نقد و بررسی بازی Sniper Elite 4

[ad_1]

بازی‌های جنگ جهانی همیشه محور داغ و جذاب کمپانی‌های بازی‌سازی و حتی مخاطبان گیمر بوده است و توسعه‌دهندگان و سازندگان بازی‌های رایانه‌ای همواره در تلاش هستند که روایتی نوین از جنگ‌های جهانی را در قالب بازی ارائه دهند.

کلیک- ایتالیا توسط بسیاری از مردم به عنوان یک مرکز فرهنگی اروپا شناخته شده است. ایتالیا با تاریخ قاره‌پوشایش، هنر زیبا و شگفت انگیزاش و مهد بسیاری از فیلسوفان،هنرمندان و شاعران مورد توجه عموم قرار گرفته است. از شهر‌های روستایی زیبای آن گرفته تا کلیسا‌های عجیب و جالب آن، مناظر زیبا و باغ‌های انگور،شهر‌ها و شهرستان‌های شلوغ با خیابان‌های باریک و پیچ در پیچ و ویرانه‌های باستانی همه و همه از جمله دیدنی‌های ایتالیا به حساب می‌آیند.

ایتالیا در کوتاه مدت ممکن است به مقصد کامل تعطیلات برای بسیاری از مردم تبدیل شود. مردم زیبا، مواد غذایی و مناظر زیبا از ویژگی‌های این کشور باستانی به شمار می‌آید و گاهی اوقات شما گیمر‌ها دوست دارید که در کوچه پس کوچه‌های شهر‌های این کشور باستانی به شکار نازی‌های بپردازید. بازی Sniper Elite 4 بوسیله‌ی کمپانی ربلیون طراحی و ساخته شده است که داستان آن در کشور ایتالیا جریان دارد. به هر حال تجربه‌ی تماشا‌ی زیبایی وصف‌ناپذیر ایتالیا همراه با سفر گلوله‌ای به درون بدن یک نظامی نازی در حالت X-Ray (حالت ماورای بنفش) برای هر گیمری لذت بخش خواهد بود.

First Middle PIC

داستان دو قسمت اول از سری بازی‌های Sniper Elite از جهان خاکستری در خرابه‌های برلین جریان داشت حال آنکه داستان قسمت سوم از سری بازی‌های Sniper Elite در دل صحرا‌های آفریقا ادامه پیدا کرد و آن زمان تغییر محیط بازى از برلین به آفریقا، یکى از عوامل پیشرفت گرافیکى بازی Sniper Elite 3 محسوب می‌شد. فضاى گرم و استفاده از رنگ هاى جذاب تر، زیبایى خاصى به محیط بازى داده بود. به دنبال این ترتیب تاریخی، بازی Sniper Elite 4 شما را به ایتالیا می‌فرستد تا قبل از اینکه تهاجم شروع شود دفاع را آماده‌سازی کنید، در دل سرزمین چکمه‌ای، جزیره‌ای بزرگ پیش روی شماست، جزیره‌ای که به یکی از پایگاه‌های نظامی اصلی نازی‌ها تبدیل شده است و ماموریت شما به عنوان یکی از تک‌تیراندازهای مقاومت مردمی ایتالیا، تصرف و بازپس‌گیری این جزیره و پاک‌سازی آن از تک تک نیرو‌های نازی است. این مقدمه تقریبا الگو ثابت تمامی مراحل و ماموریت‌های چهارمین نسخه از سری بازی Sniper Elite 4 است، سری بازی که تا به امروز هیچگاه نتوانسته که خود را فراتر از یک بازی خاص با طرفدارانی محدود ببیند اما حکایت نسخه چهارم چیز دیگری‌ست.

چشم‌انداز‌های استفاده شده در بازی Sniper Elite 4 زیبا و نفس‌گیر است. شما هرچیزی را که یک تک تیرانداز خوب به آن نیاز دارد می‌توانید پیدا کنید: View‌ی مناسب برای تیراندازی، مخفی‌گاه، فضای زیاد خالی برای استفاده از مزیت‌های آن، آرایش دقیق و زیبایی در سرتاسر نقشه‌ی بازی داده است که شما را وادار می‌کند که به گشت و گذار در کل نقشه‌ی بازی بپردازید. این‌بار نقشه‌ی بازی به نظر می‌رسد بسیار بزرگتر و کمی خطی تر از نقشه‌های قسمت‌های پیشین است. محیط‌های وسیع و گسترده برای استفاده از فرصت‌های متعدد از جمله ویژگی‌های جذاب نقشه‌ی بازی Sniper Elite 4 به شمار‌ می‌آید.

Second Middle PIC

فساد و شرارت بهترین راه برای توصیف این بازی است. با وجود اینکه خلق فیزیک گلوله و آناتومی بدن انسان در این بازی نزدیک به واقعیت است اما باید بدانیم که این یک بازی جدی نیست. زمانی که شما مردمک چشم یک نازی و یا جمجمه‌ی کروی شکل سر آن‌ها را می‌بینید ناخودآگاه تصمیم می‌گیرد آن شخصیت شرور را از بین ببرید. مدیریت شلیک گلوله برای برخورد کردن به جمجمه‌ی سر یک نازی و نفوذ گلوله به دیگر نظامی نازی به عنوان یک ایده‌ی خاص و جذاب در بازی می‌تواند در نظر گرفته شود.

قدرت شخصیت بازی یک قدرت فانتزی سنتی است که شما نمی‌توانید در آن جهش عمل داشته باشید. چه بیشتر چه کمتر شما به تنهایی می‌توانید یکی از بدنام‌ترین ماشین‌های جنگی تاریخ بشریت را از بین ببرید. در مرحله‌ی اول من به تنهایی ده‌ها تن از دشمنان را کشتم. دلیلش کار شگفت‌ انگیزی است که تنها فقط از عهده‌ی تک‌تیرانداز نخبه برمی‌آید و این اجازه را به گیمر می‌دهد تا سرعت و دقت را در بهترین حالت انتخاب کند و هدف مورد نظر را از پای درآورد. در بیشتر مواقع هنگامی که شما درگیر یک مبارزه‌ی نفس‌گیر می‌‌شوید این فرصت به گیمر داده می‌شود تا به معنای واقعی کلمه و دیجیتالی نفس خود را حبس کنید و تصمیم بگیرید که به چه هدفی شلیک خواهید کرد.

مکانیزم کشتن مخفیانه به شخصیت بازی اضافه شده است. هر گلوله‌ای که به هدف مورد نظر شلیک می‌شود به دشمنان بازمانده از مبارزه کمک می‌کند که موقعیت شما را شناسایی و آن را نابود کند اگر شما می‌خواهید به عنوان یک شبح در سایه در تپه‌ها باقی بمانید باید به صورت مدام منطقه‌های خود را تغییر دهید. شما نیاز دارید که برای هر هدف و کشتن و موقعیت جدید اولویت‌بندی کنید تا یک تصمیم دقیق بگیرید که چگونه در یک مبارزه‌ی سخت شرکت کنید. هنگامی که دشمنان در امتداد جاده‌ها گشت‌زنی می‌کنند و در پایگاه‌ها مستقر هستند شما در بازی یک نیروی فعال هستید که انتخاب اینکه از کجا،چه زمانی و چگونه مبارزه را شروع کنید بسیار با اهمیت است.

Third Middle PIC

گیمر می‌تواند انتخاب کند و تصمیم بگیرد که در مقابل شماری از دشمنان ایستادگی کند و به مبارزه با آن‌ها بپردازد. اگرچه شما می‌توانید کنترل یک سلاح خودکار را در دست بگیرید و در یک محدود‌ه‌ی بسیار نزدیک دشمنان را نابود کنید، در این حالت سیستم کاور‌گیری در مقایسه با کاورگیری تک تیرانداز بسیار سست و زمخت است. در عوض شما در یک زمین وسیع و گسترده خودتان را پیدا می‌کنید و با دقت تمام، سربازان شجاع و یا احمق نازی را از روی زمین حذف می‌کنید و پس از یک مبارزه‌ی نفس‌گیر یک استراحت کافی برای شما فراهم می‌شود. لحظات هیجان‌انگیزی است وقتی که ده‌ها تن از دشمنان را می‌بینید که به شما نزدیک می‌شوند و مبارزه‌ در اوج خود ادامه پیدا می کند و هر گلوله‌ای که به سمت هدف شلیک می‌شود یک حس قابل ملاحظه‌ای را به بازی‌باز انتقال می‌دهد.

متاسفانه هوش مصنوعی دشمنان نسبت به سایر بازی‌های این سری دقیق‌تر نیست. شما می‌توانید میزان این هوش را در منوع شروع (Start Menu) تغییر بدهید، اما به طور کلی، آن‌ها در یک منطقه‌ی پر از جسد، جستجو را سریع به اتمام می‌رسانند و یا با صدای بلند معلوم می‌کنند در کدام منطقه هستند و هنگام کاورگیری مدام به عقب و جلو حرکت می‌کنند که این نشان از هوش مصنوعی ضعیف دشمنان است. این حالت باعث می‌شود که شما به سختی دشمنان کاورگیری شده را ببینید که البته مزیت محسوب نمی‌شود به جای این حرکت بهتر بود دشمنان ضمن کاورگیری موقعیت‌های خود را عوض کنند و یک حالت طبیعی مبارزه‌ی جنگی را به بازی‌باز انتقال دهد. به عنوان یک مبارزه‌ی هوشمند شما اسلحه‌ی خود را از راه دور برای هدف مورد نظر تنظیم می‌کنید و با یک حرکت غافلگیرانه دشمنان احمق را مورد اصابت گلوله قرار می‌دهید قبل از اینکه آن‌ها بخواهند کار را انجام بدهند شما پیروز میدان هستید.

جدا از بحث وسیع بودن محیط بازی نسبت به قسمت‌های پیشین این سری، بازی Sniper Elite 4 یک گام جلوتر از سایر بازی‌های این سری در بخش‌های چندنفره‌ی آنلاین و کمپین بازی است. شما حالا می‌توانید بخش کمپین بازی را با همکاری سایر گیمر‌ها انجام دهید. رقابت در برابر دیگر تک تیرانداز‌های آنلاین و حتی مبارز‌ه‌ی شانه به شانه در حالت گروهی از جمله ویژگی‌های جذاب بخش آنلاین بازی است. ماهیت غیر قابل کنترل حالت گروهی بازی تا به حال به عنوان سرگرم‌کننده‌ترین بخش برای شما و دوستان شما شناخته شده است که به ویرانی و نابودکردن موجی از دشمنان به صورت پی در پی می‌پردازید. بازی پر از بمباران تیراندازی،انفجار‌ها و مرگ‌های وحشتناک است.

بازی رقابتی همانطور که باید باشد هیجان‌انگیز نیست. تمرکز بازی بیشتر بر روی حالت CQC (همکاری گروهی چندنفره برای مبارز‌ه‌ی نزدیک و تن به تن) است. سیستم بازی از کنترل شناور و ناگهانی، درگیری گیج‌‌کننده که در آن پیروزی توسط شانس بیش از مهارت است، رنج می‌برد. حالت Cooperative یک آیتم جذاب و جالب بازی است که شرارت را در بهترین حالت از هسته‌‌ی داستان بازی حذف می کند.

Fourth Middle PIC

جلوه های بصری Sniper Elite 4 فرسنگ‌ها با استاندارد بازی‌های کنسول‌های نسل هشتمی فاصله دارد. بافت‌های بی کیفیت، افکت‌های نه چندان زیبا و Draw Distance بسیار ضعیف، همگی از مشکلاتی هستند که Sniper Elite 4 با آن‌ها دست و پنجه نرم می کند. به تمامی موارد ذکر شده حرکات غیر طبیعی چهره‌ها و بدن کاراکترها را بیافزایید تا بفهمید با چه گرافیک هنری ضعیفی رو به رو هستید. اما اگر فکر می‌کنید گرافیک فنی بازی هم وضعیتی بهتر از گرافیک هنری دارد، سخت در اشتباه هستید.نرخ فریم‌دهی بازی همانند بسیاری از بازی‌های کنسولی روی ۳۰ قفل شده و با وجود آنکه Sniper Elite 4 گرافیک هنری فوق العاده ای هم ندارد، این موضوع کمی آزار دهنده تر شده است. جالب است بدانید که این نرخ فریم‌دهی حتی ثابت هم نیست و گاهی به زیر ۳۰ هم افت پیدا می کند. Sniper Elite 4 به هیچ عنوان گرافیک قابل قبولی ندارد و تنها قسمت خوب جلوه‌های بصری این اثر به X-Ray Kills و لحظه برخورد گلوله به بدن دشمنان خلاصه می شود. خوشبختانه جزئیات در X-Ray Kills بیداد می کنند که همین موضوع باعث شده تا لذت تماشای انیمیشن های خرد شدن استخوان ها و انفجار اعضای بدن دشمنان دو چندان شود.

در کلام آخر می‌توان گفت اگر بازی‌کننده می‌خواهد به گشت و ‌گذار و مبارزه‌های رندانه در یک دنیای زیبا و شگفت‌انگیز بپردازد به جرات می‌توان گفت بازی Snipir Elite 4 یکی از بهترین‌های این سری محسوب می‌شود. وقتی که شما در بازی گلوله‌‌های حیاتی را شلیک می‌کنید و تمام شهر را خالی از سربازان نازی و جنگ‌افزارهایشان می‌کنید یک حس عالی رضایت و افتخار در شما ایجاد می‌شود. Sniper Elite 4 در بحث گیم‌پلی هیجانی،جذاب و متحیر‌کننده یکی از بهترین عنوان‌های این سری به شمار می‌آید که رضایت بسیاری از گیمر‌ها را بدست می‌آورد. در حالی که گرافیک،داستان و شخصیت‌های بازی شاید برای گیمر کمی تخت و ساده به نظر برسد و این نشان می‌دهد تمرکز اصلی سازندگان بیشتر بر روی سبک گیم‌پلی بازی بوده است.

نکات مثبت بازی:

  • محیط بازی شگفت انگیز است
  • همه‌ی کشتن‌های X-Ray جذاب و رضایت بخش است
  • گیمر به عنوان یک مامور ویژه دشمنان را با سرعت و دقت تمام نابود می‌کند
  • حس واقعی شرارت در ایتالیا به خوبی به بازی القا شده است
  • بخش چند نفره‌ی آنلاین بازی عمیقاْ رضایت بخش است

نکات منفی بازی:

  • شخصیت‌های بازی خسته‌کننده است طوری که نام‌ آن‌ها در یاد نمی‌ماند
  • قابل توجه است که جمجمه‌ها و اندام‌ها بهتر از چهر‌ه‌‌های واقعی افراد طراحی شده‌اند
  • همه‌چیز به جز تفنگ تک‌‌تیرانداز خسته‌کننده است

[ad_2]

لینک منبع

تماشا کنید؛ مقایسه فوق العاده هیوندای توسان و نیسان قشقایی و کیا اسپورتیج

[ad_1]

هیوندای توسان خودرویی راحت، آرام و قابل‌اعتماد بوده و به یکی از بهترین شاسی بلندهای بازار بدل شده است. رقبای زیادی در این کلاس حضور دارند بنابراین ما این خودرو را در برابر دو رقیب نام‌آشنا یعنی نیسان قشقایی و کیا اسپورتیج قرار داده‌ایم تا خودروی برتر را انتخاب کنیم.

بهای خودروها

هر سه برند قاعدتاً ارزش در برابر مبلغ پرداختی بالایی دارند بنابراین جای تعجبی ندارد که اختلاف کمی در بهای این سه رقیب وجود داشته باشد. بهای آغازی توسان ۱۸۶۹۵ پوند بوده و این رقم برای اسپورتیج و قشقایی به ترتیب ۱۸ هزار و ۱۸۵۴۵ پوند می‌باشد.
کیا در این بین از همه ارزان‌تر است اما گارانتی درخور توجه ۷ ساله را ارائه می‌دهد درحالی‌که هیوندای از گارانتی ۵ ساله و نیسان از گارانتی ۳ ساله برخوردار هستند.

۲۰۱۶-Hyundai-Tucson-12

استایل و ظاهر خودرو

خریداران در این کلاس جذب خودروهایی با ظاهر برجسته و همه‌جارو می‌شوند. هیوندای به لطف جلوپنجره‌ی گیرایی که با چراغ‌ها احاطه شده شروعی قوی دارد. قوس‌های چرخ احاطه شده با پلاستیک نمای استحکام بیشتری را به خودرو می‌بخشند درحالی‌که پنجره‌های شیب‌دار عناصر اسپورت بودن را به خودرو دیکته می‌کنند. در مجموع تناسبات به خوبی در این خودرو رعایت شده و از جانب ما نمره‌ی خوبی را دریافت می‌کند.

Hyundai-Tucson-vs-Nissan-Qashqai-vs-Kia-Sportage-07

ظاهر نیسان در مقام مقایسه کمی ساده است. قشقایی ظاهر بدی ندارد اما از آن دسته از خودروها نیست که پس از پارک کردنش نگاهی دوباره به آن بیندازید. هرچند برای برخی خریداران، این خودرو دقیقاً همانی است که می‌خواهند. از نمای بغل خودرو خطوط سنگینی داشته اما در کل زوایای شیکی دارد.

کیا به جرات درخشان‌ترین ستاره در این بخش است. نمای جلو با چراغ‌های اندکی متورم که نظراتی متفاوت را ایجاد می‌کنند کامل شده و از هر زاویه‌ای که به خودرو بنگرید، خیلی آسان به چشم می‌آید. نمای عقبی دارای چراغ‌های نازک بوده که به وسیله‌ی نواری خطی به همدیگر متصل شده و احتمالاً بهترین نمای خودرو هستند.

۲۰۱۶-KiaSportage-CRDI-144

کابین خودرو

طراحی کابین توسان به اندازه‌ی ظاهر بیرونی خودرو چشمگیر نیست و یا حداقل با کیفیت رقبای خود برابری نمی‌کند. پلاستیک‌های سخت در کابین دیده شده و طراحی پایه‌ی آن نیز در مقایسه با رقبا اندکی سالخورده به نظر می‌رسد. استفاده از سیستم اطلاعات سرگرمی آسان است و صفحه‌نمایش آن شفاف بوده و اینترفیس آن نیز روان است.

۲۰۱۶-Hyundai-Tucson-9
این صفحه‌نمایش بسیار بهتر از نمونه‌ی بکار رفته در نیسان است. البته داشبورد نیسان به خوبی به همدیگر چفت شده اما شاید برخی افراد تصور کنند که همانند توسان، داشبورد قشقایی نیز نمایی ساده دارد.

۲۰۱۶-nissan-qashqai-17

اسپورتیج خوش‌ترکیب‌ترین داشبورد را در این مقایسه دارد. احساس خوبی نسبت به سوئیچ‌ها وجود داشته و حس گران‌بها بودن بیشتری را نسبت به رقبای خود ایجاد می‌کند. صفحه‌نمایش اسپورتیج از نظر نرم‌افزاری با توسان یکسان بوده و به عنوان نتیجه استفاده‌ی آسانی دارد.

۲۰۱۶-KiaSportage-CRDI-172

کاربردی بودن

صندوق بار ۵۱۳ لیتری توسان در این کلاس پیشرو است. با در نظر گرفتن اینکه توسان تنها خودروی این مصاف است که از زاپاس فول سایز بهره می‌برد، بیشتر به چشمگیر بودن صندوق آن می‌شود پی برد. در بخش عقب کابین فضای سر و پای زیادی وجود دارد.

۲۰۱۶-KiaSportage-CRDI-225

از نظر اندازه بیرونی قشقایی اندکی کوچک‌تر از توسان است و همین مورد در کابین احساس می‌شود. فضای پا زیاد است اما سر افراد بلندقد ممکن است با سقف تماس پیدا کند. صندوق ۴۳۰ لیتری قشقایی در پسِ توسان قرار می‌گیرد اگرچه که این فضا از اکثر هاچبک های استاندارد خانوادگی بزرگتر است.

کیا از نظر کاربردی بودن در سطحی برابر با توسان قرار می‌گیرد و صندلی‌های عقب آن فضایی مساوی با پسرعموی خود دارند. ورود و خروج به خودرو نیز به علت سطح وسیع باز شدن درب‌ها به آسانی صورت می‌پذیرد.

سواری

واضح است که در جاده اولویت نخست توسان راحتی بوده است. شاید لذت رانندگی زیادی با این خودرو ایجاد نشود اما با سواری نرم و بی حاشیه‌ی خودرو می‌توان این موارد را به فراموشی سپرد.

۲۰۱۶-KiaSportage-CRDI-225

نیسان احساس تندوتیز بودن بیشتری نسبت به هیوندای دارد و در این میان راحتی فدای اسپورت بودن نشده است. تکان‌های بدنه‌ی قشقایی کمتر از توسان بوده و ترمزهای نیز حس مثبت‌تری ایجاد می‌کنند. تنها نقطه‌ضعف خفیف این خودرو در بخش تجربه‌ی رانندگی آینه‌های جانبی بیش‌ازحد بزرگ خودرو هستند که در سرعت‌های بالا نویز ایجاد می‌کنند.

۲۰۱۶-KiaSportage-CRDI-119

اسپورتیج از همان شاسی بکار رفته در توسان بهره می‌برد. طبیعی است که در جاده حس دو خودرو کاملاً یکسان بوده اما کیا سیستم تعلیق را بر مبنای تعریف خود تنظیم کرده و بنابراین کمی سفت‌تر عمل می‌کند. شاید در مجموع اسپورتیج اندکی از راحتی خود را از دست داده باشد اما حرکات بدنه‌ی آن به خوبی کنترل شده است.

پیشرانه

تنها بخش مشترک توسان و اسپورتیج بخش شاسی نیست بلکه پیشرانه‌های بکار رفته در این دو خودرو نیز یکسان هستند. پیشرانه‌های ۱٫۶ لیتری بنزینی و ۱٫۷ و ۲ لیتری دیزل با خروجی‌های متفاوت در لیست انتخابی این دو خودرو دیده می‌شوند.

۲۰۱۶-Hyundai-Tucson-Eco-engine

پیشرانه‌های دیزلی بزرگ‌تر با سیستم چهارچرخ محرک عرضه می‌شوند درحالی‌که دیگر گزینه‌ها قدرت را فقط به چرخ‌های جلو منتقل می‌کنند. پیشرانه‌ی ۱٫۷ لیتری حاضر در تست مصرف سوخت ادعایی ۴٫۶ لیتری دارد اما در آزمایش‌ها ما به مصرف ۶٫۳ لیتری دست یافتیم. این پیشرانه کمی پر سروصدا نیز هست.

۲۰۱۶-KiaSportage-CRDI-161

قلب آهنین قشقایی در این تست نمونه‌ای دیزلی با حجم ۱٫۵ لیتر است. تا زمانی که خواهان گشتاور بیشتر پیشرانه‌ی ۱٫۶ لیتری نباشید، همین پیشرانه‌ی ۱٫۵ لیتری نرم‌تر و بهتر است. قشقایی با این پیشرانه سریع از دو رقیب خود بوده و در دنیای واقعی نیز کم‌مصرف‌تر از این دو است.

قضاوت نهایی

همان‌طوری که حدس زده می‌شد مصاف این سه حریف نزدیک بوده است. هیوندای توسان راحت و کاربردی است اما داشبورد معمولی و تجربه رانندگی متوسط آن توسان را در رتبه‌ای پایین‌تر قرار می‌دهد.

۲۰۱۶-nissan-qashqai-02

نیسان رقیبی شناخته شده در این کلاس بوده و جوایز زیادی را از آن خود کرده است. این خودرو سرزنده بوده و رانندگی آسان و کیفیت ساخت خوبی دارد و پیشرانه‌ی دیزل آن نیز در این تست نرم‌تر و کم‌مصرف‌تر از بقیه است. البته کابین کمی سالخورده و سیستم اطلاعات سرگرمی متوسط این خودرو موفقیت‌های این خودرو را اندکی تحت‌الشعاع قرار می‌دهند.

در نهایت این کیا است که رتبه‌ی برتر را به دست می‌آورد. اسپورتیج نه تنها گیراترین طراحی را دارد بلکه بهای ارزان‌تر و گارانتی مثال‌زدنی این خودرو از جمله مواردی هستند که نمی‌شود چشم را روی آن‌ها بست. در کلاسی که خودرویی معقول در اولویت خریداران است، کیا به خوبی عمل می‌کند.

[ad_2]

لینک منبع