چه چیزی راه شیری را هل می‌دهد؟

[ad_1]

طبق تحقیقات اخیر، علت سرعت کهکشان ما این است که یک فضای خالی به نام دوقطبی دافع در پشت سر ما، کهکشان راه شیری را با سرعت زیاد به سمت جلو هل می دهد.

به گزارش کلیک، شما نمی توانید این مسئله را حس کنید اما سیاره ما با سرعتی حدود ۱۰۰،۰۰۰ کیلومتر بر ساعت(۶۲،۰۰۰ مایل بر ساعت) در مدار به خود به دور خورشید می گردد و چیزی نیز باعث می شود کهکشان راه شیری با سرعتی حدود ۲ میلیون کیلومتر بر ساعت(۱٫۲ میلیون مایل بر ساعت) در جهان حرکت کند. این سرعت معادل ۶۳۰ کیلومتر بر ثانیه است و اکنون دانشمندان عاقبت متوجه علت آن شده اند.

در مقابل ما یک ابر خوشه متراکم از کهکشان ها با فاصله ۶۵۰ میلیون سال نوری به نام شیپلی قرار دارد و ما را به سمت آن می‌کشد. پشت سر ما نیز شواهد نشان می‌دهند که یک منطقه ناشناخته از فضا و تقریبا عاری از کهکشان وجود دارد که ما را به جلو میراند.

کیهان شناس، یهودا هافمن و تیمش یک نقشه سه بعدی از کهکشان های نزدیک ما تهیه کرده‌اند و در آن این “منطقه مرده” مرموز را برای اولین بار مشخص کرده و به آن عنوان دوقطبی دافع داده‌اند.

هافمن توضیح می دهد “با نقشه سه بعدی جریان کهکشان ها در فضا، متوجه شدیم که کهکشان راه شیری با سرعت در حال دور شدن از یک منطقه بزرگ است که پیش از این به عنوان منطقه‌ای کم تراکم شناخته می شد. این بخش به جای جذب، بیشتر دافعه دارد و ازاین رو ما آن را دوقطبی دافع نامیدیم. علاوه بر کشیده شدن به سمت تراکم شیپلی، ما توسط دوقطبی دافع نیز در حال هل داده شدن هستیم.”

در گذشته محققین پیشنهاد داده بودند که یک منطقه بسیار کم تراکم در فضا می تواند از پشت سر در کمین کهکشان ما باشد، زیرا با این که تراکم شیپلی بسیار عظیم است اما به تنهایی قادر به توضیح سرعت حرکت راه شیری نیست.

تراکم شیپلی بزرگ‌ترین غلظت مواد شناخته شده در منطقه ما است؛ منطقه‌ای که حدود ۱ میلیارد سال نوری شعاع آن است. تنها مشکل اینجاست که ما به سختی می توانیم سیاره ای شناسایی کنیم  ۴٫۲۵ سال نوری از ما فاصله داشته باشد چه برسد به چیزی که میلیون ها سال نوری از ما فاصله دارد. از این رو محققین برای سرهم کردن قطعات این پازل بسیار تلاش کرده اند.

پیش ازا ین نشانه هایی مبنی بر وجود دافعه در توزیع خوشه های غنی کهکشانی وجود داشت اما از لحاظ آماری قانع کننده نبود. اما اکنون هافمن و همکارانش توانسته‌اند اندازه گیری هایی از بیش از۸۰۰۰ کهکشان نزدیک به دست آوردند که از مجموعه ای از رصدخانه ها از جمله تلسکوپ فضایی هابل، گرفته شده و شواهدی بر وجود دوقطبی دافع هستند.

تمامی این نیروها در صورت ترکیب چیزی شبیه تصویر زیر خواهند شد:

اکنون که شواهد اولیه مبنی بر وجود دوقطبی دافع و هل دادن کهکشان راه شیری و کهکشان های همسایه منتشر شده اند، قدم بعدی برای محققین اثبات نهایی وجود آن است.

[ad_2]

لینک منبع

حرکت ابری عجیب در میان کهکشان راه شیری موسوم به گلوله

[ad_1]

یک تیم ژاپنی از ستاره شناسان در حین تحقیق بر روی یک ستاره منفجر شده با فاصله ۱۰،۰۰۰ سال نوری، اتفاق به یک ابر اسرارآمیز برخوردند که درمیان راه شیری حرکت می‌کند.

به گزارش کلیک، این ابر مولکولی با چنان سرعتی حرکت می‌کند که آن را گلوله نامیده‌اند.

علت این سرعت عجیب هنوز مشخص نیست اما تاکنون علائم حاکی از این بوده‌اند که از طریق یک سیاه‌چاله به فضا پرتاب شده است.

سیاه‌چاله‌ها به علت استعداد مکیدن نور، به سادگی قابل شناسایی نیستند. آن‌ها گاهی اوقات با سرقت مواد از ستارگان اطراف، گرما دادن به آن و ارسال اشعه ایکس، خودشان را نشان می دهند. اگر در فضا به تنهایی وجود داشته باشند، همچنان پنهان باقی می مانند.

بااین‌حال در این مورد، تاثیرات سایه‌وار سیاه‌چاله، می تواند توضیح دهد چرا یک ابر مولکولی در اندازه ۲ سال نوری، با سرعت ۱۲۰ کیلومتر بر ثانیه در حال حرکت بوده و با سرعت ۵۰ کیلومتر بر ثانیه گسترش میابد. و عجیب‌تر از همه اینکه در خلاف جهت چرخش راه شیری در حال حرکت است.

اخترشناسان دانشگاه کیوی ژاپن از یک رادیوتلسکوپ ۴۵ متری در رصدخانه رادیویی نوبیاما در شیلی استفاده کردند تا این ابر را مطالعه کنند. آن‌ها به نحوه انتقال انرژی از ابرنواختر به گازهای پیرامون آن کنجکاو شده بودند.

آنچه آن‌ها مشاهده کردند، یک ابر بود که سریع‌تر از چیزی حرکت می‌کرد که بتوان آن را ابرنواختر محسوب کرد. سرپرست تحقیقات می گوید “انرژی جنبشی آن چند ده برابر بزرگ‌تر از آن است که از ابرنواختر W44 گرفته شده باشد.”

برخلاف آنچه فیلم‌های فضایی به شما میگویند، صدا از نظر فنی می تواند در فضا حرکت کند اگر انرژی کافی و تراکم ذرات وجود داشته باشد. بااین‌حال حتی در ابرهای گاز و غبار، تراکم ذرات کافی نیستند و امواج بسیار آرام پخش می شوند.

“گلوله” از این سرعت تجاوز کرده و واقعا یک ابر فضایی مافوق صوت است. محققین دو سناریو پیشنهاد می‌دهند که هردوی آن‌ها به یک سیاه‌چاله نیازمند است.

در سناریوی اول یک ابر گازی در حال گسترش توسط انفجار یک ستاره رانده شده و از فراز سیاه‌چاله عبور می کند. سیاه‌چاله تنها ۳٫۵ برابر جرم خورشید را دارد، به‌اندازه‌ای بزرگ است که تنها بتواند ابر بالای سر خود را هل داده و سرعت آن را افزایش دهد.

سناریوی شماره دو نیازمند یک سیاه‌چاله با اندازه ده برابر بزرگ‌تر است. این هیولا می تواند به ابر ضربه زده و آن را بکشد.

با توجه به داده های فعلی، برای تیم مشکل است که تصمیم بگیرند کدام سناریو محتمل تر است. تصاویر با کیفیت تر از تلسکوپ های بهتر، همچون آرایه میلی‌متری آتاکاما می توانند سرنخ‌های بهتری فراهم کنند.

در هر صورت دانشمندان از یافتم یک روش جدید برای تشخیص سیاه‌چاله‌ها در گوشه‌های خلوت‌تر دنیا خرسندند.

[ad_2]

لینک منبع

کشف نوعی کهکشان نادر

[ad_1]

محققان گونه ای کمیاب از کهکشان با ساختار دایره ای منحصر به فرد کشف کرده اند که در فاصله ۳۵۹ میلیون سال نوری از زمین قرار گرفته است و پیش از این هرگز شناخته نشده بود.

به گزارش کلیک، این کهکشان که PGC 1000714 نامیده شد، نمونه ای از کهکشان حلقه ای است- که یک مدار خارجی از ستاره های جوان یک هسته کهکشانی کهن تر را احاطه کرده است.

بررسی دقیق تر PGC 1000714 این حقیقت را آشکار ساخت که هسته این کهکشان تنها در میان یک حلقه ستاره نیست بلکه در میان دو حلقه از ستاره ها است، و این اولین باری بود که منجمان با چنین پدیده ای روبرو می شدند.

رایج ترین گونه کهکشان که ما درباره آن ها می دانیم کهکشان های دیسک شکل با ستاره های گسترده و به شکل مارپیچ مانند کهکشان راه شیری یا به شکل بیضوی هستند.

اما گونه های نامنظم کهکشان ها که شامل کهکشان های حلقه ای باشند نیز وجود دارند- که مشهورترین نمونه آن ها Hoags Object نامیده می شود ( که در شکل زیر نشان داده شده است)، که توسط Arthur Hoag در سال ۱۹۵۰ کشف شد.

برخلاف کهکشان های دیسک شکل که عموما ستاره ها در آن گسترده و پراکنده شده اند، ستاره ها در کهکشان های حلقه ای به دو قسم مجزا تقسیم شده اند: یک حلقه ستاره های آبی جوان که در خارج از آن قرار گرفته اند و به شدت می درخشند و با وضوح خوبی هسته کهن تر را احاطه کرده اند و ستاره های کم نورتر که در مرکز قرار گرفته اند.

کهکشان های حلقه ای خود به طور باورنکردنی نادر هستند، بنابراین وقتی که محققان به وجود PGC 1000714 پی بردند و دو حلقه از ستاره ها را اطراف آن مشاهده کردند، دانستند که به چیز ویژه ای دست یافته اند.

Patrick Treuthardt متخصص فیزیک نجومی از موزه علوم طبیعی در شمال کالیفرنیا گفت: “این مانند اثر به جا مانده از پلنگ گربه وحشی یا سایر حیوانات کمیاب دیگر روی برف است.”

“وجود کهکشان Hoag با یک حلقه مدور پیرامون هسته دایره ای شکل بسیار نادر است، اما یافتن نوعی کهکشان با دو حلقه کاملا منظم، امری بی نظیر است.”

تراترارد و همکاران با استفاده از رصدخانه Las Campanas در شیلی پی بردند که حلقه بیرونی ستاره های آبی تنها ۰٫۱۳ بیلیون سال عمر دارند درحالی که هسته قرمز داخلی بسیار کهن تر است و نزدیک به ۵٫۵ بیلیون سال عمر دارد.

آن ها در طول بررسی هایشان به وجود حلقه دومی از ستاره ها درون حلقه خارجی ستاره های آبی جوان پی بردند. با تجزیه تحلیل دقیق تر، تراترارد این ساختار دوم را “یک حلقه قرمز درونی منتشر شده” نامید، بدان معنا که ستاره ها درون آن قدیمی تر از ستاره ها در بیرونی ترین قسمت حلقه خارجی بودند. و به نظر می رسد اتصالی بین این دو حلقه وجود ندارد.

اینکه چگونه چنین چیزی اتفاق می افتد، هیچکس کاملا مطمئن نیست اما آنچه مشخص است یافته نجومی کاملا بی سابقه و بی نظیری است.

تراترارد می گوید: “تخمین زده می شود که کهکشان های نوع Hoag ممکن است تنها ۰٫۱ درصد از کهکشان های قابل مشاهده و یا حتی کمتر باشد.”

محققان می اندیشند که PGC 1000714 ممکن است تحت تاثیر نیروهایی در دو دوره ی مجزا به هم رسیده باشد و شکل گرفته باشد و ما آن را این گونه مشاهده می کنیم- از آنجا ما تا به حال چنین چیزی ندیده ایم، شناخت آن به طور قطعی کار دشواری است.

وجود رنگ های متفاوت حلقه داخلی و خارجی گویای آن است که این کهکشان دو دوره شکل گیری مختلف را تجربه کرده است.

تنها از طریق تصاویر لحظه ای اولیه نمی توان به چگونگی تشکیل حلقه های این نوع خاص از کهکشان پی برد.

اعضای تیم تصور می کنند این امکان وجود دارد که حلقه خارجی حاصل بخش های به هم پیوسته از کهکشان گازی مجاور باشد.

تراترارد می گوید: کهکشان های حلقه ای در دوره مشاهدات انسانی بسیار کمیاب هستند زیرا مدت زمان شکل گیری نهایی حلقه ها نامعین است و ممکن است آن ها نتوانند شکل خود را برای مدت طولانی حفظ کنند.

برای تعیین چگونگی قرارگیری حلقه درونی کهن تر نیازمند داده های بیشتری از انتهای رویداد کیهانی هستیم.

درواقع آنچه ما باید انجام دهیم کاوش و بررسی عمیق تر است. ممکن است چیزهایی وارد کهکشان شده باشند و با آن واکنش داده باشند و حلقه ها را ایجاد کرده اند، بنابراین ما باید گازهای اطراف کهکشان را به خوبی بررسی کنیم.

هرچند به طور کلی اطلاعات کمی از PGC 1000714 و کهکشان های حلقه ای وجود دارد، محققان می گویند منظومه های ستاره ای مانند این ها که الگوی منظمی ندارند برای کمک به ما برای شناخت هر چه بیشتر جهان و چگونگی تشکیل آن بسیار مهم هستند.

وجود کهکشان های غیرمتداولی چون PGC 1000714 تئوری های ما را مورد چالش قرار می دهد و این جنبه مهمی از دانش است.

[ad_2]

لینک منبع