اولین اتوبوس سلول سوختی تویوتا وارد توکیو می‌ شود

[ad_1]

تویوتا قرار است تا اولین اتوبوس خود را که با سلول‌های سوختی کار می‌کند، به شهرداری توکیو تحویل دهد. این خودرو علاوه بر حمل مسافر، توانایی تولید برق در شرایط اضطراری را نیز دارد.

تویوتا اولین اتوبوس سلول سوختی خود را به اداره‌ی حمل‌ونقلِ شهرداری توکیو تحویل داده و قرار است این اتوبوس در ماه مارس ۲۰۱۷ وارد خیابان‌ها شود. این خودروی سبز با گنجایش ۷۶ مسافر از دو سیستم سلول سوختی با الکترولیت پلیمر جامد (TFCS) بهره می‌برد و هر واحد توان تولید ۱۱۴ کیلووات قدرت را دارد. این اولین اتوبوس از ۱۰۰ اتوبوس پیش‌بینی‌شده‌ی سبز است که قرار است تا سال ۲۰۲۰ و شروع بازی‌های المپیک توکیو وارد ناوگان حمل‌ونقل این شهر شود.

سیستم سلول سوختی این اتوبوس در حقیقت توسط میرای، شرکت زیرمجموعه‌ی تویوتا، ساخته شده و دارای ۱۰ مخزن فشارقوی برای ذخیره‌ی ۶۰۰ لیتر هیدروژن با فشار ۷۰۰ بار است. هیدروژن، سلول‌های سوختی را تغذیه کرده و در عوض باتری‌های هیبریدیِ نیکلی-فلزی را شارژ می‌کند. این دو موتور الکتریکی می‌توانند باهم در حدود ۳۶۰ اسب بخار قدرت تولید کنند و گشتاور آن‌ها به ۶۶۰ نیوتون متر می‌رسد.

اتوبوس سلول سوختی تویوتا

به گفته‌ی تویوتا، این اتوبوس علاوه بر مصارف حمل‌ونقل شهری، می‌تواند در هنگام بلایای طبیعی نیز ۲۳۵ کیلووات ساعت برق برای راه‌اندازی تجهیزات تولید کند. اتوبوس جدید تویوتا نسبت به پیشرانه‌های احتراق داخلی بهینه‌تر هستند و در طول فعالیت خود هیچ آلاینده‌ای از قبیل دی‌اکسید کربن یا سایر ذرات معلق تولید نمی‌کند. به‌علاوه این اتوبوس دارای استانداردهای لازم برای سوار و پیاده شدن افراد پیر و کودکان بوده و فاقد پله‌ی اضافی است.

[ad_2]

لینک منبع

حضور ابر خودروی تمام الکتریکی Techrules در نمایشگاه ژنو تأیید شد

[ad_1]

Techrules قرار است از ابر خودروی تمام الکتریکی خود در نمایشگاه خودروی ژنو در ماه آینده رونمایی کند. این خودرو از سیستم ابتکاری TREV بهره می‌برد.

شرکت چینی Techrules از ابر خودروی تمام الکتریکی خود در نمایشگاه خودروی ژنو رونمایی می‌کند. این محصول که Techrules GT96 نام دارد یک خودروی تمام برقی است که یک سال پس از معرفی مدل مفهومی آن، پا به نمایشگاه ژنو می‌گذارد.

این خودروساز چینی یک طرح مفهومی از این خودرو را رونمایی کرده است که از فناوری ابتکاری موسوم به خودروی الکتریکی توربینی شارژی (TREV) بهره می‌برد. در این خودرو یک سیستم میکرو توربین با قابلیت گسترش دامنه‌ی حرکتی، برق موردنیاز باتری را تأمین می‌کند. این باتری سپس انرژی موتورها را تأمین می‌کند و سبب گردش چرخ‌ها می‌شود.

این خودرو توسط فابریزیو و جیورجتو جیوجیارو طراحی شده است و گفته می‌شود که دسته‌بندی‌های مختلفی برای فضای داخلی آن در نظر گرفته‌شده است. GT96 که صندلی راننده‌ی آن در وسط خودرو تعبیه شده است، از درهایی با امکان باز شدن رو به بالا بهره می‌برد. شاسی این خودرو توسط متخصص بین‌المللی دنیای موتور اسپرت، شرکت ال ام جیانتی، مهندسی شده است.

خودروی GT96

از دیگر مشخصه‌های طراحی GT96 می‌توان به چراغ‌های لیزری جلو و LED عقب که دوربین عقب خودرو نیز در آن جاسازی شده است، اشاره کرد. Techrules می‌گوید این فناوری در تمامی مدل‌های بعدی این شرکت نیز استفاده خواهد شد.

GT96 همچنین از قابلیت شارژ خودرو با شبکه برق شهری بهره‌مند خواهد شد. اگر Techrules همین مدل مفهومی را حفظ کند، در آینده از طراحی بدنه‌ی فیبر کربنی سبک‌وزن بهره خواهد برد و به ۶ موتور الکتریکی کششی، هرکدام با وزن ۱۳ کیلوگرم، مجهز خواهد شد. چرخ‌های جلو با موتورهای مجزا به حرکت درخواهند آمد، درحالی‌که چرخ‌های عقب از یک جفت موتور برای هر چرخ در اطراف نیرو خواهند گرفت. پیشرانه‌ی ترکیبی و پیشین این مدل مفهومی می‌توانست حداکثر ۱۲۵۰ اسب بخار قدرت تولید کند و در زمان ۲.۵ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسد. حداکثر سرعت آن مدل هم به ۳۳۰ کیلومتر در ساعت می‌رسید. بااین‌حال حداکثر سرعت مدل تمام الکتریکی این خودرو تا ۱۵۰ کیلومتر در ساعت محدود شده بود و می‌توانست با ۸۰ لیتر نفت سفید هواپیما یا سوختی با ارزش حرارتی مشابه و استفاده از سیستم توربینی شارژی (TREV)، مسافت ۱۹۲۰ کیلومتر را طی کند.

خودروی GT96

همان‌طور که اشاره شد، پیشرانه‌ی آن مدل مفهومی، یک ژنراتور میکرو توربینی با الهام از فناوری هوایی بود که با گردش ژنراتور باتری‌ها شارژ می‌شدند. برخلاف بسیاری از پیشرانه‌ی توربینی پیشین، هیچ منبع تغذیه‌ی الکتریکی مستقیمی از ژنراتور به موتورهای الکتریکی وجود نداشت؛ سیستم توربینی شارژی (TREV) صرفاً یک مدل هیبریدی سری (series hybrid) با قابلیت افزایش میزان شارژ باتری است. باتری خودرو با استفاده از این سیستم می‌تواند در ۴۰ دقیقه تا حداکثر ظرفیت خود شارژ شود.

GT96 برای اولین بار در نمایشگاه ۲۰۱۶ خودروی ژنو در دو مدل با طراحی موتور وسط و چهارچرخ محرک رونمایی شد. طراحی اول AT96 ا(Aviation Turbine) نام داشت که برای مسابقه ساخته شده بود و توربین آن با سوخت مایع نظیر نفت سفید هواپیما، دیزل و یا بنزین کار می‌کرد. طراحی دوم GT96 ا(Gas Turbine) بود که می‌توانست از سوخت‌های گازی نظیر بیوگاز و گاز طبیعی برای مدل خیابانی استفاده کند.

خودروی GT96

متیو جین، مدیرعامل Techrules، می‌گوید:

ما برای چندین ماه و به‌طور خستگی‌ناپذیری با تیم جیوجیارو برای طراحی GT96 همکاری کردیم و معرفی اولین ابر خودروی چینی در نمایشگاه ژنو لحظه‌ای غرورآفرین برای ما خواهد بود. رؤیای ما برای مشاهده‌ی خودروهای الکتریکی توربینی شارژی در جاده‌ها تقریباً در حال به حقیقت پیوستن است.

خودروی GT96

دیگر شریک Techrules یعنی L.M. Gianetti نیز در امر تولید و مهندسی به کمک این شرکت آمده است و در واحد تولیدی خود در شهر تورین سالانه ۲۵ دستگاه از این خودرو خواهد ساخت. مدل مسابقه‌ای این خودرو اول تولید خواهد شد و مدل‌ خیابانی GT96 و همچنین سایر مدل‌های الکتریکی در دیگر دسته‌های بازار خودرو در سال‌های بعد به تولید خواهند رسید.

جین در ابتدای امسال گفت:

ازآنجایی‌که توربین‌ها همیشه برای تبدیل انرژی شیمیایی به انرژی مکانیکی لازم برای گردش چرخ‌ها ناکافی بوده‌اند، شرکت‌های کمی سعی به استفاده از یک توربین در پیشرانه‌ی خودرو کرده و هیچ‌کدام از آن‌ها موفق به تجاری‌سازی محصول خود نشده‌اند.

اما خودروهای الکتریکی از یک موتور الکتریکی برای حرکت چرخ‌ها استفاده کرده و به‌طور موثر موتورهای احتراقی را برای تبدیل انرژی شیمیایی به انرژی مکانیکی و درنهایت انرژی الکتریکی معاف کرده‌اند. این یک پیشرفت شگرف است و به ما امکان استفاده از موتورهای توربینی کارآمد به‌عنوان یک افزایش‌دهنده‌ی فوق‌العاده‌ی مسافت در خودروها می‌دهد.

خودروی GT96

Techrules که مقر آن در پکن قرار دارد، مدعی است که سیستم TREV یک پیشرانه با عمر نامحدود است و نیاز آن به تعمیر و نگهداری در مدت‌زمان استفاده تقریباً به صفر می‌رسد. به گفته‌ی این شرکت، سرویس و نگهداری این پیشرانه تنها شامل فیلتر هوای ورودی آن خواهد شد.

[ad_2]

لینک منبع

نگاهی به جذاب‌ ترین پیکاپ ‌ها و چهارچرخ محرک ‌های تمام ادوار تاریخ (قسمت دوم و پایانی)

[ad_1]

در قسمت اول این مقاله با تعدادی از پیکاپ‌ها و چهارچرخ محرک‌های محبوب تاریخ آشنا شدیم. امروز نیز قصد داریم در قسمت دوم و پایانی، شمار دیگری از این دوست‌داشتنی‌های جاده را بررسی کنیم.

دوج پاور رام کامینز توربو دیزل (۱۹۸۹-۱۹۹۳)

دوج پاور رام کامینز توربو دیزل

شورولت و فورد تا دهه‌ی ۸۰ در حال ساخت کامیونت‌هایی با موتور دیزلی بودند. دوج‌های رام از نوع کامینز توربو دیزل نیز با کمی تأخیر به رقبای خود پیوستند. بااین‌حال، دوج با نصب همان موتورهای ۶ سیلندر دیزلی که در پیکاپ‌های باری بزرگ خود استفاده می‌کرد، محصولی قوی با مقاومت بالا را روانه‌ی بازار ساخت (در آن زمان محصولات برند کامینز حتی قدرتمندتر از دوج رام بودند). این سیاست به دوج کمک کرد تا در بازار کامیونت‌های سنگین و باری موفق عمل کند.

در زمان عرضه‌ی این محصول، مشخص شد دوج رام کامینز با موتور ۶ سیلندر گشتاور بیشتری نسبت به محصولات فورد و شوی تولید می‌کند. قدرت این پیکاپ نه‌تنها خریداران آن را به حمل بارهای سنگین‌تر تشویق می‌کرد، بلکه فورد و جنرال موتورز را تا همین امروز وارد یک رقابت دائمی برای افزایش گشتاور موتورهایشان کرد.

دوج پاور واگن (۲۰۰۵-۲۰۱۴)

دوج پاور واگن

دوج پاور واگن مدل ۲۰۰۵، یک محصول رؤیایی برای علاقه‌مندان به فعالیت‌های خشن بوده و هست. دوج برای ساخت این غول آفرود از شاسی‌های سری ۲۵۰۰ خود استفاده کرده و برای کشش بیشتر خودرو به سراغ قفل دیفرانسیل الکتریکی رفته است. به‌علاوه میله‌ی ضد پیچش سیستم تعلیق این خودرو نیز با فرمان الکتریکی قطع و وصل می‌شود. تایرهای موجود در زیر این غول وحشی از نوع ۳۳ اینچ هستند؛ به این معنی که سوپر واگن می‌تواند از پس هر مسیری برآید. حتی اگر برفرض سوپر واگن در جایی هم گیر کند، جرثقیل الکتریکی نصب‌شده روی سپر جلویی با ظرفیت کشش ۵۴۰۰ کیلوگرم، آن را نجات خواهد داد.

جیپ CJ-8 اسکرامبلِر  (۱۹۸۱-۱۹۸۵)

جیپ CJ-8 اسکرامبلِر

امروزه در بسیاری از انجمن‌های اینترنتی پست‌های مختلفی در مورد احتمال ورود نسل جدید جیپ رانگلر مشاهده می‌شود. علاقه‌مندان خبر از بازگشت جیپی می‌دهند که از زمان توقف تولید آن سال‌ها گذشته است.

جیپ در اوایل دهه‌ی ۸۰ نیاز به ساخت یک پیکاپ کوچک برای رقابت در بازار را احساس کرد. ازاین‌رو دست به تغییر مدل محبوب CJ-7 به محصولی به‌مراتب سازگارتر برای حمل بار زد. جیپ فاصله‌ی بین دو محور عقب و جلو را به اندازه‌ی ۱۰ اینچ طولانی‌تر کرد و یک بدنه‌ی وانت مانند بزرگ‌تر را روی آن قرار داد. بدین ترتیب CJ-8 یا اسکرامبلر متولد شد. رانندگی با اسکرامبلرها بسیار بهتر از CJ-ها بود، زیرا طولانی‌تر شدن فاصله‌ی میان محور جلو و عقب رانندگی را نرم‌تر کرده بود. کمتر از ۳۰ هزار اسکرامبلر از سوی جیپ ساخته شد، ازاین‌رو امروزه قیمت آن‌ها بالاست.

جیپ رانگلر رِنیگِید  (۱۹۹۱-۱۹۹۴)

جیپ رانگلر رِنیگِید

جیپ در دهه‌ی ۹۰ با محصولی پرقدرت و پرتوان به نام Renegade به بازار بازگشته بود.

جیپ برای خودروی مدل ۱۹۹۱ از یک موتور ۶ سیلندر خطی ۴ لیتری استفاده کرد و با تغییر سیستم سوخت‌رسانی، مانیفولدهای ورودی و خروجی و زمان‌بندی میل‌سوپاپ، قدرت این موتور را به ۱۹۰ اسب بخار رساند. رانگلر با موتور ۴ لیتری به حدی قدرتمند بود (تنها ۳۵ اسب بخار کمتر از موستانگ GT قدرت داشت) که جیپ تصمیم به استفاده از نام رنیگید برای آن به‌عنوان یک آپشن اسپرت ۴ هزار دلاری گرفت. موتور این خودرو استاندارد بود و رنیگید نیز دارای بدنه‌ای با فضای گلگیر بیشتر و همچنین تایرهای بزرگ‌تر روی توپی‌های ۸ اینچی چرخ‌ها بود.

جیپ اف سی ۱۵۰  (۱۹۵۷-۱۹۶۵)

جیپ اف سی ۱۵۰

تعداد پیکاپ‌های جذابی که مثل اف سی ۱۵۰ روی یک شاسیِ کوتاه ساخته‌شده باشند، کم است؛ اما این کار چگونه ممکن است؟ آن‌ها کابین راننده را روی موتور سوار کردند.

ایده‌ی قرار دادن کابین روی موتور منطقی به نظر می‌آمد؛ زیرا شما می‌توانستید یک وانت پیکاپ را روی یک شاسی کوتاه‌تر سوار کنید. این کار نه‌تنها FC-150 را مانور پذیرتر کرد، بلکه سرعت آن را نیز بالاتر برد. این خودروی جدید تنها ۷۰ اسب بخار قدرت داشت و به خاطر محدودیت‌های آیرودینامیکی و مکانیکی می‌توانست به سرعت تقریبی ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسد. مهم‌تر اینکه اف سی ۱۵۰ به خاطر داشتن دید عالی، مناسب مسیرهای روستایی بود.

تایفون و سایکلون جنرال موتورز  (۱۹۹۱-۱۹۹۳)

سایکلون جنرال موتورز

خودروهای سایکلون و تایفون از عجیب‌ترین ماشین‌های ساخته‌شده‌ی جنرال موتورز هستند. GMC وانت کامپکت S-15 خود را که قدرت زیادی هم نداشت، به یک هیولا تبدیل کرد. محصول جدید می‌توانست هر چیزی را از سر راه بردارد. موتور ۶ سیلندر خورجینی با حجم ۴.۳ لیتر به لطف داشتن توربوشارژ می‌توانست قدرتی معادل ۲۸۰ اسب بخار تولید کند. گشتاور آن (۴۸۸ نیوتون متر) نیز حتی بیشتر از خودروی کوروِت در آن زمان بود.

یک سال از عمر سایکلون و تایفون می‌گذشت که جنرال موتورز از گیربکس اتوماتیک کوروت برای انتقال قدرت از موتور به چرخ‌ها استفاده کرد؛ اما این خودروها برخلاف کوروت، چهارچرخ محرک بودند. با این تغییر شکست خودروهای مسابقه‌ای تنها با فشار دادن پدال گاز ممکن شده بود. سایکلون در آن زمان می‌توانست در ۴.۳ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر برسد.

مشکل سایکلون این بود که ظرفیت بار اندکی داشت و یک کشنده محسوب نمی‌شد. چه کسی اهمیت می‌داد؟ این ماشین فوق‌العاده سریع بود.

شورولت ۴۵۴ اس‌اس (۱۹۹۰-۱۹۹۳)

شورلت ۴۵۴ اس‌اس

این کامیونت اسپرت توانست در اوایل دهه‌ی ۹۰ به‌تمامی قله‌های موفقیت دست یابد. دلیل اصلی این محبوبیت بازطراحی شورولت ۱۹۸۸ و کامیونت‌های بزرگ جنرال موتورز بود. جنرال موتورز به این نتیجه رسیده بود که وانت‌های جدید GMT 400 نمونه‌ی مناسبی برای ساخت یک پیکاپ با عملکرد عالی هستند. درنتیجه وانت 454 SS متولد شد.

شِوی (مخفف نام شورولت) موتور عظیم‌الجثه‌ی ۸ سیلندر به همراه گیربکس سه سرعته‌ی اتوماتیک و اکسل عقب ۹.۵ اینچی کامیونت‌های قدرتمند خود را قرض گرفت. سال بعد، شورولت گیربکس سه سرعته را با گیربکس چهار سرعته جایگزین کرد و قدرت ماشین را به ۲۵۵ اسب بخار رساند. درنتیجه 454 SS می‌توانست در کمتر از ۷ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسد. این رقم در آن زمان فاصله‌ی چندانی با کامارو نداشت.

سرعت لزوماً تنها ویژگی جذاب 454 SS-ها نبود. جنرال موتورز برای جذاب‌تر شدن و همچنین افزایش عملکرد این خودرو، موتوری قوی‌تر را روی آن قرار داد. این موتور همه را به یاد ماشین‌های عظیم‌الجثه‌ی دهه‌ی ۶۰ می‌انداخت.

فورد F-150 هارلی دیویدسون سوپرشارژ (۲۰۰۷)

فورد F-150 هارلی دیویدسون

هارلی دیویدسون و فورد از سال ۱۹۹۹ تاکنون در حال ساخت وانت‌های پیکاپ هستند. سری هارلی ۲۰۰۷ دارای رینگ‌های کرومی بزرگ و با رنگ خاص بود؛ اما هارلی به‌جز ظاهر زیبا، دارای یک کیت اختیاری سوپرشارژر برای موتور ۸ سیلندر ۵.۴ لیتری نیز بود.

این خودرو با قدرت ۴۵۰ اسب بخار، در آن زمان و حتی امروز نیز یک شگفتی محسوب می‌شود. هارلی به لطف داشتن موتوری با گشتاور ۶۷۷ نیوتون متر می‌توانست به‌مانند یک خودروی غول‌پیکر واقعی، دود از لاستیک‌ها بلند کند.

فورد اف ۱۰۰ (۱۹۵۳-۱۹۵۶)

فورد اف ۱۰۰

عاشقان فورد ارزش اولین نسل از وانت‌های این شرکت را می‌دانند؛ اما اجازه بدهید صادق باشیم، این خودروها در مقایسه با وانت‌های تولیدی در سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ ظاهری زشت و ساده داشتند. نسل دوم این خودروها دارای شیشه‌ی جلوی منحنی بود.

این ماشین‌ها چیزی فراتر از ظاهر بودند. فورد در سال ۱۹۵۴ دست به جایگزینی موتورهای تخت قدیمی با موتورهای جدید ۸ سیلندر و با قدرت ۱۸۰ اسب بخار زد. سال ۱۹۵۳ اولین سالی بود که این ماشین‌ها با گیربکس اتوماتیک و کلاچ هیدرولیکی مبدل گشتاور به بازار عرضه می‌شدند.

مرسدس بنز جی واگِن (۱۹۷۴-۲۰۱۴)

مرسدس بنز جی واگِن

اگر ماشینی وجود دارد که مدت‌زمان تولید آن بیشتر از مرسدس بنز G-Wagen است، به ما معرفی کنید. این خودرو به‌مانند بسیاری از وانت‌های بزرگ، به‌عنوان یک وسیله‌ی نظامی تولید شد؛ اما این SUV قوی و جان‌سخت از سال ۱۹۷۹ تا به اکنون در حال تولید است.

شهرت جی واگن‌ها تنها به خاطر داشتن ظاهری زمخت نبود. مرسدس بنز با استفاده از سیستم تعلیق منحصربه‌فرد و موتورهای AMG خود، این ماشین‌ها را به موشک‌های جاده‌ای تبدیل کرده بود. امروزه جی واگن‌های کلاس G63 AMG دارای ۵۳۶ اسب بخار هستند و می‌توانند در ۵.۳ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر برسند. قیمت این خودروها بدون هیچ آپشن اضافی در حدود ۱۳۶ هزار دلار است.

اینترنشنال سی اکس تی (۲۰۰۴-۲۰۰۸)

اینترنشنال CXT

تعداد وانت‌های پیکاپ برای انجام کارهای دشوار زیاد است، اما برخی از این وانت‌ها واقعاً برای این کار ساخته شده‌اند. شرکت اینترنشنال که درزمینه‌ی ساخت کامیون‌های باری تخصص دارد، در سال ۲۰۰۴ تصمیم به ورود به بازار کامیونت‌های شهری اما با ابعادی به‌مراتب بزرگ‌تر گرفت. CXT یک کامیونت ۶.۵ تنی در کلاس متوسط از نوع چهارچرخ محرک بود. این خودرو از قسمت بار فورد سوپر دیوتی بهره می‌برد. این وانت با ارتفاع ۲.۷ متر توانایی حمل باری به وزن ۵.۵ تن را داشت. CXT تقریباً می‌تواند باری به وزن خود را حمل کند.

هامر اچ 1 (۱۹۹۲-۲۰۰۶)

هامر اچ 1

این خودروی چندمنظوره با قابلیت جابجایی بالا، یک طراحی انقلابی در زمان ورود خود در سال ۱۹۸۵ بود. فاصله‌ی حیرت‌انگیز ۱۶ اینچی بدنه با زمین به همراه پیشرانه‌ای کاملاً محافظت‌شده، هامر H1 را به غول صحراها تبدیل می‌کرد. این خودرو درنهایت در سال ۱۹۹۲ وارد بازار خودروهای شهری شد.

لامبورگینی LM002ا(۱۹۸۶-۱۹۹۳)

لامبورگینی LM002

امروزه همه‌جا صحبت از رونمایی از SUV چهاردر لامبورگینی است، اما این اولین باری نیست که این خودروساز ایتالیایی پا به این قلمرو گذاشته است. LM002 نسل بعدی خودروی چیتا بود که تفاوت‌های اساسی با طرح اولیه‌ی چیتا داشت. چیتا در اصل تلاشی از سوی لامبورگینی برای ساخت یک خودروی نظامی برای ارتش بود.

لامبورگینی به‌جای استفاده از موتور ۸ سیلندر خود موسوم به «رامبو لامبو» در عقب خودرو، به سراغ موتور ۱۲ سیلندر ۴۵۰ اسب بخاری شرکت Countach رفت و آن را در جلوی خودرو قرار داد. یک گیربکس دستی ۵ سرعته نیز قدرت را به چرخ‌ها انتقال می‌داد؛ اما ازآنجایی‌که این خودرو وزنی در حدود ۳ هزار کیلوگرم داشت، زمان رسیدن سرعت آن به ۱۰۰ کیلومتر در حدود ۸ ثانیه بود. این ماشین ۱۲۵ هزار دلاری دارای سیستم 4WD همراه با دیفرانسیل‌های لغزش محدود در هر اکسل بود. کمتر از ۴۰۰ دستگاه از این خودروی خشن ساخته شد.

لندروور دیفندر (۱۹۹۳-۱۹۹۷)

لندروور دیفندر

زمانی که لندروور در سال ۱۹۹۳ اقدام به عرضه‌ی محدود SUV پنج‌در خود کرد، بسیاری برای خرید این خودرو به‌عنوان یک محصول باارزش هجوم آوردند. باید گفت که اقدام آن‌ها عاقلانه بود. این هیولاهای دوست‌داشتنی حالا ارزشی در حدود دو تا سه برابر ارزش آن زمان خود را دارند.

دیفندر خودرویی قوی و زمخت بود که آمریکایی‌ها حسرت آن را داشتند. لندروور در سال ۱۹۹۴ مدل دو در دیفندر را عرضه کرد و از آن مدل تا سال ۱۹۹۷ می‌فروخت. مدل‌های اولیه‌ی دودر همگی از یک موتور ۸ سیلندر خورجینی ۳.۹ لیتری بهره می‌بردند. در آن زمان، قدرت آفرود دیفندر به‌مراتب بالاتر از جیپ رانگلر بود. درنهایت، شهرت این خودروهای 4WD بیشتر و بیشتر شد. ازآنجایی‌که مدل دودر از سوی افراد در روستاها انتخاب می‌شد، تجهیزات الکترونیکی آن به نسبت لندروور دیسکاوری و رنجروور تولیدی در اواخر دهه‌ی ۹۰ کمتر بود.

لندروور سری رنجروور (۱۹۸۷-۱۹۹۷)

رنجروور

قبل از ورود رنجروور در سال ۱۹۸۷، چشم‌انداز خودروهای لوکس 4WD در آمریکا تنها محدود به جیپ استیشن، تویوتا لندکروز و برخی مدل‌های دیگر نظیر شورلت Suburban بود.

اما رنجروور زیبا با موتور ۸ سیلندر خورجینی با ظهور خود به محصولی بی‌رقیب تبدیل شد. اکسل‌های یکپارچه و سیستم تعلیق فنری لول به رنجروور اجازه‌ی عبور از دره‌ها و زمین‌های سنگلاخی را می‌داد. این SUV واقعاً خوب بود، به‌خصوص اینکه تجهیزات داخلی آن‌ها نیز بسیار اشرافی بودند. حجم موتور این خودرو تا اوایل دهه‌ی ۹۰ به ۴.۲ لیتر افزایش یافته بود و اتاق نیز به‌واسطه‌ی استفاده از شاسی طولانی‌تر، جادارتر شده بود.

این رنجروورهای کلاسیک به آرزوی کلکسیونرها تبدیل شده بودند. امروزه نیز با دیدن این خودروها در خیابان لبخند به لبان ما بازمی‌گردد.

تویوتا اف جی ۴۰ (۱۹۶۰-۱۹۸۳)

تویوتا اف جی ۴۰

آخرین نسل از تویوتاهای کلاسیک FJ-40 در سال ۱۹۸۳ بازنشسته شدند؛ اما این خودروها از آن زمان تاکنون نیز طرفداران خاص خود را دارند.

FJ-40 دارای یک موتور ۶ سیلندر خطی با جعبه‌دنده‌ی چهارسرعته بود و پیشرانه‌ی آن در مقایسه با چهارچرخ محرک‌های آن زمان بزرگ‌تر محسوب می‌شد. توان، طراحی و شهرت FJ به خاطر امنیت بالا، دوست داران آن را به فکر کورس گذاشتن در بزرگراه‌ها انداخته بود.

امروزه ارزش این خودروی کلاسیک بسیار افزایش یافته است و کار شرکت‌هایی که درزمینه‌ی بازسازی FJ-40 تخصص دارند، رونق گرفته است. یک FJ-40 سالم و بازسازی‌شده می‌تواند قیمتی بالغ بر ۱۰۰ هزار دلار داشته باشد.

تویوتا لندکروز اف جی ۸۰ (۱۹۹۰-۱۹۹۷)

تویوتا لندکروز اف جی ۸۰

زمانی که خودروسازان تصمیم به جایگزینی یک مدل افسانه‌ای با مدلی جدیدتر می‌کنند، طرفداران سرسخت این خودروها ناراحت می‌شوند. اگرچه بدنه‌ی گرد با فضای گلگیر بزرگ‌تر FJ-80 نسبت به سری باریک‌تر FJ-60 سنتی‌تر بود، اما ظاهری به‌مراتب زیباتر داشت. در زیر کاپوت این خودرو موتور ۶ سیلندر خطی ۴.۲ لیتری غرش می‌کرد. همچنان دیدن این خودروهای افسانه‌ای در جاده‌ها، احساس خوبی به ما می‌دهد. لندکروزها بسیار نرم و اشرافی بودند و پایه‌گذار معرفی LX 450 از برند لوکس تویوتا یعنی لکسوس شدند.

سوزوکی سامورایی (۱۹۸۵-۱۹۹۵)

سوزوکی سامورایی

این خودروی کوچک سبک‌ترین و چابک‌ترین چهارچرخ محرکی است که به بازار آمریکا راه یافته است. فاصله‌ی بین دو محور عقب و جلوی این خودرو ۳۰ سانتی‌متر کمتر از جیپ‌های رانگلر امروزی است و وزنی در حدود ۹۰۰ کیلوگرم دارد.

اما سامورایی به‌هیچ‌وجه یک خودروی ضعیف نیست. این ماشین تکامل‌یافته‌ی خودروی 4WD جیمنی (Jimny)، متعلق به سال ۱۹۶۹، بود و از یک شاسی قدرتمند با اکسل‌های یکپارچه و فنربندی شمسی بهره می‌برد. این خودرو در کلاس ماشین‌های چهارچرخ محرک شهری، رقیبی قدرتمند به شمار می‌آمد.

مدل انژکتوری این خودرو نیز در سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ وارد بازار شد. مدل دوست‌داشتنی سوزوکی Sidekick (که در حال کنار گذاشته شدن بود) فرمان پذیری بهتری در جاده‌ها داشت، اما فاقد توانایی‌های بالای سامورایی بود.

جیپ کیسِر M715 ا(۱۹۶۷-۱۹۶۹)

جیپ کیسِر

هیچ خودرویی به جذابیت وانت پیکاپ کیسر M715 در دهه‌ی ۶۰ نمی‌رسد. این خودرو که برای مصارف نظامی ساخته‌شده بود، شباهت به پیکاپ شهری گلادیاتور داشت، اما از اکسل‌های قدرتمند Dana 60 و Dana 70، نسبت دنده‌ی فوق‌العاده پایین ۱: ۵.۸۷ و جعبه‌دنده‌ی چهارسرعته دستی T-98 برخوردار بود. این وانت‌ها می‌توانستند به لطف موتورهای ۶ سیلندر خطی خود به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در بزرگراه‌ها برسند.

پیکاپ‌های جنرال موتورز و شورلت (۱۹۶۷-۱۹۷۲)

جنرال موتورز

این اولین خودروهای جنرال موتورز بودند که بیشتر از آنکه جنبه‌ی کاربردی داشته باشند، تزئینی و دوست‌داشتنی به شمار می‌آمدند. آن‌ها از نظر ظاهر و فرمان پذیری نسبت به نسل‌های قبلی چند گام جلوتر بودند. این وانت‌ها ارتفاع کمتری نسبت به اجداد خود داشتند، ازاین‌رو سوار شدن به چنین خودروهایی آن‌قدرها هم زحمت نداشت. آن‌ها همچنین قبل از هر مدل دیگری مجهز به سیستم تعلیق مستقل فنری لول در چرخ‌های عقب بودند. مدل سفارشی این خودرو CST نام داشت که می‌توانست موتوری بزرگ‌تر داشته باشد. این شکل از بدنه بعدها به الگویی برای ساخت اولین سری از بلیزرهای شورولت تبدیل شد.

نیسان هاردبوی (۱۹۸۶-۱۹۹۷)

نیسان هاردبوی

وانت نیسان در اواسط سال ۱۹۸۶ وارد بازار شد و با شکل و شمایل خود، بازار طراحی وانت‌های کامپکت را تکان داد. پیکاپ جدید نیسان هاردبوی نام داشت. این ماشین نسبت به تمامی وانت‌های زمان خود ظاهری زیباتر داشت. مدل‌های چهارچرخ محرک این وانت مجهز به تایرهای ۳۱ اینچی، ضربه‌گیر گلگیر و پروژکتور بودند. هر دو مدل ۴ و ۶ سیلندر امتحان ایمنی خود را در طول چندین سال پس داده‌اند و همچنان نیز در سراسر جهان استفاده می‌شوند.

مرسدس بنز یونیماگ (۱۹۴۷-۲۰۱۴)

مرسدس بنز یونیماگ

مرسدس بنز یونیماگ را می‌توان به خاطر ویژگی‌های خاص آن در این فهرست قرار داد. یونیماگ‌های اولیه که پس از جنگ جهانی دوم ساخته شدند، تنها کامیونت‌های کشاورزی بودند؛ اما یونیماگ‌ها به‌مرورزمان از یک وسیله‌ی کشاورزی به یک خودرو با مصارف نظامی و خدمات شهری تبدیل شدند.

قدرتمندترین یونیماگ‌های ساخته‌شده، مدل‌های U 5000 هستند که می‌توانند بارهایی به وزن ۷۲۰۰ کیلوگرم را جابجا کنند.

دوج شلبی داکوتا (۱۹۸۹)

دوج شلبی داکوتا

قدرت و عملکرد در اواخر دهه‌ی ۸۰ به خودروها بازگشت. کوروت در حال ساخت خودرویی ۲۵۰ اسب بخاری بود و موستانگ جی تی می‌توانست در کمتر از ۶ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر برسد؛ اما وانت‌های پیکاپ چه طور؟ دنیا دیگر از اواخر دهه‌ی ۷۰ وانت قدرتمندی به خود ندیده بود.

کارول شلبی که در آن زمان برای شرکت کرایسلر کار می‌کرد، این مشکل را حل کرد. شلبی داکوتا دست به کاری ثابت‌شده زد و موتوری بزرگ را روی یک خودروی کوچک قرار داد. داکوتاهای معمولی دارای موتور ۶ سیلندر خورجینی ۳.۹ لیتری بودند؛ اما شلبی به سراغ موتوری ۸ سیلندر با ۱۷۵ اسب بخار رفت. جعبه‌دنده‌ی این خودرو از نوع چهار سرعته بود. البته شاید داکوتا با استانداردهای امروزی زیاد سریع نبود، اما برای آن زمان یک شگفتی محسوب می‌شد. از همه مهم‌تر، شلبی طلایه‌دار ظهور خودروهای پیکاپ قدرتمند به بازار لقب گرفت.

شوی/جنرال موتورز V3500 Crew Cab چهارچرخ محرک (۱۹۸۸-۱۹۹۱)

V3500 Crew Cab

خودروی جدید شورولت و جنرال موتورز در کلاس پیکاپ‌های سبک به خاطر طراحی و پیشرانه‌ی خود یک محصول انقلابی بود. جنرال موتورز بعد از معرفی این خودرو دست به تولید مدل‌های قوی‌تر 2500 و 3500 زد. بااین‌حال، محصول جدید جنرال موتورز زیاد به دل مخاطبان ننشست.

اما شانس با GM یار بود و این شرکت توانست تا سال ۱۹۹۲ مدل V3500 Crew Cab را روی بدنه و شاسی‌های قدیمی حفظ کند. مدل قدیمی Crew Cab از اکسل‌های یکپارچه‌ی Dana 60 در جلو به همراه سیستم فنربندی شمشی و جعبه‌دنده‌ی انتقالی فاقد زنجیر NP 205 بهره می‌برد. این یک پیشرانه‌ی رؤیایی برای علاقه‌مندان به خودروهای پیکاپ بود.

دوج پاور واگن تاپ هند (۱۹۷۸)

دوج پاور واگن تاپ هند

این فهرست می‌توانست پر از وانت‌های جذاب اواخر دهه‌ی ۷۰ از شرکت دوج باشد. خط تولید دوج در آن زمان شامل کامیونت‌های Lil’ Red Express، Warlock، Macho Power Wagons، Street Van و رام چارجر بود؛ اما یکی از نادرترین مدل‌های این خط تولید «تاپ هند» بود. خودرویی چهارچرخ محرک که دارای قابلیت آفرود بی‌نظیر در آن زمان بود.

Top Hand در مدل‌های مختلف و آپشن‌های گوناگون نظیر میله‌ی ضد پیچش و گارد سپر جلو عرضه شد. کمتر از ۵۰۰ دستگاه از این خودرو ساخته شد و امروزه تنها تعداد انگشت‌شماری از آن‌ها در وضعیت سالم و خوبی به سر می‌برند.

[ad_2]

لینک منبع

محققان راهی برای تأخیر در پیری یافته‌اند

[ad_1]

محققانی از روسیه و سوئد توانسته‌اند با کمک یک آنتی‌اکسیدان مصنوعی، علائم پیری را کُند کنند.

دانشمندان بیش‌ازپیش در حال باور این موضوع هستند که پیری صرفاً یک بیماری است و می‌توان آن را متوقف یا حداقل کُند کرد. اخیراً نیز محققانی از دانشگاه لومونوسِف روسیه و استکهلم سوئد در یک مطالعه‌ی مشترک به کار روی این ایده پرداخته‌اند. مطالعه‌ی آن‌ها که در مجله‌ی پیری منتشر شده است، بر نقش میتوکندری در پیری موجودات زنده تمرکز دارد.

محققان تحت رهبری زیست‌شناس مشهور روسی، ولادیمیر اِسکولاچِف، به بررسی یک نژاد خاص از موش‌های اصلاح ژنتیکی‌ شده پرداختند. در ژنوم این موش‌ها یک جهش کوچک صورت گرفت. این جهش به‌طور قابل‌توجهی به جهش‌زایی میتوکندری شتاب می‌بخشید. این موش‌های جهش‌یافته به‌جای دو سال عمر کردن، تنها کمتر از یک سال زنده ماندند و با بسیاری از بیماری‌های مرتبط با پیری روبرو و ضعیف شدند. کاملاً واضح بود که این بیماری‌ها ناشی از پیری است.

محققان در ادامه گروهی از موش‌های اصلاح ژنتیکی شده با عمر ۱۰۰ روز را با یک ترکیب مصنوعی موسوم به SkQ1 (یک آنتی‌اکسیدان مصنوعی که میتوکندری را هدف قرار می‌دهد) تحت درمان قرار دادند. SkQ1 در آزمایشگاه اسکولاچف در دانشگاه مسکو تولید شده بود. این SkQ1 در حالی به آب آشامیدنی موش‌ها اضافه شد که گروهی دیگر از آن‌ها تحت کنترل دانشمندان از آب خالص و بدون مواد افزودنی استفاده می‌کردند. زمانی که موش‌ها به سن ۲۰۰ تا ۲۵۰ روزگی رسیدند، گروه تحت کنترل به‌سرعت پیر شده و وزن از دست داده بود. کاهش وزن و همچنین دمای بدن، پوکی استخوان و ریزش مو در آن گروه کاملاً مشهود بود. کاهش تحرک و جذب اکسیژن نیز یکی دیگر از علائم پیری را نشان می‌داد. از طرفی دیگر، این علائم در گروهی از موش‌ها که از SkQ1 استفاده کرده بودند، به‌شدت کند شده بود.

آزمایشگاه

نتیجه این مطالعه نشان می‌دهد که میتوکندری تأثیر به‌سزایی بر روند پیری دارد. اسکولاچف می‌گوید:

این مطالعه کاملاً از نگاه تئوری و عملی ارزشمند است. نخست اینکه به‌طور آشکار به نقش حیاتی تولید میتوکندری در فرآیند پیری در پستانداران وابسته به اکسیژن اشاره می‌کند. درعین‌حال راهی به‌سوی درمان پیری با استفاده از آنتی‌اکسیدان‌هایی که میتوکندری را هدف قرار گرفته‌اند، باز می‌کند.

اسکولاچف با توجه به این نتایج امیدبخش، کار خود را برای تولید داروهای ضد پیری مبتنی بر SkQ1 آغاز کرده است. یکی از این داروها یک قطره‌ی چشمی به نام ویسومیتین (Visomitin) است که اخیراً در روسیه به تأیید رسیده و در ایالات‌متحده‌ی آمریکا نیز فاز دوم آزمایش‌های بالینی را گذرانده است. پروژه‌ی دیگری که در حال تکمیل است، ساخت یک نسخه‌ی خوراکی از SkQ1 خواهد بود. این دارو نیز در روسیه در مرحله‌ی آزمایش‌های بالینی قرار دارد. اگر همه‌چیز به‌خوبی و طبق انتظارات پیش برود، این دارو می‌تواند در دو تا سه سال آینده مجوز تولید کسب کند.

این موارد تنها تلاش‌های دانشمندان برای مقابله با پیری نیستند. سایر مؤسسات نظیر استارت‌آپ یونیتی بیوتکنولوژی (Unity Biotechnology) در سان‌فرانسیسکو نیز به دنبال درک مکانیسم پیر شدن سلولی و کند کردن روند پیری هستند. بسیاری از مؤسسات علمی همچنان بر فناوری سلول‌های بنیادی برای بازتولید بافت‌های آسیب‌دیده‌ی انسانی براثر پیری یا بیماری تکیه کرده‌اند. یک برنده‌ی جایزه‌ی نوبل تصور می‌کند که راز این کار در بلندتر کردن تلومرها نهفته است. با توجه به این مطالعات، انسان احتمالاً بتواند به‌زودی روند پیری خود را کُند یا حتی متوقف کند.

[ad_2]

لینک منبع

ایتال‌ دیزاین با ابر خودروی ۱۰ سیلندر خود به نمایشگاه خودرو ژنو می‌ آید

[ad_1]

شرکت مشهور و افسانه‌ای ایتال‌دیزاین که درزمینه‌ی طراحی بسیار شناخته‌شده است، با ساخت اولین خودروی تحت برند خود، به رقابت با آئودی R8 می‌پردازد.

ایتال‌دیزاین، شرکت طراحی مشهور در شهر تورین ایتالیا در اواخر دهه‌ی ۶۰ توسط جیورجتو جیوجیارو تأسیس شد. این شرکت که هم‌اکنون بخشی از گروه بزرگ فولکس‌واگن به‌حساب می‌آید، قرار است از ابر خودروی ۱۰ سیلندر خود در نمایشگاه ژنو رونمایی کند.

این خودرو که محصولی جدید با نام Italdesign Automobili Speciali، محسوب می‌شود، دارای قیمت پایه‌ی بیش از ۱.۳ میلیون پوند خواهد بود؛ اما زمانی که وارد خیابان‌ها شود، قیمت آن به حدود ۲ میلیون پوند هم خواهد رسید. دارندگان این خودرو با انبوهی از تجهیزات، امکانات و گزینه‌های سفارشی روبرو خواهند بود.

ایتال‌دیزاین که مجموعه‌داران و عاشقان دنیای ماشین را هدف قرار داده است، می‌خواهد تنها ۵ دستگاه از این خودرو را تولید کند. این شرکت امیدوار است که اولین سری از خودروی خود را قبل از پایان سال ۲۰۱۷ روانه‌ی بازار کند.

ایتال دیزاین

فیلیپو پرینی، مدیر ارشد و رئیس بخش طراحی در پروژه‌ی ساخت این خودرو می‌گوید:

این برای اولین بار است که ما به مجموعه‌داران شانس سفارش چنین خودرویی می‌دهیم. ایتال‌دیزاین از حالا به بعد و هرساله، یک خودروی جدید به محصولات منحصربه‌فرد خود اضافه خواهد کرد.

این ابر خودرو از یک پیشرانه‌ی ۵.۲ لیتری ۱۰ سیلندر خورجینی و مشابه آئودی R8 بهره می‌برد. به‌علاوه، این خودرو از سیستم انتقال قدرت چهارچرخ محرک دائمی آئودی Quattro نیز استفاده می‌کند. حداکثر سرعت این خودرو به ۳۳۰ کیلومتر در ساعت می‌رسد و می‌تواند در مدت ۳.۲ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسد.

مهندسان شرکت قول داده‌اند که خودروی آن‌ها می‌تواند قابلیت‌های مسابقه‌ای خود را در جاده‌های معمولی نیز پیاده کند.

آیرودینامیک پیشرفته و سازه سبک‌وزن از مشخصات بارز ابر خودروی جدید ایتال‌دیزاین هستند. بدنه از یک اسپلیتر برجسته در جلو بهره می‌برد، کانال‌هایی در بالای چرخ‌ها برای کاهش فشار هوا تعبیه شده و پره‌های جانبی و اسپویلر مسابقه‌ای آن نیز با دیفیوزر بزرگ موجود در زیر بدنه برای به حداکثر رساندن قدرت خودرو هماهنگ شده‌اند.

ایتال دیزاین

بدنه‌ی خودرو به‌طور کامل از فیبر کربن ساخته شده است و انتظار می‌رود که وزن خودرو در مقایسه با سایر ابر خودروهای ۱۰ سیلندر گروه فولکس‌واگن (آئودی R8 و لامبورگینی اَوِنتادور به ترتیب با وزن ۱۵۹۵ و ۱۵۷۵ کیلوگرم) کمتر باشد.

ظاهر کلی خودرو شبیه به یک Lancia Stratos مدرن است، هرچند ابر خودروی ایتال‌دیزاین یک متر طول بیشتری دارد. این خودرو از نظر طول شبیه به اونتادور با طول ۴.۸۷ متر است.

ارتباط این خودرو با لامبورگینی فراتر از یک شباهت تصادفی است؛ ایتال‌دیزاین در سال ۲۰۱۵ به‌طور کامل به مالکیت شرکت مادر لامبورگینی درآمد. فولکس‌واگن ۵ سال قبل‌ از آن، ۹۰ درصد از سهام ایتال‌دیزاین را از خانواده‌ی جیوجیارو خریداری کرده بود.

مهندسان این ابر خودرو اندکی هم در مورد شالوده و اساس آن گفتند و فاش کردند که محصول جدید ایتال‌دیزاین از یک شاسی ماژولار فیبر کربنی و آلومینیومی بهره می‌برد.

منابع آگاه می‌گویند که این خودرو حاصل همکاری مشترک ۶۰ گروه قدرتمند از طراحان، مهندسان، تکنسین‌ها و کارشناسان بخش کامپوزیت، تحت نظارت پرینی، است.

پرینی می‌افزاید:

این پروژه نتیجه‌ی ۵۰ سال تخصص در طراحی، مهندسی و ساخت اتومبیل‌های تماماً کاربردی است. ما از اینکه توانستیم پا به این بازار بگذاریم، بسیار خرسندیم.

تاریخچه‌ی ایتال‌دیزاین؛ از خودروهای شهری تا خودروهای افسانه‌ای

گروه طراحی ایتال‌دیزاین در طول ۴۹ سال فعالیت خود، نمونه‌های موفقی را طراحی کرده است. بی ام دبلیو M1، لوتوس اسپریت و مازراتی MC12 از طراحی‌های این شرکت هستند. بااین‌حال، مهم‌ترین دستاوردهای ایتال‌دیزاین، طراحی نمونه‌ی اصلی خودروی گلف برای فولکس‌واگن، فیات پاندا و آلفا رومئو آلفاسود (Alfasud) است.

مازراتی MC12

احتمالاً به این خاطر که جیورجتو جیوجیارو قبلاً هم شمار زیادی از خودروهای اسپرت و افسانه‌ای را طراحی کرده بود، تصمیم گرفت با کمک آلدو مانتووانی، استودیوی طراحی شخصی خود را راه‌اندازی کند.

خودروهایی چون De Tomaso Mangusta، آلفا رومئو GTV، فراری 250GT Bertone و مازراتی کواتروپورت، Merak و Bora از دیگر طراحی‌های شناخته‌شده‌ی جیوجیارو بودند.

زمانی که شهرت ایتال‌دیزاین عالم‌گیر شد، جیوجیارو به سراغ کار روی مدل‌های مفهومی نظیر Lancia Megagamma، ده‌ها محصول از شرکت فیات و چندین خودرو از شرکت آلفا رومئو، سانگ‌یانگ، سیت (Seats) و دِوو رفت.

فیات پاندا

او و مانتووانی معتقد بودند که حتی اگر قرار باشد یک خودروی مقرون‌به‌صرفه هم تولید کنند، این خودرو باید ظاهر زیبایی داشته باشد.

ایتال‌دیزاین در سال ۲۰۱۰ توسط گروه فولکس‌واگن خریداری شد. دلیل اصلی فروش شرکت این بود که جیوجیارو در آن زمان به سن ۷۲ سالگی رسیده بود و قصد بازنشستگی داشت. او درنهایت در سال ۲۰۱۵ و سن ۷۷ سالگی شرکت را ترک کرد. بااین‌حال، خلاقیت همچنان در ایتال‌دیزاین موج می‌زند.

[ad_2]

لینک منبع

رنج روور وِلار، خلأ بین ایوک و اسپرت را پر می ‌کند

[ad_1]

لندروور قرار است در نمایشگاه خودروی ژنو در این ماه، از خودروی جدید خود رونمایی کند. این خودرو که ولار نام دارد، خلأ بین رنج‌روورهای ایوک و اسپرت را پر می‌کند.

چهارمین عضو از خانواده‌ی رنج‌روور، ولار نام دارد که تقریباً قبل از رونمایی آن در نمایشگاه خودروی ژنو، معرفی شده است.

این خودرو که نام آن برگرفته‌ از اولین سری رنج‌روور تولیدی در دهه‌ی ۶۰ است، خلاء کنونی بین رنج‌روور ایوک (با حداقل قیمت ۴۱ هزار دلار) و خودروی بزرگ‌تر، رنج‌روور اسپرت (با حداقل قیمت ۶۵ هزار دلار)، در این برند را پر می‌کند.

درحالی‌که هنوز قیمتی برای این خودرو تعیین نشده است، اگر لندروور با قیمت حدوداً ۵۰ هزار دلار برای ولار موافقت کند، محصول جدید آن‌ها می‌تواند رقیبی قدرتمند برای پورشه ماکان و شاید بی‌ام‌و X4 و X6 باشد.

رنج روور

تنها عکس منتشرشده از ولار، تصویری از پشت خودرو با چراغ‌های عقب افقی، سقف پانوراما و صفحه‌نمایش خودرو است. در این تصویر بیش از سه‌چهارم از سقف خودرو با شیشه پوشانده شده است.

گری مک گاورن، طراح ارشد لندروور، معمولاً صفات ممتازی را برای هر مدل جدید در نظر می‌گیرد:

ما ولار را یک رنج‌روور پیشرفته و مدرن می‌نامیم. این خودرو بُعد جدیدی از جلوه، مدرنیته و اشرافیت را به این برند آورده است. رنج‌روور ولار همه‌چیز را تغییر می‌دهد.

رنج روور

درحالی‌که نکته‌ی دیگری در مورد ولار منتشر نشده است، کاملاً مشهود است که این خودرو از پلتفرم آلومینیومی جگوار F-Pace بهره خواهد برد و به‌ جای توجه به قابلیت‌های آفرود، بر عملکرد آن تمرکز شده است.

گفته می‌شود که ولار از ترکیبی از پیشرانه‌ی ۴ سیلندر و ۶ سیلندر موجود در ایوک و یا پیشرانه‌ی قدرتمند ۸ سیلندر موجود در رنج‌روور اسپرت و شاید هم مدل هیبریدی آن استفاده خواهد کرد.

لندروور می‌گوید که اطلاعات بیشتر را در تاریخ ۱۱ اسفند ۱۳۹۵ منتشر می‌کند.

[ad_2]

لینک منبع

جذاب ‌ترین پیکاپ‌ ها و خودروهای چهارچرخ محرک تاریخ (قسمت اول)

[ad_1]

پیکاپ‌ها و خودروهای چهارچرخ محرک‌ با آغاز جنگ‌های جهانی اول و دوم به دنیا معرفی شدند. این خودروها پس‌ از اینکه امتحان خود را در میدان‌های نبرد پس دادند، به‌سرعت به محبوبیت دست یافتند. وجود مسیرهای ناهموار روستایی و برون‌شهری، توجیه مناسبی برای گرایش مردم عادی به‌سوی این خودروها بود. همین استقبال، شرکت‌های خودروسازی را بر آن داشت تا خط تولید این خودروها را به کارخانه‌ها بیاورند. برخی از این خودروها با سرعت برق‌آسایی به فروش رفتند و افسانه‌ای شدند. دنیای اتومبیل با محبوبیت این خودروها رنگ تازه‌ای به خود گرفت و جذاب‌تر از همیشه شد. ما نیز قصد داریم در دو مقاله، نگاهی به تعدادی از جذاب‌ترین خودروهای پیکاپ و چهارچرخ محرک تمام تاریخ بیندازیم.

جیپ گلادیاتور و پیکاپ‌های سری جِی (۱۹۶۳-۱۹۸۷)

خودروی جیپ

جایگزین جدید جیپ برای پیکاپ ویلیز و کامیونت اف سی (FC)، وانت پیکاپ گلادیاتور بود. گلادیاتور به نسبت مدل‌های اولیه‌ی جیپ، یک پیکاپ کاملاً مدرن محسوب می‌شد. این مدل جیپ با چند سری تغییر و به‌روزرسانی توانست تا ۲۴ سال به یکی از محبوب‌ترین محصولات جیپ تبدیل شود.

گلادیاتورهای اولیه از یک پیشرانه‌ی ۶ سیلندر پیشرفته بهره می‌بردند، درحالی‌که پیشرانه‌های ۸ سیلندر خورجینی نیز در صورت تمایل مشتری روی خودرو سوار می‌شد. این پیشرانه‌ها بعدها در پیکاپ‌های J-10 و J-20 هم مورد استفاده قرار گرفتند. از آنجایی‌ که خودِ جیپ پیشرانه‌های ۸ سیلندر را تولید نمی‌کرد، برای تأمین آن‌ها به بیوک روی آورد.

پیکاپ‌های سری J در سال ۱۹۷۶ به یک اتاق جدید مجهز شدند و از آن به بعد با آن اتاق عرضه می‌شدند. یکی از مدل‌های نایاب سری J، پیکاپ مدل «هونچو» بود که بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ تنها ۱۲۶۴ دستگاه از آن ساخته شد.

بلیزر شالِت (۱۹۷۶-۱۹۷۷)

شورلت شالت

هیچ شکی وجود ندارد که بلیزر شایسته‌ی قرار گرفتن در این فهرست است؛ اما ما به‌جای انتخاب یک مدل معمولی از آن، تصمیم گرفتیم یکی از مدل‌های نایاب بلیزر را انتخاب کنیم. بلیزر مدل شالت که در اواخر دهه‌ی هفتاد میلادی تولید شد، به محبوبیت خوبی دست یافت. دلیل این محبوبیت، داشتن دو قابلیت آفرود و اقامت در پشت خودرو بود؛ اما برای داشتن این دو مزیت با هم، نیاز به یک پیشرانه‌ی قوی و سیستم انتقال قدرت چهارچرخ محرک احساس می‌شد.

شالت دارای یک اتاق بزرگ مخصوص مسافرت بود که توسط شینوک ساخته شده بود. این اتاق ظرفیت استراحت دو نفر را داشت. قیمت این خودرو کمتر از ۱۰ هزار دلار بود و تنها ۲ هزار دستگاه از آن ساخته شد.

فورد اف ۲۵۰ های بوی (۱۹۶۷-۱۹۷۷)

فورد هایبوی

های بوی (Highboy) یکی از خشن‌ترین پیکاپ‌های فورد در تمامی ادوار است. دلیل علاقه‌ی ما به این خودرو ارتفاع بلند و پیشرانه‌ی قدرتمند آن است. شما می‌توانستید یک جفت تایر ۳۵ اینچی در زیر این خودرو، بدون بالابردن ارتفاع سیستم تعلیق، قرار دهید. ارتفاع این پیکاپ‌ها از مدل‌های جنرال‌موتورز، دوج و جیپ کمی بیشتر بود.

اف ۲۵۰ پس از سال ۱۹۷۷ دچار تغییرات اساسی در اتاق، سیستم تعلیق و پیشرانه شد و با نام اف ۲۵۰ اس و البته ارتفاعی کمتر به بازار آمد. از آن زمان به بعد مدل اولیه‌ی F-250 هایبوی و مدل F-250s لوبوی (Lowboys) نام گرفت. مدل‌های F-250s دارای پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی شرکت فورد بودند و با دو جعبه‌دنده‌ی اتوماتیک و دستی چهار سرعته عرضه می‌شدند.

ویلیز CJ-2A (۱۹۴۹-۱۹۴۵)

جیپ

ویلیز CJ-2A چیزی فراتر از مدل شهری ویلیز MB است. این خودروی اصیل از شرکت جیپ، برای ۷ دهه تبدیل به طرح اولیه و مدل الهام‌بخش برای هر مدل از خودروهای چهارچرخ محرک شهری، به‌خصوص همه‌ی مدل‌های جیپ شد. احتمالاً یکی از نمادهای اصلی و به‌یادماندنی از این جیپ، شکل جلوپنجره‌‌ی آن است که بعدها در تمامی مدل‌های جیپ به کار گرفته شد.

پیشرانه‌ی مورداستفاده در این جیپ یک پیشرانه ۶۰ اسب بخاری به نام Go-Devil بود؛ اما به این دلیل که فاصله‌ی بین دو محور این خودرو در حدود ۸۰ اینچ (۱۸۰ سانتی‌متر) بود، وزن آن تنها به ۹۴۵ کیلوگرم می‌رسید. این امر نه‌تنها مانور پذیری خودرو را بیشتر می‌کرد، بلکه سبب چالاکی آن نیز می‌شد.

CJ2A چیزی فراتر از شاسی‌بلندهای امروزی بود و از آن در زمین‌های کشاورزی و حتی برفی استفاده می‌شد.

هامر اچ ۳ آلفا (۲۰۰۸-۲۰۱۰)

هامر

پس از تقریباً یک دهه بازاریابی برای فروش خودروهای شاسی‌بلند عظیم‌الجثه، هامر سرانجام یک مدل کوچک‌تر را در سال ۲۰۰۵ عرضه کرد. H3 بر اساس اسکلت خودروی شورولت کلرادو ساخته شده بود و از یک پیشرانه‌ی ۵ سیلندر خطی بهره می‌برد.

مشکل نداشتن قدرت کافی این خودرو در سال ۲۰۰۸ با قرار دادن یک پیشرانه‌ی ۸ سیلندر ۵.۳ لیتری خورجینی با قدرت ۳۰۰ اسب بخار برطرف شد. مدل بهینه‌شده‌ی اچ ۳ آلفا می‌توانست ۲ تا ۳ ثانیه سریع‌تر از مدل ۵ سیلندر قبلی به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد.

جیپ استیشن Wagoneer (۱۹۹۱-۱۹۶۳)

جیب استیشن

جیپ استیشن، در کنار خودروی Suburban از شرکت شورولت، یکی از پدران نسل نوین خودروهای SUV محسوب می‌شود. شاسی این خودرو از نوع شاسی پیکاپ گلادیاتور بود و در طول ۳۰ سال تولید، تنها تغییرات اندکی به خود دید. شرکت جیپ بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳ دست به فروش مدل دودر از این خودرو با نام «چروکی» زد. این مدل نیز به محبوبیت فوق‌العاده دست یافت.

مدل‌های اشرافی‌تر این خودرو با نام Super Wagoneer دارای یک پیشرانه‌ی ۸ سیلندر V شکل بودند. این مدل راه را برای ساخت مدل‌های دیگر Wagoneer در طول دهه‌های ۷۰، ۸۰ و اوایل دهه‌ی ۹۰ باز کرد. مدل‌های Brougham ،Limited و Grand دنباله‌رو نسل Super Wagoneer بودند. پنل‌های جانبی از جنس چوب مصنوعی روی درها پس از مدتی به نماد این مدل تبدیل شدند.

شورولت ناپکو و پیکاپ‌های جنرال موتورز (۱۹۴۲-۱۹۵۹)

شورلت ناپکو

شِوی (مخفف نام شورولت) و جنرال موتورز تا قبل از دهه‌ی ۵۰، فعالیتی در بخش طراحی خودروهای پیکاپ 4WD نداشتند؛ اما شرکت دوج از دهه‌ی ۴۰ میلادی در حال ساخت پیکاپ‌های 4WD خود بود. به همین خاطر شرکت قطعات خودروی شمال غرب موسوم به Napco، به‌عنوان یک شرکت مهندسی در مینه‌سوتا، شروع به ساخت کیت‌هایی کرد که می‌توانست پیکاپ‌های جنرال موتورز و شورولت (و همچنین فورد) را به پیکاپ‌های 4WD تبدیل کند.

تا سال ۱۹۵۷، هر دو شرکت به سراغ نصب مستقیم کیت‌های Napco Powr-Pak 4WD در خط تولید خود رفتند. زمانی که این خودروسازان شروع به تولید پیکاپ‌های چهارچرخ محرک خود در دهه‌ی ۶۰ کردند، کیت‌های ناپکو دیگر بلااستفاده شدند. امروزه پیکاپ‌های ناپکو به‌ندرت دیده می‌شود و تنها در کلکسیون‌ها به نمایش درمی‌آیند. این مدل از شوی که در تصویر می‌بینید، در سال ۲۰۰۸ به قیمت ۷۲ هزار و ۶۰۰ دلار به حراج گذاشته شد.

جیپ چروکی XJ (۲۰۰۱-۱۹۸۴)

جیپ چروکی

اگرچه طرفداران جنرال موتورز و فورد معتقد بودند که بلیزر مدل S-10 و برونکو II اولین خودروهای شاسی‌بلند کامپکت بودند؛ اما باید گفت که لقب اولین کراس‌اور مدرن به Jeep Cherokee XJ می‌رسد. در ساخت چروکی از روش تولیدی بدنه روی شاسی (body-on-frame) استفاده نشد.

در عوض، بدنه‌ی این خودرو از نوع یکپارچه بود و به‌مانند خودروهای سواری شاسی و بدنه باهم یکی شده بودند. شاید از همه‌ی این خصوصیات مهم‌تر، عرضه‌ی چروکی در دو مدل دودر و چهاردر بود. فورد و شِوی تا سال ۱۹۹۱ مدل‌های چهاردر از محصولات SUV خود را عرضه نکردند.

جیپ رانگلر (۲۰۰۳-۲۰۰۶)

جیپ رانگلر

جیپ رانگلر تنها دهمین سال تولد خود را جشن می‌گیرد. زمانی که این خودرو در سال ۲۰۰۳ عرضه شد، به سرعت مورد توجه قرار گرفت. نسل دوم این خودرو که TJ نام داشت، به لطف قابلیت آفرود، سیستم تعلیق مستقل و جثه‌ی کوچک خود، توجهات بسیاری را جلب کرد.

TJ کوچک‌تر از جیپ‌های رانگلر امروزی بود و از یک پیشرانه‌ی ۴ لیتری ۶ سیلندر خطی بهره می‌برد. ازاین‌رو می‌توانست از مسیرهای صعب‌العبور و باریک بدون هیچ دردسری عبور کند. برای تبدیل TJ به خودرویی خشن‌تر، مدل Rubicon عرضه شد. اکسل‌های بزرگ Dana 44 در جلو و عقب، قفل الکترونیکی دیفرانسیل، جعبه‌دنده‌ی منحصربه‌فرد با تعداد دنده‌های بیشتر و تایرهای ۳۱ اینچی مخصوص مسیرهای گلی برند Goodyear، از ویژگی‌های این خودرو هستند.

اینترنشنال اسکات ۲ (۱۹۷۱-۱۹۸۰)

اینترنشنال اسکات ۲

اینترنشنال هاروستر اسکات (International Harvester Scout) یکی از محبوب‌ترین خودروهای چهارچرخ محرک‌ در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی با فروش بیش از نیم میلیون دستگاه در این دوران بود. مدل اصلی Scout 80 و بعدها مدل Scout 800s از رقبای سرسخت جیپ به شمار می‌آمدند؛ اما مدل بزرگ‌تر و البته مدرن‌تر اسکات با نام Scout II، تا به امروز نیز طرفداران خاص خود را دارد.

Scout II یک خودروی خشن و سنگین محسوب می‌شد که شرکت اینترنشنال آن را برای انجام هر کاری ساخته بود. فاصله‌ی اندک بین دماغه خودرو و چرخ جلو (overhangs) و پیشرانه‌ی چالاک آن، Scout II را به یک خودروی فوق‌العاده قدرتمند تبدیل می‌کرد. محبوبیت Scout II زمانی به اوج خود رسید که در سیستم تعلیق جلوی آن از اکسل‌های Dana 44 همراه با ترمزهای دیسکی استفاده شد. مشتریان می‌توانستند برای Scout II یکی از دو پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی 304 cid یا 345 cid را انتخاب کنند. افرادی که به دنبال خودرویی جادارتر بودند، می‌توانستند مدل‌های Traveler SUV یا Terra با طول ۱۸ اینچ بیشتر را سفارش دهند.

اینترنشنال هاروستر تراول‌آل (۱۹۶۱-۱۹۷۵)

اینترنشنال هاروستر

شاید بتوان خودروی شورولت Suburban را اولین خودروی SUV واقعی نامید؛ اما این شرکت اینترنشنال بود که درهای بیشتر را به خودروهای خود اضافه کرد. خودروی Travelall با چهار در، جادارتر بود و فرد می‌توانست به‌راحتی بلند شود و به ردیف سوم آن برود. اینترنشنال در سال ۱۹۶۱ دست به تغییراتی در بدنه‌ی این خودرو زد و با افزودن چندین انحنا به آن، ظاهر آن را کلاسیک‌تر کرد.

در همان سال، مدل‌های دوچرخ محرک از این خودرو همراه با ارتفاع کمتر از زمین و میله‌ی پیچشی در سیستم تعلیق جلو به بازار آمدند؛ اما مدل‌های چهارچرخ محرک همچنان دارای ارتفاع بیشتر بودند و از اکسل‌های محکم‌تر و سیستم تعلیق مستقل شمشی بهره می‌بردند. در سال‌های بعد با افزوده شدن چهار اینچ به فاصله‌ی بین دو محور، Travelall حتی به یک خودروی شرکتی برای جابجایی کارمندان نیز تبدیل شد.

در کاتالوگ Travelall نوشته شده بود که با برداشتن صندلی‌های عقب می‌توان باری با ابعاد ۱۲۰ در ۲۴۰ سانتی‌متر در خودرو جای داد. ظرفیت کلی این خودرو با تمام صندلی‌هایش ۹ نفر بود.

فورد باجا برونکو (۱۹۷۱-۱۹۷۵)

فورد باجا برونکو

فورد برونکو، محصول سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۷، نیز می‌توانست در این فهرست جای بگیرد؛ اما دلیل جذابیت باجا برونکو برای ما تولید محدود آن است. متخصص خودرو و قهرمان افسانه‌ای، بیل استروپ، پس از موفقیت‌های فراوان در مسابقات آفرود به تیم فورد برای تولید ۴۰۰ تا ۶۵۰ عدد از فورد باجا برونکو پیوست.

آن‌ها رنگ خودروهای جدید را همرنگ خودروهای مسابقه‌ای استروپ کردند. سپس قسمت گلگیرها را جدا کردند و با نصب چند تکه اضافی به آن، فضای قرارگیری تایرهای را افزایش دادند. آن‌ها همچنین به سراغ یک پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی همراه با یک جعبه‌دنده‌ی اتوماتیک رفتند. استروپ نیز پیشنهاد نصب آپشن‌های اضافه نظیر چراغ‌ها، جرثقیل، لوله‌کشی بدنه برای استقامت بیشتر و حتی سیستم تعلیق برای مسیرهای فوق‌العاده دشوار را داد.

دوج رود هال (۱۹۹۰)

دوج رود هال

راننده‌ی مشهور مسابقات، رود هال، در سال ۱۹۹۰ به گروه کارول شلبی که در آن زمان با تیم کرایسلر در ارتباط بود، پیوست. هدف از این کار ساخت پیکاپ‌های منحصربه‌فرد و اختصاصی روی پلتفرم Ram 150 شرکت دوج بود. آن‌ها درمجموع ۳۳ خودرو تولید کردند که هرکدام دارای سپرهای عقب و جلو همراه با گارد مخصوص، پروژکتورهای نصب‌شده روی سقف و چراغ‌های رود هال روی سپر جلو بود. متأسفانه، پیکاپ‌های Rod Hall به دلیل داشتن ضعیف‌ترین پیشرانه‌ی ۸ سیلندر شرکت دوج، آن‌چنان که باید مورد استقبال قرار نگرفتند. قدرت تولیدی این پیشرانه‌ها تنها ۱۷۰ اسب بخار بود که علاقه‌مندان به خودروهای آفرود را راضی نمی‌کرد.

فورد برونکو (۱۹۷۸-۱۹۸۰)

فورد برونکو

خودروهای شاسی‌بلند بلیزر شورولت و رام‌چارجر (Ramcharger) از شرکت دوج در دهه‌ی ۷۰، بر اساس خودروهای پیکاپ ساخته شده بودند. ازاین‌رو می‌توانستند مانند یک خودروی پیکاپ واقعی عمل کنند. فورد برونکو تا سال ۱۹۷۸ روی پلتفرم کوچک و اصلی خود باقی ماند؛ اما سرانجام به شاسی فورد F-150 نقل‌مکان کرد. نسل دوم از برونکو نیز به خاطر داشتن پیشرانه‌ی ۸ سیلندر 460-cid، محبوبیت نسل اول را به دست آورد.

فورد در سال ۱۹۸۱ دست به اصلاح شاسی زد. درنتیجه برونکو مجبور به کنار گذاشتن اکسل قدرتمند Dana 44 و روی آوردن به سیستم تعلیق مستقل Twin-Traction Beam با قابلیت آفرود کمتر شد. این اولین سالی بود که برونکوی غول‌آسا توانسته بود در میان هواداران پیکاپ‌های فورد به محبوبیت دست یابد.

فورد سوپر دیوتی (۱۹۹۹-۲۰۰۷)

فورد سوپر دیوتی

فورد Super Duty در سال ۱۹۹۹ دست به انقلابی در بازار خودروهای پیکاپ زد. قبل از ورود این خودروی عظیم‌الجثه به بازار، تولیدکنندگان عمدتاً دست به به‌روزرسانی مدل‌های قبلی و سبک خود می‌زدند. سوپر دیوتی یک مدل کاملاً مجزا با ظاهر و قطعات کاملاً جدید بود. بدین ترتیب، از مدل سبک‌تر فورد F-150 برای وظایف معمولی استفاده می‌شد، درحالی‌که سوپر دیوتی از پس انجام تمامی کارهای پیچیده و دشوار برمی‌آمد.

این خودرو با سه پیشرانه‌ی مجزا عرضه می‌شد: پیشرانه‌ی ۱۰ سیلندر V شکل با حجم ۶.۸ لیتر، پیشرانه‌ی ۷ سیلندر خورجینی با حجم ۵.۴ لیتر و پیشرانه‌ی ۷.۳ لیتری توربو دیزل با گشتاور ۶۷۷ نیوتون متر. در فهرست آپشن‌های این خودرو، آینه‌های کناری تا شونده نیز قرار داشت که راننده می‌توانست به هنگام نیاز به یدک کشی، آن‌ها را به‌طرف بیرون بکشاند. فورد همچنین سوپر دیوتی را روی شاسی‌های F-450 و F-550 نیز سوار کرد که امروزه بیشتر از آن‌ها استفاده می‌شود.

فورد اس وی تی رپتور (۲۰۱۰-۲۰۱۴)

فورد رپتور

فورد همچنان سرگرم تولید پیکاپ‌های آفرود F-150 متعلق به دهه‌ی ۹۰ خود بود. تا اینکه به‌یک‌باره دست به تغییری شگفت‌انگیز زد و با رونمایی از SVT در سال ۲۰۰۹ چشم همگان را به خود خیره کرد. این خودرو در زمین‌های بیابانی با سرعت بالا عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت، به‌راحتی موانع را پشت سر می‌گذاشت و در سرعت‌های پایین و در حالت چهارچرخ محرک نسبت به هر محصول مشابه دیگری بهتر بود.

تیم SVT در سیستم تعلیق این خودرو از ضربه‌گیرهای گازی Fox Racing استفاده کرد. اگرچه سیستم چهارچرخ محرک رپتور از نظر مکانیکی شبیه به مدل استاندارد فورد F-150 بود؛ اما طراحان برای افزایش قابلیت‌های آن، سیستم‌های الکترونیکی پیشرفته را نیز در تعلیق این خودرو گنجاندند.

رپتورها در دو مدل SuperCab و SuperCrew که ابعاد بزرگ‌تری داشت، عرضه شدند. هردوی این مدل‌ها دارای سیستم فنربندی نرم به هنگام عبور از موانع و جاده‌های شنی بودند و می‌توانستند یک یدک ۳۶۰۰ کیلوگرمی را نیز حمل کنند.

شورولت Suburban (۱۹۳۵-۲۰۱۴)

شورلت Suburban

تأثیر شورولت Suburban را می‌توان در تمام دنیای خودروهای 4WD احساس کرد. این خودروی مخصوص جاده‌های برون‌شهری اولین SUV آمریکایی محسوب می‌شد. با افزوده شدن قابلیت چهارچرخ محرک از سال ۱۹۵۷ به آن، Suburban می‌توانست در تمامی شرایط آب و هوایی بد خدمت‌رسانی کند. این خودرو تا قبل از سال ۱۹۷۳ تنها در مدل دودر به بازار عرضه می‌شد، اما مدل چهاردر آن نیز تنها تا سال ۱۹۹۱ در بازار باقی ماند.

مدل دیگری از این خودرو با سه ردیف صندلی، در بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ به محبوبیت فراوان رسید. مشتریان می‌توانستند برای این خودروها یک پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی سفارش دهند. مدل ۲۵۰۰ Suburban برای مصارف سنگین‌تر مورداستفاده قرار گرفت و به خودرویی محبوب برای سرویس امنیتی آمریکا بدل شد.

درحالی‌که رقبایی نظیر اینترنشنال، فورد و سایر خودروسازان محصولات متفاوتی عرضه می‌کردند، Suburban همچنان به‌عنوان SUV محبوب آمریکایی‌ها یکه‌تازی می‌کرد.

پاور واگن شرکت دوج (۱۹۴۶-۱۹۶۸)

دوج پاور واگن

Power Wagon نیز به‌مانند ویلیز CJ-2A یک خودرو با قابلیت نظامی بود. این خودرو اولین پیکاپ 4WD شهری آمریکا محسوب می‌شد.

در زیر کاپوت غول‌آسای این خودرو یک پیشرانه‌ی عظیم‌الجثه‌ی ۸ سیلندری قرار نداشت. در عوض، پاور واگن برخلاف نام خود از یک پیشرانه‌ی ۶ سیلندر خطی با قدرت ۹۴ اسب بخار بهره می‌برد. در سال ۱۹۶۱ پیشرانه‌ی بزرگ‌تر برای این خودرو ساخته شد؛ اما با تمام این تغییرات، این خودرو از قدرت کافی برای انجام کارها برخوردار نبود. در عوض سازندگان سعی کردند از سیستم انتقال قدرت با بازده بیشتر استفاده کنند. پاور واگن به لطف داشتن تایرهای بزرگ، در زیر هر اکسل تماس زیادی با زمین داشت و می‌توانست بارهایی به وزن حدوداً ۱۴۰۰ کیلوگرم را جابجا کند.

پاور واگن‌های اولیه برای دهه‌ها خدمت‌رسانی می‌کردند. امروزه پاور واگن‌های جدید کاملاً تغییر کرده‌اند و با پیشرانه‌های ۸ سیلندر و دیزلی به بازار عرضه می‌شوند.

دوج رام (۱۹۹۴-۲۰۰۱)

دوج رام

دوج در تمام دهه‌ی ۸۰ و اوایل دهه‌ی ۹۰ در حال دست‌وپنجه نرم کردن برای ساخت وانت پیکاپ خود بود. سرانجام این شرکت در سال ۱۹۸۹ وانت دیزلی کامینز خود را برای مصارف سنگین تولید کرد؛ اما دلیل خرید این خودرو تنها پیشرانه‌ی آن بود و نه سایر ویژگی‌های آن.

با این‌ حال روند یادشده با بازطراحی خودرو تغییر کرد و بازار به مدل رام ۱۹۹۴ اقبال نشان داد. ظاهر خودرو خشن و جذاب شده بود. خریداران به نمایندگی‌های دوج هجوم آوردند. فروش این خودرو تنها در عرض چند سال افزایش یافت و چهار برابر شد. امروزه می‌توان تأثیر این خودروی قدرتمند را در تولیدات سایر شرکت‌ها نظیر فورد و جنرال موتورز مشاهده کرد.

تویوتا هایلوکس (۱۹۷۹-۱۹۸۵)

تویوتا هایلوکس

در میان وانت‌سازان ژاپنی، می‌توان از داتسون به‌عنوان اولین شرکتی که پا به بازار ایالات‌متحده گذاشت، یاد کرد؛ اما این تویوتا بود که توانست در چند دهه‌ی بعد بازار آمریکا را به قبضه‌ی خود درآورد. تویوتا اولین تولیدکننده‌ای بود که سیستم چهارچرخ محرک را روی یک وانت کامپکت سوار می‌کرد.

این وانت‌ها دارای سیستم تعلیق با ارتفاع بلند بودند و می‌توانستند از پس مسیرهای ناهموار و صعب‌العبور برآیند. مهم‌تر اینکه، آن‌ها قابلیت اطمینان بالایی داشتند و می‌توانستند به‌مانند پیکاپ‌های کوچک به‌راحتی مورداستفاده قرار گیرند.

تویوتا فُوررانِر (۱۹۸۴-۱۹۸۵)

تویوتا فوررانر

فوررانر یکی از تواناترین خودروهای 4WD به شمار می‌آمد که تا به‌ حال در آمریکا عرضه‌ شده بود. این خودرو بر اساس تویوتا پیکاپ‌های چهارچرخ محرک آن زمان ساخته شده بود و مقاومت بالایی داشت. اکسل یکپارچه و سیستم تعلیق از نوع شمشی در هر طرف خودرو، قابلیت‌های یک خودروی جیپ را به فوررانر می‌داد. سیستم تزریق سوخت انژکتوری همراه با پیشرانه‌های چهار سیلندر، از این خودرو یک وسیله‌ی فناناپذیر ساخته بود.

با یک نگاه عمیق‌تر به تویوتا 4Runner سال ۲۰۱۴ می‌توان آثاری از طراحی ۳۰ سال قبل را در چهره‌ی آن یافت. فوررانرهای اولیه شباهت زیادی به پیکاپ‌ها داشتند؛ زیرا قسمت عقب و بار آن‌ها پوشانده شده بود و به یک SUV تبدیل شده بودند.

داتسون 620 (۱۹۷۲-۱۹۷۹)

داتسون 620

همان‌طور که قبلاً هم گفتیم، داتسون اولین شرکت ژاپنی تولیدکننده‌ی پیکاپ در بازار آمریکا بود. اولین محصول این شرکت در سال ۱۹۵۹ وارد خیابان‌های آمریکا شد. زمانی که داتسون شروع به عرضه‌ی چهارمین نسل از وانت ۶۲۰ خود در سال ۱۹۷۲ کرد، تجربه‌ی تولید پیکاپ‌های کامپکت به همراه شهرتی مثال‌زدنی در این زمینه با خود یدک می‌کشید. وانت ۶۲۰ نه‌تنها ظاهری جذاب داشت، بلکه با ورود خود به بازار سبب معرفی نوآوری‌های تازه‌ای نیز شد.

این اولین وانت کامپکتی بود که دارای قسمت بار بلندتر بود. به‌علاوه داتسون در سال ۱۹۷۷ ورژن جدیدتری از ۶۲۰ با اتاق بزرگ‌تر را عرضه کرد. این مدل که به King Cab شهرت داشت، در کالیفرنیای جنوبی محبوبیت یافت و به ظهور وانت‌های پیکاپ اسپرت کمک کرد.

دوج Lil’ Red Express (۱۹۷۹-۱۹۷۸)

دوج

تا قبل از سال ۱۹۷۸، این دوج قرمزرنگ یکی از سریع‌ترین خودروهای آمریکایی در بازار به شمار می‌آمد. درواقع گفته می‌شود که این خودرو نسبت به سایر رقبای خود می‌توانست سریع‌تر به سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت برسد. راز این موفقیت در تقویت پیشرانه‌ی آن نهفته بود. مهندسان دوج در ساخت این خودرو از یک پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی استفاده کرده و دست به تقویت اندک آن نیز زده بودند.

نتیجه‌ی این کار دستیابی به قدرت ۲۲۵ اسب بخار و ۴۰۰ نیوتون متر گشتاور بود. دوج پیکاپ نسخه‌ی ۱۹۷۸ خود را بدون مبدل کاتالیست عرضه کرد. این وانت در سال بعد نیز بدون از دست دادن محبوبیت خود به بازار عرضه شد. دوج در سال ۱۹۷۹ بیش از ۵ هزار دستگاه از این مدل را به فروش رساند.

دوج رام SRT-10 (۲۰۰۶-۲۰۰۴)

دوج رام اس آر تی 10

Ram SRT-10 به قوی‌ترین و سریع‌ترین وانت پیکاپ جهان تبدیل شده بود. مهندسان دوج برای دست‌یابی به این مهم، از یک پیشرانه‌ی ۱۰ سیلندر V شکل و یک جعبه‌دنده‌ی ۶ سرعته از شرکت وایپر استفاده کرده بودند. آن‌ها تمام این تشکیلات را روی بدنه‌ی رام ۱۵۰۰ نصب کردند.

نتیجه‌ی این مهندسی افزایش توان خودرو به ۵۰۰ اسب بخار و دستیابی به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت در کمتر از ۵ ثانیه بود. این خودرو با حداکثر سرعت ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت، نام خود را در کتاب رکوردهای گینس آن زمان به ثبت رساند. جذاب‌ترین بخش این هیولای ۱۰ سیلندر این بود که قدرت آن از طریق یک جعبه‌دنده‌ی دستی به چرخ‌ها منتقل می‌شد.

فورد لایتنینگ (۱۹۹۳-۱۹۹۵)

فورد لایتنینگ

فورد با معرفی مدل لایتنینگ، پاسخ محکمی به شوی 454SS داد. این خودرو عملکرد بالایی داشت و توسط تیم SVT تقویت شده بود. SVT به‌جای استفاده از یک پیشرانه‌ی بزرگ‌تر و سنگین‌تر در خودرو، به سراغ پیشرانه‌ی ۸ سیلندر بهینه‌شده‌ی خود با بلوکه‌ی کوچک‌تر رفت. قدرت تولیدی و گشتاور این خودرو به ترتیب به ۲۴۰ اسب بخار و ۴۶۰ نیوتون متر می‌رسید.

فورد موفق شد به لطف استفاده از ضربه‌گیرها، فنرها، میله‌های ضد پیچش جدید و لاستیک‌های ۱۷ اینچی بزرگ خود، ارتفاع سیستم تعلیق را به میزان ۶ سانتی‌متر پایین‌تر بیاورد. هندلینگ این خودرو نیز نسبت به رقیبش، شورولت، بهتر بود. تنها بیش از ۱۱ هزار دستگاه از نسل اول لایتنینگ تولید شد. این وانت بسیار موردتوجه قرار گرفت و فورد در سال ۱۹۹۹ از نسل دوم آن رونمایی کرد.

وانت‌های شِوی و  جنرال موتورز (۱۹۸۸-۱۹۹۸)

وانت جنرال موتورز

جنرال موتورز برای سالیان طولانی با خودروهای پیکاپ خود به سوددهی مطمئنی دست یافته بود. وانت‌های ساده‌ی این شرکت در طول سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۷ قابل‌اعتماد و قدرتمند بودند؛ اما آن‌چنان که باید انقلابی به شمار نمی‌آمدند. این رویه در سال ۱۹۸۸ با معرفی GMT 400 تغییر کرد. علاوه بر داشتن بدنه‌ای صاف و صیقلی، ‌از تونل باد نیز در ساخت آن کمک گرفته شده بود. اگرچه بدنه‌ی خودرو نسبت به نسل قبلی باریک‌تر شده بود؛ اما اتاق همچنان جادار و بزرگ بود. تغییر اصلی در شاسی خودرو اتفاق افتاده بود. اکسل‌های یکپارچه و قدیمی جای خود را به سیستم فنربندی مستقل و میله‌های پیچشی داده بودند.

به این معنی که وانت‌های غول‌آسای 4WD نه‌تنها فرمان پذیری خوبی پیدا کرده بودند، بلکه نرم‌تر از قبل هم شده بودند. سیستم جدید ارتباطی در اکسل جلو این امکان را برای راننده فراهم می‌کرد تا بتواند در هر سرعتی وسیله‌ی خود را به یک ماشین 4WD تبدیل کند. پس از رضایت از سیستم تعلیق مستقل GMT 400، این سیستم تعلیق در تمامی وانت‌های سبک مورد استفاده قرار گرفت. زمانی که این سیستم فنربندی با پیشرانه‌ی ۸ سیلندر ۵.۷ لیتری و جعبه‌دنده‌ی ۵ سرعته‌ی دستی ترکیب شد، نام جنرال موتورز مجدداً به سر زبان‌ها افتاد.

قسمت دوم این مطلب را از دست ندهید.

[ad_2]

لینک منبع

GT4؛ خودروی مفهومی مرسدس – ای ام جی در راه نمایشگاه خودرو ژنو

[ad_1]

Mercedes – AMG قصد دارد در نمایشگاه خودرو ژنو سال جاری از طرح مفهومی چهار در GT4 رونمایی کند.

دو شرکت مرسدس و AMG نه‌تنها در حال کار روی ابرخودروی منحصربه‌فرد خود به نام Project One هستند، بلکه قصد دارند در نمایشگاه خودروی ژنو سال جاری از طرح مفهومی جدید خود، موسوم به GT4 رونمایی کنند؛ این خودروی چهار در بر اساس MRA، معماری ماژولار عقب اصلاح‌شده‌ی مرسدس بنز ساخته شده است؛ ماژولی که در خودروهایی چون AMG C63 ،E63 و S63 نیز به کار رفته است.

قلب تپنده‌ی GT4، پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی با حجم ۴ لیتر و دو توربوشارژر است. گفته می‌شود که توربورشارژرهای آن از نوع جدید و موسوم به twin-scroll هستند که در بین تلاقی دو ردیف سیلندرها قرار می‌گیرند. با این آرایش، کیفیت تغذیه‌ی سیلندرها نسبت به نسخه‌ی استاندارد بهبود می‌یابد.

GT4 چهار در

مرسدس – ای‌ام‌جی با این محصول خودروهایی چون پورشه پانامرا، آئودی A7 و بی‌ام‌و گرن‌کوپ سری ۶ را هدف قرار داده است و قصد دارد آن را از سال ۲۰۱۸ به دست مشتریان اروپایی خود برساند. این خودرو در دو مدل چهارچرخ محرک +4Matic و +S 4Matic عرضه می‌شود که مدل دوم می‌تواند توانی معادل ۶۰۳ اسب بخار تولید کند.

پیشرانه‌ی این خودرو می‌تواند به یک ژنراتور استارت یکپارچه (ISG) مجهز شود که امکان افزایش قدرت در زمان‌های کوتاه را از طریق موتور الکتریکی ۲۰ اسب بخاری نصب‌شده در سیستم انتقال قدرت فراهم می‌آورد و به‌سرعت خودرو را راه‌اندازی می‌کند. ISG از سیستم الکتریکی ۴۸ ولتی استفاده می‌کند و نسخه‌ی نهایی این خودرو نیز می‌تواند از یک باتری لیتیوم یونی «سایز متوسط» بهره ببرد.

جدا از این پیشرانه‌ی ۸ سیلندر خورجینی با حجم ۴ لیتر، می‌توان یک پیشرانه‌ی ۶ سیلندر خطی با حجم ۳ لیتر را نیز به سیستم ISG متصل کرد. هر دو مدل از جدیدترین جعبه‌دنده‌ی اتوماتیک دو کلاچه بهره می‌برند.

[ad_2]

لینک منبع

رونمایی از هیوندای i30 استیشن پیش از نمایشگاه خودروی ژنو

[ad_1]

بالاخره از هیوندای i30 استیشن مدل ۲۰۱۷ برای معرفی در نمایشگاه خودروی ژنو، رونمایی شد. این مدل شباهت زیادی به i30 هاچ‌بک دارد و از پیشرانه‌های بنزینی و دیزلی بهره می‌برد.

طبق آخرین خبرها، امروز از هیوندای i30 استیشن مدل ۲۰۱۷ برای معرفی در نمایشگاه خودروی ژنو رونمایی شد. به گفته‌ی مدیران هیوندای، این محصول تنها در اروپا عرضه می‌شود و با توجه به وضعیت کنونی بازارها، پا به قاره‌های دیگر نظیر استرالیا نخواهد گذاشت.

i30 استیشن دارای ظاهری اسپرت‌تر نسبت به نسل پیشین خود است و تقریباً حال و هوایی مشابه با خودروهای استیشن مرسدس بنز دارد. بااین‌حال، ظاهر این استیشن جدید از نظر طراحی چراغ‌های جلو و جلوپنجره شبیه به i30 هاچ‌بک است و طراحی چراغ‌های افقی عقب و در عقب اتومبیل نیز شباهت فراوانی به این مدل دارد.

هیوندای i30 استیشن

هیوندای مدعی است که فضای بار ۶۰۲ لیتری پشت ماشین با خواباندن صندلی‌های عقب به ۱۶۲۵ لیتر رسیده و در مقایسه با مدل قبلی بهبود یافته است. طول این استیشن جدید از ۴۴۸۵ میلی‌متر به ۴۵۸۵ میلی‌متر افزایش یافته است؛ اما فاصله‌ی بین دو محور به‌مانند نسل قبلی و هاچ‌بک جدید، همان ۲۶۵۰ میلی‌متر است.

هیوندای i30 استیشن

i30 استیشن با سه پیشرانه‌ی بنزینی و یک پیشرانه‌ی دیزلی عرضه می‌شود. در میان این مدل‌ها، یک پیشرانه‌ی توربوی بنزینی یک لیتری و یک پیشرانه‌ی توربوی بنزینی ۱.۴ لیتری نیز وجود دارد.

هیوندای i30

i30 استیشن نیز به‌ مانند مدل هاچ‌بک خود، مجهز به سیستم‌های ایمنی نظیر ترمز اضطراری خودکار، سیستم هشداردهنده در هنگام رانندگی، کروز کنترل هوشمند، سیستم تشخیص نقاط کور خودرو، سیستم هشدار ترافیک از پشت، دستیار حفظ خودرو در میان خطوط، هشداردهنده‌ی سرعت و سیستم کمکی تعویض نور خودرو از حالت نوربالا به نورپایین خواهد بود.

[ad_2]

لینک منبع

بی ام و با الهام از لگو، یک موتورسیکلت مفهومی پرنده می‌سازد

[ad_1]

بی ام و قصد دارد با الهام از موتورسیکلت مفهومی پرنده‌ی لگو، یک مدل واقعی از آن بسازد. این موتورسیکلت به‌جای چرخ جلو، دارای یک پروانه است.

بخش موتورسیکلت بی ام دبلیو اخیراً با شرکت لگو برای ساخت یک مدل دقیق از موتورسیکلت محبوب R 1200 GS Adventure همکاری داشته است.

موتور سیکلت بی ام دبلیو

این مدل لگویی در اول ژانویه‌ی ۲۰۱۷ رونمایی شد و با توجه به طراحی پیشرفته و منحصربه‌فرد خود، توانایی تبدیل شدن به یک موتورسیکلت پرنده بدون چرخ دارد. با وجود اینکه این مدل کاملاً از واقعیت به دور است، بی ام و تصمیم به ساخت یک مدل در ابعاد واقعی و بزرگ از این موتورسیکلت پرنده گرفته است. این طراحی مفهومی Hover Ride یا سواری شناور نام دارد.

موتور سیکلت لگو

تیم Junior بی ام و که واحد آموزش کارکنان این خودروساز آلمانی محسوب می‌شود، وظیفه‌ی ساخت Hover Ride را به عهده دارد و موفق شده است از قطعات موتورسیکلت 1200 GS Adventure برای تبدیل مدل لگو به واقعیت استفاده کند. در میان قطعات منحصربه‌فرد این موتورسیکلت پرنده، یک پروانه وجود دارد که به‌جای چرخ جلو قرار می‌گیرد. به‌علاوه، دو باله نیز در اطراف سپر جلو مشاهده می‌شود.

موتور سیکلت پرنده بی ام و

مدل مفهومی Hover Ride هم‌اکنون در مقر جهانی لگو در شهر کپنهاگ در معرض بازدید عموم قرار دارد.

[ad_2]

لینک منبع