با شرکت ایرتویا را از کانال رسمی این شرکت دنبال نمایند.

[ad_2]

لینک منبع

تویوتا توندرا TRD جدید متمایزتر از همیشه

[ad_1]

تویوتا به‌تازگی از مدل جدید توندرا TRD رونمایی کرده است. این مدل که به‌نوعی برادر کوچک‌تر مدل TRD Pro محسوب می‌شود، از ویژگی‌های متمایزی برخوردار است.

وانت‌های پیکاپ و شاسی بلندهای تویوتا به خاطر قدرت بالای آفرود خود بسیار مشهورند و گزینه‌هایی که دارای برچسب TRDا(Toyota Racing Development) هستند، در صدر قدرتمندترین‌ها قرار دارند. تویوتا سعی دارد با استفاده از این سه حرف جادویی، یک مدل دیگر را وارد گروه TRD کند؛ حتی اگر این عضو کوچک‌تر از بقیه باشد. تویوتا توندرا TRD Sport یک مدل ساده‌تر از خودروی کاملاً خشن و غول‌پیکر توندرا TRD Pro است که از سال ۲۰۱۵ وارد دنیای آفرود شده است.

توندرای جدید در دو مدل محرک عقب و چهارچرخ محرک تک کابین و دو کابین عرضه می‌شود. این خودرو افراد و خانواده‌هایی را هدف قرار داده است که عاشق کمی قدرت و زیبایی بیشتر هستند. تویوتا برای رسیدن به این هدف، فنربندی تقویت‌شده‌ی Bilstein، میله‌های ضد پیچش جلو و عقب TRD و یک سری از به‌روزرسانی‌های ظاهری را به این خودرو افزوده است. پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی این خودرو از نوع تنفس طبیعی با حجم ۵.۷ لیتر است و می‌تواند قدرتی معادل ۳۸۱ اسب بخار تولید کند.

تویوتا توندرا

این خودرو در رنگ‌های آبی کاربنی، قرمز، خاکستری متالیک، مشکی و سفید عرضه می‌شود. TRD از رینگ‌هایی از جنس آلیاژ آلومینیوم و نقره با قطر ۲۰ اینچ بهره می‌برد. چراغ‌های جلو از نوع LED هستند و جلوپنجره‌ی مشبک نیز همرنگ بدنه است. در داخل خودرو از کف‌پوش و دسته‌دنده‌ی TRD Sport استفاده شده است.

درحالی‌که ورود TRD Sport بزرگ‌ترین خبر برای خانواده‌ی توندرا است، باقی محصولات این دسته از کمترین تغییر ظاهری و همچنین به‌روزرسانی‌های ایمنی برای سال ۲۰۱۸ برخوردار بوده‌اند. نسخه‌های 1974، Limited و پلاتینیم در این گروه، چراغ‌های معمولی را با چراغ‌های LED تغییر داده‌اند و مدل‌های SR و SR5 از چراغ‌های هالوژن با قاب مشکی‌رنگ و چراغ‌های LED DRL استفاده کرده‌اند. نسخه‌ی 1974 همچنین از یک جلوپنجره‌ی میله‌ای شکل استفاده کرده است، اما سایر مدل‌ها همان جلوپنجره‌ی طرح مشبک را برگزیده‌اند.

تویوتا توندرا

درنهایت اینکه سیستم ایمنی Sense P تویوتا قادر به تشخیص وجود عابران پیاده، هشدار برای تغییر مسیر خودرو، تغییر میزان نور چراغ‌ها برای اطمینان از افزایش دید راننده در شب (AHB) و کروز کنترل است. به‌علاوه یک صفحه‌نمایش جدید با اطلاعات بیشتر در تمامی مدل‌های توندرا، رانندگان را از وضعیت جاده مطلع می‌کند.

[ad_2]

لینک منبع

تویوتا تاکنون ۵۰ برابر تسلا خودروی هیبریدی و الکتریکی فروخته است

[ad_1]

تویوتا، بزرگ‌ترین خودروساز ژاپنی در طول چهار سال اخیر ۱۰ میلیون خودروی هیبریدی تولید کرده و به فروش رسانده است. رکوردی که شاید برای اغلب کمپانی‌ها رؤیایی به نظر برسد. برای مقایسه این میزان فروش با آمار فروش سایر کمپانی‌ها، همراه زومیت باشید.

تویوتا تا پایان ماه گذشته میلادی بیش از ۱۰ میلیون خودروی هیبریدی به فروش رسانده است که از این میزان بیش از ۳ میلیون دستگاه فقط در بازار آمریکای شمالی فروخته شده‌ است. در مقام مقایسه و برای درک بهتر این حجم از فروش، در نظر داشته باشید که شورولت تنها توانسته است ۱۳۴,۵۰۰ دستگاه از مدل «ولت» (که موفق‌ترین خودروی پلاگین هیبریدی جهان محسوب می‌شود) به فروش برساند و نیسان بیش از ۲۳۰ هزار دستگاه مدل «لیف» (پرفروش‌ترین خودروی الکتریکی جهان) فروخته است. تسلا نیز در مدت مشابه موفق به فروش ۱۵۸,۱۵۹ دستگاه از مدل S و ۲۵,۵۲۴ دستگاه مدل X شده‌ است که با در نظر گرفتن فروش تعداد محدودی از مدل تسلا رودستر، جمع فروش تسلا چیزی در حدود ۱۸۶ هزار دستگاه بوده است که تقریبا ۵۰ برابر کمتر از میزان فروش خودروهای هیبریدی تویوتا است.

toyota-hybrids

تویوتا در سراسر جهان ۳۴ مدل خودروی هیبریدی عرضه می‌کند. تنها در ایالات متحده، این کمپانی چهار مدل پریوس به همراه نسخه‌های هیبریدی سدان‌های کمری و آوالون و کراس‌اوورهای هایلندر و RAV4 به فروش می‌رساند. علاوه بر مدل‌های یادشده، باید نسخه‌های هیبریدی مدل‌های مختلف لکسوس (برند لوکس این کمپانی) نظیر NX ،GS ،ES ،CT و RX را نیز به این لیست اضافه کرد. تویوتا با این تنوع بالا از خودروهای بنزینی-الکتریکی بیش از هر خودروساز دیگری در حال گسترش کسب و کار در این حوزه است. نظر شما درباره‌‌ی آینده‌ خودروهای هیبریدی و الکتریکی چیست؟

[ad_2]

لینک منبع

ده خودروی برتر نمایشگاه خودروی شیکاگو 2017

[ad_1]

 نمایشگاه خودروی شیکاگو، هرساله محلی برای نمایش جدیدترین دستاوردهای صنعت خودرو است. با زومیت همراه باشید تا ببینیم در نمایشگاه امسال کدام خودروها بیشتر مورد توجه قرار گرفته‌اند.

نمایشگاه خودروی شیکاگو به عنوان بزرگ‌ترین نمایشگاه خودروی ایالات متحده، با دارا بودن فضای کافی، امکان بررسی جدیدترین خودروها را توسط علاقه‌مندان زیر یک سقف فراهم می‌کند. البته در این نمایشگاه کمبود تعداد خالص خودروهای جدید رونمایی شده نسبت به نمایشگاه‌های خودروی دیترویت، نیویورک و لس‌آنجلس و همچنین تا حدودی توجه کمتر رسانه‌ها به این نمایشگاه به چشم می‌آید.

Chicago Autoshow

اما هنوز هم سهم خودروهای جدید رونمایی شده در این نمایشگاه، شامل خودروهای کاملا جدید، خودروهای فیس‌لیفت شده، مدل‌های جدید خودروهای قبلی از جمله نسخه‌های کانورتیبل و آفرود، و مدل‌های مفهومی، قابل توجه است. این یعنی در نمایشگاه شیکاگو چیزهای زیادی وجود دارد که دیدن آن‌ها جالب است. با هم جالب‌ترین خودروهای نمایشگاه امسال را بررسی می‌کنیم.

 

2018 Hyundai Elantra GT

هیوندای الانترا  2018 GT

یک سال پس از به‌روزرسانی خودروی جمع‌وجور الانترا، هیوندای نسخه‌ی GT این خودرو را با خود به نمایشگاه آورده است که یک خودروی اسپورت مابین هاچ‌بک و استیشن است. این خودرو از پیشرانه‌ای با قدرت ۱۶۲ یا ۲۰۱ اسب بخار به همراه جعبه‌دنده‌ی شش‌سرعته‌ی دستی یا هفت‌سرعته‌ی خودکار دوکلاچه بهره می‌برد. دستیار صورتی الکسای آمازون از طریق سیستم کامپیوتر سفری Hyundai Blue Link در دسترس است. قرار است این خودرو در تابستان عرضه شود؛ اما هنوز اطلاعاتی در مورد قیمت آن منتشر نشده است.

 

سوبارو لگاسی 2018

سوبارو لگاسی 2018

ششمین نسل از لگاسی، که در سال ۲۰۱۵ عرضه شد، با به‌روزرسانی سیستم اطلاع‌رسانی و سرگرمی Starlink با CPU سریع‌تر، پشتیبانی از اپل کارپلی و اندروید اوتو و همچنین ارائه‌ی هشت برنامه‌ی جدید همراه شده است. سوبارو تلاش کرده سیستم تعلیق خودرو را ارتقا دهد و نفوذ صدا، به‌ویژه صدای موتور، به خودرو را کاهش دهد. جعبه‌دنده‌ی CVT به این خودرو بازگشته و لامپ‌های جلو اکنون قابل تنظیم هستند.

 

Ford Expedition 2018

فورد اکسپدیشن 2018

نسل دوم اکسپدیشن افزایش طول را تجربه کرده، به‌طوری که طول نسخه‌ی Max این خودرو حالا به ۵.۷۱ متر می‌رسد. فورد که از این خودرو در روز سه‌شنبه در دالاس و پنج‌شنبه در شیکاگو رونمایی کرد، بر روی قابلیت‌های کششی این خودرو، کامپیوتر سفری جدید، هات‌اسپات وای‌فای برای ۱۰ دستگاه، شش پورت USB، و پخش‌کننده‌های DVD دوگانه برای ردیف وسط متمرکز شده است. تولید این خودرو قرار است از پاییز امسال شروع شود. فورد نشان داده که به عرضه‌ی خودروهایی مثل این علاقه‌مند است. قیمت این خودرو در بالاترین تیپ از ۶۰ هزار دلار شروع خواهد شد.

 

Chevrolete Redline Edition

شورلت ردلاین ادیشن

این یک نسخه‌ی خاص با تریم قرمز و قسمت‌های خارجی، از جمله لوگو و جلوپنجره‌ی مشکی است که اولین بار مدل مفهومی آن پاییز گذشته در نمایشگاه SEMA لاس‌وگاس به‌نمایش درآمد. تا پایان سال، خودروهای شورلت تراورس، سیلورادو، کلرادو، کامارو، کروز، اکوینوکس، تراکس و مالیبو این نسخه‌ی خاص را دریافت خواهند کرد. در مورد قیمت این نسخه‌ها اطلاعاتی ارائه نشده است.

 

Nissan Titan XD 2017

نیسان تایتان 2017، تایتان XD King Cab

نیسان تولید یک‌ساله‌ی مدل تایتان خود را با معرفی نسخه‌ی King Cab تایتان و مدل تایتان XD با قابلیت حمل بار بیشتر تکمیل کرد. صندلی‌های جلو و عقب این خودرو را می‌توان به صورت نیمکتی (پیوسته) سفارش داد؛ همچنین می‌توان صندلی‌های عقب را برای داشتن فضای بیشتر به‌منظور حمل بار در نسخه‌های تجاری حذف کرد. برای این خودرو پیشرانه‌های بنزینی و دیزلی قابل انتخاب است.

 

Toyota RAV4 Adventure 2018

تویوتا راو 4 ادونچر 2018

با پیروی از پیشگام فروش شاسی‌بلندهای جمع‌و‌جور یعنی هوندا CR-V، تویوتا یک نسخه‌ی مخصوص طبیعت‌گردی به خط تولید RAV4 اضافه کرده است. هر دو نسخه‌ی تک و دو دیفرانسیل به بسته‌ی بکسل با ظرفیت کشش بیش از ۱۵۰۰ کیلوگرم بار مجهز شده‌اند، که برای یک شاسی‌بلند جمع‌و‌جور مقدار زیادی محسوب می‌شود. این خودرو همچنین از ضربه‌گیرهای گلگیر و رینگ‌های مشکی ۱۸ اینچی بهره می‌برد.

 

Mitsubishi Outlander Sport LE Edition 2017

میتسوبیشی اوتلندر Sport LE Edition  2017

برای دستیابی به فروش بیشتر، میتسوبیشی نسخه‌ی خاص LE را به خط تولید خود اضافه کرده که بالاتر از تیپ پایه‌ی ES و پایین‌تر از تیپ‌های SE، SEL و GT قرار می‌گیرد. چیزهایی که این نسخه را متمایز می‌کند، عبارتند از چراغ‌های جلوی زنون HID، درب باک آلیاژی، آینه‌های جانبی مشکی، لامپ‌های مه‌شکن و رینگ‌های مشکی ۱۸ اینچی.

 

Dodge Durango SRT 2018

دوج دورانگو SRT 2018

در سال‌های اخیر بهره‌گیری از پیشرانه‌های Hemi باعث رشد فروش دوج شده است. حالا شاسی‌بلند هفت‌نفره‌ی دورانگو از همان پیشرانه‌ی Hemi مورد استفاده در خودروی شارژر XT، یعنی پیشرانه‌ی ۶.۴ لیتری با قدرت ۴۷۵ اسب بخار و شتاب صفر تا صد ۴.۴ ثانیه در دورانگو، بهره می‌برد. مدیر برند SRT، چاد سیمور، این خودرو را «شارژر هفت‌نفره» می‌نامد. این خودرو پاییز امسال عرضه خواهد شد.

 

Toyota Tundra TRD Sport

تویوتا توندرا TRD Sport 2018

تویوتا وانت بزرگ خود توندرا و شاسی‌بلند سایز‌بزرگ (و نه‌چندان پرفروش) خود سکویا را با به‌کارگیری فناوری‌های بیشتر به‌روزرسانی کرده است. این خودروها به‌عنوان تجهیزات استاندارد سیستم Toyota Safety Sense-P را که شامل سیستم پیشگیری از تصادف، هشدار انحراف از مسیر، کروز کنترل انطباقی و نوربالای خودکار است. همچنین پنل تجهیزات این خودرو برای نمایش هشدارهای ایمنی به‌روز شده است. این به‌روزرسانی‌ها به جای بازطراحی خودرویی که یک دهه از ساخت آن می‌گذرد انجام شده است.

 

Fiat Toro pickup

وانت فیات تورو

وانت کوچک فیات تورو در حال حاضر در آمریکای لاتین در حال عرضه است. مدیر طراحی فیات-کرایسلر، آقای رالف گیلز گفت: «به‌زودی محصولاتی بیشتری، به‌خصوص در رده‌ی وانت‌ها، از فیات خواهید دید». همان روز او در توییتی گفته‌ی خود را اصلاح کرد: «منظور من این بود که به فیات تورو ۲۰۱۷ که در آمریکای لاتین به فروش می‌رسد علاقه‌مندم، اما هنوز برنامه‌ای برای فروش آن در ایالات متحده نداریم».

 

 

 

[ad_2]

لینک منبع

تویوتا پریوس 2017، محبوب ترین خودروی هیبریدی جهان

[ad_1]

بعید است علاقه‌مند خودرو و اخبار آن باشید، اما پرفروش‌ترین محصول هییبرید جهان را نشناسید. پریوس چند ماهی است که وارد کشور شده و امروز به معرفی این محصول محبوب تویوتا خواهیم پرداخت.

اولین سری تویوتا پریوس (Toyota Prius) که در واقع اولین وسیله نقلیه‌ی هیبرید با تولید انبوه در تاریخ  خودروسازی جهان است، در سال ۱۹۹۷ رونمایی شد.این خودرو که تا سال ۲۰۰۳ تولید شد، در سه سال اول مختص بازار ژاپن بود و بعد از آن به انگلستان و آمریکا راه یافت. پریوس اولیه در ظاهر و سایز بدنه، بین کرولا و کمری قرار می‌گرفت و با پیشرانه‌ای به قدرت ۷۲ اسب بخار، مصرف سوختی در حدود ۵ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر داشت. در مجموع ۱۲۳ هزار دستگاه پریوس نسل اول در کارخانه تویوتای ژاپن تولید شد که علاوه بر موفقیت تجاری، جوایز متنوعی را در بحث طراحی و فن‌آوری‌های مدرن از بنیادهای مهم جهانی دریافت نمود.

نسل دوم پریوس موفقیت بزرگی برای تویوتا بود و طی تولید سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ در ژاپن و ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ در چین، با پیشرانه‌ی ۷۵ و ۱۰۰ اسب بخار، نزدیک به ۱.۲ میلیون دستگاه فروش جهانی داشت. تویوتا موفقیت پریوس را در نسل سوم، بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ با تولید بیش از ۲ میلیون دستگاه ادامه داد که پیشرانه‌هایی به قدرت ۱۰۰ اسب بخار با مصرف ۴ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر و ۱۳۶ اسب بخار (در مدل پرایم) با مصرف سوخت ۲.۵ لیتر در صد کیلومتر را شامل می‌شد.

تویوتا پریوس 2017 / toyota prius 2017

مدلی از پریوس که هم‌اکنون به ایران وارد شده است، نسل چهارم این خودرو محسوب می‌شود که از سال ۲۰۱۵ معرفی شده و همچنان در سطح جهانی و خصوصا در امریکا پرفروش است. پریوس جدید با فروش سالیانه‌ی ۳۰۰ تا ۳۵۰ هزار دستگاه در سال، فقط در ژاپن تولید می‌شود و نسبت به مدل‌های پیش از خود کاملا در ظاهر و مسائل فنی ارتقا یافته است.

نباید فراموش کنیم که پریوس در سالهای اخیر، صرفا یک مدل خودرو نبوده و امروزه با ۴ چهره و پیشرانه‌ی‌ متفاوت تولید می‌شود. سه مدل دیگر که هنوز به ایران وارد نشده‌اند عبارتند از پریوس C، پریوسV و پریوس پرایم. مدل C یک هاچبک کوچک و جمع و جور در سایز تویوتا یاریس‌، مدل V یک ون کاربردی در سایز متوسط و مدل پرایم یک سدان در سایز کرولا با پیشرفته‌ترین فن‌آوری‌های تویوتا در خودروهای پلاگین هیبرید است. هرچند مدل جدید پریوس پرایم به تازگی عرضه شده و هنوز در همه جای دنیا قابل خرید نیست، از قابلیت‌های پیشرفته‌تری نسبت به مدل اصلی پریوس برخوردار بوده و با مصرف سوخت کمتر (حدود ۲ تا ۲.۵ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر) و البته قیمت و امکانات بالاتر، نظر مثبت کارشناسان و علاقه‌مندان خودروهای سبز را برانگیخته است و ما امیدواریم شاهد ورود آن به کشور در آینده‌ی نزدیک باشیم.

تویوتا پریوس 2017 / toyota prius 2017

فراموش نکنید پریوس، پرفروش‌ترین خودروی هیبریدی جهان و از پرفروش‌ترین برند خودرویی جهان روبرو است که سابقه‌‌ی فروش بیش از ۳.۷ میلیون دستگاه از مدل‌های مختلف خود را در ۲۰ سال اخیر به همراه دارد. بدین ترتیب به هیچ وجه با خودرویی معمولی روبرو نیستیم.

مشخصات فنی

همان‌طور که اشاره کردیم، پریوس وارد شده به بازار ایران، مدل اصلی این خودروی هیبریدی است که از ترکیب قوای محرکه‌ی پیشرانه‌ی بنزینی و موتور الکتریکی روی چرخ‌های جلو بهره می‌برد. مسلما هماهنگی دو پیشرانه که اساسا در نوع سوخت مصرفی و تولید نیرو متفاوت هستند، فرآیند مهندسی پیچیده‌‌ای است و البته همه انتظار دارند، نسل چهارم این خودرو نه‌تنها در بحث فنی بسیار خوب عمل کند بلکه بهتر از مدل‌های پیشین خود باشد.

تویوتا پریوس 2017

پریوس از سال ۲۰۱۶ در زیر کاپوت خود مجهز به پیشرانه‌ی ۱.۸ لیتری بنزینی ۴ سیلندر، با چرخه‌ی اتکینسون شده است که ۹۵ اسب بخار قدرت و ۱۴۲ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. بیشترین قدرت در دور موتور ۵۲۰۰ و بیشترین گشتاور در دور موتور ۳۶۰۰ دور در دقیقه حاصل می‌شود. از سویی دیگر، در کنار همین پیشرانه‌ی بنزینی، موتور الکتریکی پریوس وجود دارد که ۷۲ اسب بخارقدرت و ۱۶۳ نیوتن‌متر گشتاور به همراه دارد. مجموع توانی که از این پیشرانه‌ها به چرخ‌های جلو منتقل می‌شود، حداکثر ۱۲۱ اسب بخار است که منجر به رسیدن خودرو به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت در مدت زمان ۱۰.۵ ثانیه و نهایت سرعت ۱۸۵ کیلومتر بر ساعت می‌شود.

شاید بپرسید چرا مجموع قدرت ۹۵ و ۷۲ اسب بخار در نهایت به عدد ۱۲۱ رسیده‌ است؟ پاسخ در به‌هم پیوستگی سیستم تولید نیرو در پریوس است که مستقل و جدا از یکدیگر (روی محور جلو و عقب) عمل نمی‌کند. بدین ترتیب اتلاف انرژی کم شده و مصرف سوخت به طرز چشمگیری کاهش می‌یابد تا در هر ۱۰۰ کیلومتر بسته به نوع رانندگی در جاده یا شهر، تنها ۲.۹ تا ۴.۷ لیتر بنزین نیاز باشد.

تویوتا پریوس 2017 / toyota prius 2017

همانطور که در بالا اشاره شد، پریوس از پیشرانه‌ای با چرخه‌ی سوخت اتکینسون استفاده می‌کند که عملکرد سوپاپ‌های آن، متفاوت با پیشرانه‌های متداول چهار زمانه‌ است. این فناوری که در سال ۱۸۸۲ توسط مبتکر انگلیسی، جیمز اتکینسون معرفی شد، مانند پیشرانه‌های بنزینی در اکثر خودروهای امروزی دارای ۴ سیکل مکش، فشرده‌کردن سوخت و هوا، انجام احتراق و خارج کردن دود است؛ اما به هنگام فشردن مخلوط بنزین و هوا، سوپاپ ورودی مدتی باز می‌ماند و مقدار کمی از این مخلوط از سیلندر خارج شده و به منیفولد ورودی برمی‌گردد که در نتیجه‌ی آن سوخت کمتری مصرف شده و حرارت کمتری هم ایجاد می‌شود که طبیعتا قدرت خروجی پیشرانه‌ هم، کاهش خواهد یافت. در حال حاضر تقریبا تمام خودروهای هیبریدی دنیا و چند مدل بنزینی معمولی اعم از سری اسکای‌اکتیو مزدا از این فناوری استفاده می‌کنند در حالی‌که پیش‌بینی می‌شود در آینده‌ی نزدیک پیشرانه‌های معمولی بنزینی هم، در هنگام حرکت با سرعت ثابت که حداکثر قدرت مورد نیاز نیست، با این سیستم کار کنند.

موتور الکتریکی پریوس، قطعه‌‌ی مهمی در حل معمای مصرف سوخت این خودرو است. این موتور بی‌نیاز از شارژ با برق شهری است و انرژی مورد نیاز باتری آن از طریق پیشرانه بنزنی تامین و شارژ می‌شود. بخش موتور الکتریکی، باتری و متعلقات پریوس، نسبت به مدل‌های پیش از خود ۶ درصد سبک‌تر، ۱۲ درصد کوچک‌تر و ۲۰ درصد کم‌مصرف‌تر شده که با دو نوع باطری ساخته می‌شود. نوع اول که در ایران وارد شده از نوع نیکل‌متال و نوع دوم لیتیوم یون است. از نظر نوع کار کرد این دو کاملا یکسان هستند و با ولتاژهای  تقریبا یکسانی هم کار می‌کنند؛ بهای تمام شده‌ی آن‌ها هم برای تویوتا یکسان است، اما فناوری به کار رفته در لیتیوم یون، جدیدتر بوده و در نتیجه ۱۶ کیلوگرم از معادل مجهز به باتری نیکل-متال خود، سبک‌تر است. به همین دلیل تویوتا تصمیم گرفته مدل مجهز به باتری‌های لیتیومی پریوس را با آپشن‌های بیشتری ارائه کند که وزن ۱۶ کیلوگرمی را جبران کرده و دقیقا همان مصرف سوخت را به ارمغان بیاورد.

پریوس به هنگام شروع حرکت، تا رسیدن به سرعت ۴۵ کیلومتر بر ساعت به موتور الکتریکی متکی است و تقریبا هیچ بنزینی مصرف نمی‌کند؛ در شتاب‌گیری و سرعت‌های بالای ۴۵ کیلومتر بر ساعت، موتور بنزینی وارد عمل شده و حتی در بعضی شرایط، باتری‌ها را شارژ می‌کند. پریوس دارای دو موتور الکتریکی به نام‌های MG1 و MG2 است که بسته به وضعیت (SOC (State of Charge، تولیدکننده‌ی نیروی محرکه یا ذخیره‌کننده‌ی انرژی (به صورت ژنراتور) برای باتری‌ها خواهند بود. ترمزگیری در پریوس علاوه بر لنت‌ها، ازطریق درگیر کردن موتور‌های برقی خودرو با چرخ‌ها نیز همراه است که در واقع موتورالکتریکی در این حالت در فاز ژنراتور قرار می‌گیرد و با دریافت انرژی جنشی خودرو (منجر به کاهش سرعت خودرو می‌شود) آن را به نیروی الکتریسیته تبدیل کرده و در باتری خودرو ذخیره می‌کند.

تویوتا پریوس 2017 / toyota prius 2017

چهار نوع حالت رانندگی در پریوس وجود دارد که با جعبه‌دنده‌ی CVT آن هماهنگ شده است. نوع اول حالت عادی (Normal Mode) نام دارد و حرکت نرم و کم‌صدای خودرو با شتاب و مصرف سوخت بهینه را در پی دارد. نوع دوم حالت اکو (Eco Mode) که آرام و کم هیجان است و نوع سوم به نام قدرت (Power Mode) پرشتاب و البته تهاجمی‌تر از دیگر حالت‌ها خواهد بود. نکته‌ی جالب اینجا است که میزان کلی مصرف سوخت و شتاب خودرو در هر سه حالت برای پریوس تفاوتی ندارد و این حقیقت در تست‌های مختلف پریوس ثابت شده است؛ اما عملکرد پریوس به خواست راننده در این سه حالت تفاوت خواهد داشت.

تویوتا پیشنهاد می‌کند که در ترافیک سنگین و ایست و حرکت‌های متوالی، حالت رانندگی روی اکو باشد تا تجربه‌ی رانندگی نرم‌تری از پریوس به هنگام شروع حرکت شاهد باشیم. در حرکت با سرعت ثابت، مثل سفرهای خارج شهری بهتر است از حالت عادی یا نرمال استفاده شود تا باتری‌ بهتر شارژ شود. در هنگام نیاز به رانندگی پرشتاب، خصوصا در شیب‌های متغیر مثل مسیرهای کوهستانی، رانندگی در حالت قدرت پیشنهاد می‌شود، چراکه پاسخ پدال گاز به فرمان راننده سریع‌تر خواهد بود و نیازی نیست برای رسیدن به حداکثر قدرت، پدال تا انتها فشار داده شود. نوع چهارم رانندگی با پریوس نیز حالت EV نام دارد که در این شرایط صرفا از باتری‌ها و پیشرانه‌ی برقی برای حرکت استفاده می‌شود که محدودیت سرعتی نزدیک به ۳۰ کیلومتر بر ساعت را به همراه دارد؛ اما در عوض خودرو بسیار کم‌صدا و آرام است.

تویوتا پریوس 2017 / toyota prius 2017

مسلما علاقه‌ی مردم جهان به پریوس، صرفا به دلیل عشق به طبیعت و کاهش آلودگی محیط زیست نبوده و مخارج پایین مصرف سوخت آن، برگ برنده‌ی تویوتا در بازار هیبریدی‌ها محسوب می‌شود. این خودرو با شارژ کامل باتری‌ها در شهر ۴.۳ لیتر و در سرعت ثابت اتوبان ۴.۷ لیتر بنزین را در هر ۱۰۰ کیلومتر مصرف می‎کند. پریوس در سرعت‌های کمتر از ۴۵ کیلومتر مصرف بنزین ناچیزی خواهد داشت به همین دلیل در شهر نسبت به جاده، سوخت کمتری نیاز دارد. در شرایط خاص، مصرف سوخت نزدیک به ۳ لیتر در صد کیلومتر هم برای پریوس گزارش شده است. در واقع شروع ناگهانی حرکت و یا شتاب‌گیری در سرعت‌های پایین، فشاری بر پیشرانه بنزینی نمی‌آورد و مصرف انرژی باتری‌ها را بالا خواهد بود.

برای ساده‌تر شدن موضوع مصرف سوخت در پریوس برای شما مثالی می‌زنیم؛ چنانچه با این خودرو به سفر بروید و در یک جاده‌ی استاندارد، بدون شیب‌های تند و با سرعت میانگین ۷۵ کیلومتر بر ساعت حرکت کنید، در صورت داشتن باک ۴۳ لیتری پر از بنزین و باتری‌های کاملا شارژ شده، بین ۸۵۰ تا ۹۰۰ کیلومتر مسافت را طی خواهید کرد تا باک خودرو کاملا خالی شده و نیازمند پمپ بنزین شوید. فراموش نکنیم، پریوس بدون باتری‌ها مثل یک خودروی معمولی به قدرت ۹۵ اسب بخار قابل استفاده است. اما بدون بنزین، اگر باتری‌ها کاملا شارژ باشند، پریوس در حدود ۸۰ کیلومتر مسافت، آن هم با نهایت سرعت ۳۰ کیلومتر بر ساعت حرکت خواهد داشت.

طراحی خارجی و کابین

درباره‌ی ظاهر پریوس، نمی‌توان با قاطعیت از واژه‌ی زیبا استفاده کرد، بهتر است بگوییم این خودرو عمدا خاص و متفاوت طراحی شده تا جلب توجه کند. چراغ‌های جلو با زوایای بسیار تیز و برش‌های شدید، تا نزدیک ستون اول خودرو ادامه دارد. حالت تیز روی سپر در قسمت مجرای هوا، حالتی متقارن با چراغ‌ها دارد که با خطوط حجم‌دهنده همراه شده و می‌توان گفت کمبود جلوپنجره‌ی مستقل را جبران کرده است. در نمای جانبی، کوچک بودن رینگ‌های آلومینیومی ۱۵ اینچ، اندکی توی ذوق می‌زند اما خط زیبایی که از روی در عقب تا انتهای خودرو و محل زاویه‌ی چراغ‌های عقب کشیده شده، زیبایی و حجم خاصی به پریوس داده است. با استفاده از رنگ مشکی، روی ستون آخر، سقف پریوس که نسبت به مدل‌های قبل نزدیک به ۱۷ سانتیمتر ارتفاع گرفته، حالتی معلق و جذاب به خود گرفته که در نوع خود جالب توجه است.

در بخش عقب با چراغ‌هایی روبرو هستیم که به جای حالت افقی که در عموم خودروها وجود دارد، به صورت عمودی طراحی شده تا در این قسمت هم پریوس حالتی سه بعدی و فضایی داشته باشد. بخش زیادی از عقب پریوس را قطعات پلاستیک سیاه رنگی تشکیل می‌دهد که روی درب صندوق و زیر سپر را فرا گرفته و مسلما در کاهش وزن و هزینه تولید این خودرو موثر بوده است.

طراح خلاق و نوآور پریوس، شونساکو کوداما (Shunsaku Kodama) با پیروی از سبک طراحی جدید تویوتا موسوم به یوبوشین (Yu-bu-shin) به معنی زیبایی هوشمندانه، این خودرو را طراحی کرده است. مدیران تویوتا معتقدند، خودورهایی از این شرکت که در علم و فناوری پرچمدار این برند هستند، در آینده با فلسفه‌ی طراحی یوبوشین، عرضه خواهند شد که در عین زیبایی، منحصر به فرد، مدرن و حجیم به نظر خواهند رسید.

طراحی پریوس صرفا در ظاهر، جذاب و جالب توجه نیست، این خودرو در تونل باد و آزمایش آیرودینامیک نیز فراتر از انتظار است. حالت چراغ‌ها، همراه با سپر جلو و فرم بدنه، به خوبی هوا را شکافته و هدایت‌ می‌کند. طراحی آینه بغل و حتی چراغ عقب نیز، هماهنگ با محاسبات دقیق آیرودینامیک بوده است تا مقاومت پریوس در برابر هوا کم شده و مصرف سوخت آن، همراه با صدای احتمالی خودو در سرعت‌های مختلف و در مواجه با تندبادها، کاهش یابد.

تویوتا پریوس 2017

در فضای داخلی به محض ورود به کابین، قسمت خالی بالای فرمان و نبود نشان‌دهنده‌های دورموتور و سرعت، گیج‌کننده و کمی ناخوشایند است. به هر حال، خودرویی با طراحی خاص و منحصر به فرد بدنه، باید در کابین هم انقلابی و مدرن رفتار کند. جابجایی نشانگر‌های وضعیت خودرو منجر به افزایش دید راننده به جاده شده است و البته همه‌ی سرنشینان نیز به راحتی می‌توانند اطلاعات فنی پریوس را از نمایشگر باریک بالای داشبورد ببینند. از دیگر عجایب داخل پریوس، محل قرار گرفتن دسته‌دنده است که زیر نمایشگر و در وسط داشبورد جای گرفته و عملکرد آن هم مشابه دیگر خودروها نیست.

در مقایسه با مدل قبلی پریوس، این نسخه جادارتر و عریض‌تر است.  ارتفاع سقف افزایش یافته و افراد قدبلند راحتی بیشتری در آن خواهند داشت. محل نشستن راننده نسبت به خودرویی مثل تویوتا کرولا، پایین‌تر است و این موضوع می‌تواند روی کیفیت رانندگی افراد تاثیر بگذارد. فراموش نکنیم، باتری‌ها، زیر صندلی‌های عقب هستند؛ در حالی که باک سوخت و بخشی از شارژر الکتریکی هم زیر همین صندلی‌ها قرار گرفته، اما فضای نسبتا خوب و راحتی برای سرنشینان این قسمت فراهم شده است.

تویوتا پریوس 2017

داشبورد پریوس، کاملا متقارن است و نمایشگرهای متعددی روی آن وجود دارد. رنگ استاندارد، خاکستری روشن است و مقداری مواد پلاستیکی به رنگ سیاه پیانویی، در مرکز و خصوصا پیرامون نمایشگر سرگرمی، دیده می‌شود. علاوه بر خاکستری، رنگ‌های قهوه‌ای روشن و مشکی برای داشبورد و تودروزی قابل سفارش است و حتی رنگ نخ دوخت صندلی‌ها می‌تواند ۴ رنگ متفاوت داشته باشد.

طراحی بدنه و کابین تویوتا پریوس همانند قوای محرکه‌ی آن، خاص و منحصر به فرد است. این موضوع باعث شده است تا بینندگان در برابر آن دو رفتار متفاوت داشته باشند. یا عاشق طراحی پریوس می‌شوند یا از آن متنفر هستند. 

آپشن‌ها و امکانات رفاهی

نمایشگر بالای داشبورد، ۴.۲ اینچ و نمایشگر میانی در دو نوع ۶.۱ استاندارد و ۷ اینچ سفارشی طراحی شده است که مدل وارد شده به کشورمان دارای نمونه‌‌ی بزرگ‌تر است. ۶ کلید اصلی کنترل این نمایشگر هم غیرفیزیکی و لمسی هستند که با روشن شدن خودرو به رنگ آبی می‌درخشند.

پریوس دارای فناوری نمایش اطلاعات روی شیشه‌ی جلو (Head-Up Display) است که معمولا در خودروهای گران‌قیمت آلمانی دیده‌ایم. فرمان و صندلی‌ها چرم هستند که می‌توانند با گرم‌کن سفارش داده شوند. صندلی‌های جلوی این خوردو نیز برقی هستند و گودی کمر آن‌ها هم قابل تنظیم است. رینگ اسپرت ۱۷ اینچی هم علاوه بر سایز استاندارد ۱۵ اینچ قابل سفارش است که در مدل وارد شده به ایران وجود دارد.

تویوتا پریوس 2017

روشن و خاموش شدن پریوس، بی‌نیاز از کلید (Keyless) بوده و این خودرو با آینه‌های جمع‌‍‌شونده‌ی خودکار همراه است. از دیگر آپشن‌های مهم پریوس می‌توان به سیستم صوتی پرقدرت ۴۳۲ وات ساخت JBL آمریکا اشاره کرد که با مانیتور ۷ اینچ، ۶ اسپیکر، ساب‌ووفر و سیستم ناوبری ماهواره‌ای، امکانات داخل خودرو را تکمیل می‌کند.

تمامی مدل‌های پریوس دارای سیستم تشخیص فرمان‌های صوتی، بلوتوث و USB2 برای ارتباط با گوشی‌های اندروید و iOS هستند که در مدل‌های فول‌آپشن با نمایشگر HD و ناوبری پیشرفته‌تری که وضع هوا، ترافیک و مقاصد خاص مثل رستوران‌ها و هتل‌ها را پشتیبانی می‌کند، همراه است. در پریوس محلی برای شارژ وایرلس گوشی‌های هوشمند جدید وجود دارد که از طریق فناوری Qi کار می‌کند.

این خودرو می‌تواند حضور سرنشین کنار راننده را درک کند و در صورت خروج یا عدم حضور او، تهویه مطبوع آن سمت از فضای داخلی را خاموش کرده یا به سمت راننده هدایت کند که البته امکان غیرفعال‌ کردن و تنظیم دستی نیز در دسترس است.

تست تصادف و آپشن‌های ایمنی

پریوس با کروز کنترل هوشمند ارائه می‌شود که ترمزگیری در هنگام نزدیک شدن بیش از حد به خودروی مقابل را هم تامین خواهد کرد. دوربین دید عقب و رادار این خودرو هم در جلوگیری از برخوردهای ناخواسته بسیار مفیدند. شیشه‌های پریوس از نوع UV و در جلو با سنسور تشخیص باران و فرمان‌دهی به برف‌پاک‌کن‌ها مجهز است. سیستم روشنایی روز از دیگر آپشن‌های استاندارد این خودرو است که با چراغ‌های پرقدرت زنون همراه شده است.

تویوتا پریوس 2017 / toyota prius 2017

در کنار استفاده از ترمزهای ABS و سامانه‌های کنترل لغزش ESP و توزیع‌کننده نیروی ترمز الکترونیکی (EBD)، پریوس دارای کیسه‌های هوای نه‌گانه برای سرنشینان جلو، عقب و فضای جانبی است. این خودرو برای سرنشینان جلو دارای ایربگ زانو نیز می‌باشد که حتی در خودروها امروزی هم به ندرت دیده می‌شود.

امتیازات خیره‌کننده‌ی پریوس در تست تصادف موسسه استاندارد ایمنی خودروی اروپا  (Euro NCAP) به شرح زیر است:

  • محافظت از سرنشینان بزرگ‌سال: ۹۷ درصد
  • محافظت از سرنشینان خردسال: ۸۲ درصد
  • محافظت از عابران پیاده: ۷۷ درصد
  • سیستم‌های ایمنی و کمکی راننده: ۸۵ درصد

در مجموع، تویوتا پریوس دارای ۵ ستاره (امتیاز کامل) از این نهاد است و بالاترین رتبه ایمنی از موسسه بیمه ایمنی بزرگراههای آمریکا (IIHS) را  هم در اختیار دارد.

تجربه‌ی رانندگی

مسلما پریوس با شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت بیش از ۱۰ ثانیه، چندان اسپرت و سریع نیست و بیشتر برای حرکت نرم و موقر ساخته شده است؛ هرچند که به اندازه کرولا و کمری نیز در دست‌اندازها آرام و روان نیست. سکوتی که سرنشینان پریوس به هنگام استفاده‌ی روزانه در سرعت‌های زیر ۹۰ کیلومتر بر ساعت تجربه می‌کنند، حقیقتی کم‎نظیر است که با ایمنی فوق‌العاده‌ی آن، حداکثر آرامش را به ارمغان می‌آورد. هرچند این خودرو صندلی‌های مناسب ۵ سرنشین را به همراه دارد، به اندازه خودروهای هم قیمت جادار نیست اما در عوض فضای صندوق عقب ۵۰۲ لیتری آن، فراتر از انتظار است.

تویوتا پریوس 2017

اگر علاقه‌مند جلب توجه عابران در خیابان‌ نیستید، پریوس مناسب شما نخواهد بود. طراحی عجیب این خودرو، حداقل تا یک سال‌ دیگر هم برای مردم عادی نخواهد شد و احتمالا هر روز به هنگام رانندگی با آن مورد پرسش دیگران قرار خواهید گرفت. البته فراموش نکنیم، با داشتن پریوس و مصرف سوخت کم آن، شما به ندرت در پمپ بنزین دیده خواهید شد.

شرایط خرید و خدمات پس از فروش

طی تماس با نماینده رسمی فروش تویوتا در حال حاضر، پریوس در سه تیپ فروخته می‌شود که اصطلاحا نوع C ،B و فول نامیده می‌شوند و به ترتیب ۱۵۳، ۱۵۶ و ۱۸۰ میلیون تومان قیمت دارند. هر سه تیپ دارای آپشن‌های استانداردی اعم از رادار، دوربین عقب، کروز کنترل، نمایشگر ۷ اینچ، سیستم صوتی و ساب‌ووفر JBL را هستند. با این حال نوع C با کمی تفاوت در ظاهر، شارژر بی‌سیم، تودوزی و فرمان تمام چرم مشکی رنگ را در اختیار خواهد داشت و نوع فول، با ظاهر تیپ C دارای سانروف و فناوری پارک دوبل خودکار (Auto Park) خواهد بود.

تویوتا پریوس 2017

پریوس در حال حاظر بالاترین میزان گارانتی یک خودرو در ایران را به همراه دارد که شامل ۵ سال یا ۱۵۰ هزار کیلومتر است که برای شارژر و باتری‌های آن ۷ سال یا ۲۰۰ هزار کیلومتر خواهد بود.

رقبا

در بازار جهانی، حالا انبوهی از خودروهای هیبریدی قابل خرید هستند که شورولت ولت و فورد C-max رقیبان اصلی پریوس به حساب می‌آیند و البته به دلایل مختلف از جمله تولید در ایالات متحده، در کشورمان حضور ندارند. در رده‌بندی بهترین خودروهای هیبریدی دنیا هم شورولت ولت با قیمت ۳۴ تا ۳۸ هزار دلار بالاترین امتیاز و بیشترین رضایت‌مندی مشتریان را به همراه داشته ومدل پریوس وارد شده به ایران، با قیمتی ۲۵ تا ۳۰ هزاردلاری در رده دوم یا سوم (بعد از پریوس پرایم که هنوز وارد ایران نشده و ۲۸ تا ۳۵ هزاردلار است) قرار دارد. مدلی از پریوس که هم‌اکنون با آپشن‌های مشخص شده توسط واردکننده‌ی رسمی  در نمایندگی ایران با کد C نامگذاری شده است و به قیمت ۱۵۶میلیون تومان فروخته می‌شود، در بازار آمریکا ۳۰ تا ۳۱ هزار دلار قیمت دارد.

تویوتا پریوس 2017

در بازار ایران، وسایل نقلیه‌ی هیبریدی هنوز نوپا و تازه‌وارد محسوب می‌شوند و پریوس در کلاس خودروهای هیبریدی‌ سایز متوسط، تقریبا بی‌رقیب است. مقایسه این خودرو با لکسوس CT200h، کمری و سوناتای هیبرید، غیرمعقول به نظر می‌رسد و هیوندای آیونیک (محصول پیشروی هیوندا در بحث خودروهای هیبرید و تمام برقی) نیز بعید است تا یک سال دیگر به کشور وارد شود. در این میان، تصمیم با خریدار ایرانی است که مبلغ نسبتا گزافی را برای پریوس بپردازد و در عوض از مصرف کم بنزین وآپشن‌های نسبتا کامل آن ببرند.

در جدول زیر، مقایسه‌ی خودروهای هیبریدی وارد شده به ایران و نزدیک‌ترین رقبای غیر هیبریدی پریوس، را مشاهده می‌کنید.

تویوتا پریوس ۲۰۱۶ هیوندای سوناتا هیبرید ۲۰۱۷ لکسوس CT200h تویوتا کمری هیبرید ۲۰۱۶ تویوتا کمری ۲۰۱۶ رنو تالیسمان تویوتا کرولا XLI هیوندا النترا ۲۰۱۷
تعداد سیلندر ۴- خطی ۴- خطی ۴- خطی ۴- خطی ۴- خطی ۴- خطی ۴- خطی ۴- خطی
حجم موتور (لیتر) ۱.۸ ۲ ۱.۸ ۲.۵ ۲.۵ ۱.۶ ۲ ۲
حداکثر توان (اسب بخار) ۱۲۱ ۱۹۳ ۱۳۴ ۲۰۰ ۱۸۰ ۱۹۵ ۱۴۳ ۱۴۷
حداکثر گشتاور (نیوتن‌متر) ۱۴۲ ۲۰۵ ۲۳۱ ۲۱۱ ۲۳۰ ۱۶۰ ۱۸۷ ۱۸۰
استاندارد آلایندگی یورو ۶ یورو ۶ یورو ۶ یورو ۶ یورو ۵ یورو ۶ یورو ۵ یورو ۵
حجم باک (لیتر) ۴۳ ۷۰ ۷۰ ۶۴ ۶۴ ۵۱ ۶۴ ۶۵
مصرف سوخت ترکیبی (L/100 Km) ۴.۵ ۵.۵ ۵.۶ ۶ ۸.۴ ۷.۹ ۹ ۷.۸
جعبه دنده CVT ۶ سرعته خودکار CVT CVT ۶ سرعته خودکار ۷ سرعته خودکار CVT ۶ سرعته خودکار
حداکثر سرعت (Km/h) ۱۸۵ ۱۸۰ ۲۱۵ ۲۱۰ ۲۰۲ ۲۳۶ ۲۱۰ ۱۹۵
زمان رسیدن به سرعت ۱۰۰ Km/h ۱۰.۵ ۷.۴ ۱۰.۵ ۶ ۸ ۷.۶ ۹ ۸.۵
حجم صندوق بار (لیتر) ۵۰۲ ۴۶۱ ۴۵۰ ۴۳۶ ۴۳۶ ۶۰۸ ۴۳۶ ۴۴۷
وزن (کیلوگرم) ۱۴۷۴ ۱۵۸۶ ۱۴۳۰ ۱۵۸۰ ۱۴۷۰ ۱۴۴۰ ۱۳۲۰ ۱۲۸۰
قیمت (میلیون تومان) ۱۵۶ ۱۸۰ ۱۹۵ ۲۲۰ ۱۹۵ ۱۸۸ ۱۵۵ ۱۵۱

گالری تصاویر

تویوتا پریوس 2017

در پایان این مطلب از شما دعوت می‌کنیم ویدیوی معرفی تویوتا پریوس ۲۰۱۷ را تماشا کنید.

[ad_2]

لینک منبع