آزمایش هواپیمای فراصوت لاکهید مارتین ناسا در تونل باد

[ad_1]

جت فراصوت ناسا در ابعاد یک هواپیمای مدل با نام لاکهید مارتین به مدت هشت هفته در تونل باد آزمایش خواهد شد و در صورت موفقیت آمیز بودن نتایج، نمونه‌ی اصلی این هواپیما در مقیاس واقعی ساخته خواهد شد.

به گزارش کلیک، ناسا قصد دارد تا با استفاده از فناوری جت فراصوتی کم صدا (Quiet Supersonic Technology) هواپیمایی با عنوان لاکهید مارتین بسازد. این جت جزئی از طرح ۱۰ ساله‌ی افق‌های تازه هوایی ناسا بوده که به منظور استفاده از تکنولوژی‌ها جدید برای پرواز فراصوتی و بی صدا در جو زمین است. بر اساس خبرهای رسیده ناسا مدل ۹ درصدی این جت را در دست ساخت دارد تا بتواند آن را در تونل باد مورد آزمایش قرار دهد.

ناسا اعلام کرد که پس از آنکه مدل آماده شد، باید به مدت هشت هفته در تونل باد فراصوتی با ابعاد ۲٫۴ در ۱٫۸ متر در مقابل بادهایی با سرعت ۲۴۱ تا ۱۵۳۰ کیلومتر بر ساعت مورد آزمایش قرار گیرد تا مهندسین اطلاعات لازم از آیرودینامیک گرفته تا سیستم های پیشرانه را به دست آورند.

مهندس هوافضای پروژه ری کاستنر اعلام کرد در آزمایش تونل باد نیروهای بالابرنده، درگ و جانبی اندازه گیری شده تا بتوانیم نحوه‌ی حرکت هوا در اطراف اتاقک موتور را مشاهده کنیم.

فناوری جت فراصوتی کم صدا (به اختصار QueSST) به این معنی است که هواپیمایی فراصوتی قادر باشد موج‌های لرزشی خود را طوری به زمین برساند که به صورت ضربه نرم و سبک شنیده شود نه همانند صدایی گوش خراش.

لازم به ذکر است که اتمام ساخت مدل و آزمایش در تونل باد تا اواسط سال جاری میلادی بطول خواهد انجامید و چنانچه نتایج حاصله موفقیت آمیز و رضایت بخش باشد و بودجه‌ی مورد نیاز آن تامین گردد، نمونه‌ی نهایی در مقیاس واقعی ساخته می‌شود.

[ad_2]

لینک منبع

پروژه امارات متحده عربی برای ساخت شهری در مریخ

[ad_1]

امارات متحده عربی در چند روز گذشته اعلام کرده است که در حال بررسی پروژه‌ای است؛ نام این پروژه مریخ ۲۱۱۷ است و هدف آن ایجاد شهری بر روی سیاره مریخ است که وسعت آن برابر با شیکاگو خواهد بود.

کلیک-ناسا و اسپیس اکس تنها دو مهره اصلی بازی در مریخ نیستند؛ حالا امارات متحده عربی نیز وارد بازی شده است و طرح جدید خود را مطرح کرده است، طرحی که ممکن است باعث تعجب هر فردی شود تا حدود ۱۰۰ سال دیگر شاهد شهری در مریخ خواهیم بود که مساحتی مشابه با شیکاگو دارد.

در دو دهه اخیر فعالیت‌ها بر سطح سیاره مریخ افزایش یافته است و در این میان امارات متحده عربی دست به اقدامی طولانی مدت زده است و در این روند تا سال ۲۱۱۷ یعنی چیزی حدود ۱۰۰ سال دیگر ما شاهد شهری بر روی سیاره مریخ خواهیم بود.

براساس اعلام اجلاس جهانی دولت در دوبی در روز سه شنبه، معاون رئیس جمهور امارات متحده عربی، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، پروژه مریخ ۲۱۱۷ با کمک شرکای بین‌المللی تبدیل به یک پروژه عظیم خواهد شد.

شیخ محمد افزود: این پروژه امروز بذری است که ما در خاک می‌کاریم؛ از آیندگان انتظار داریم تا به خوبی آن را پرورش دهند و بی شک برای پیشبرد این پروژه به دانش جدید و علم روز نیازمندیم. رفتن به سیاره ای دیگر از رؤیا های طولانی مدت انسان ها است، هدف ما از این طرح جهانی کردن رؤیای قدیمی نسل بشر است.

جزئیات این طرح هنوز مشخص نشده است و باید صبر کرد و دید که امارات متحده عربی برای کسب اطلاعات چه اقداماتی انجام خواهد داد. تا سال ۲۰۲۰ کاوشگر فضایی Hope به فضا پرتاب خواهد شد و از این طریق اطلاعات اولیه این پروژه کسب خواهد شد. شاید طرح مریخ ۲۱۱۷، طرحی بسیار جاه‌طلبانه باشد ولی این موضوع از امارات متحده عربی دور نیست. امروز این کشور بیشتر انرژی و زمان خود را بر روی آموزش متمرکز کرده است و همین امر باعث می شود تا پروژه مریخ ۲۱۱۷ جدی تر گرفته شود؛ در این میان یک سؤال مطرح می شود، آیا مریخ قرار است به مستعمره امارات متحده عربی تبدیل شود؟

براساس اعلام CNBC این شهر مساحتی برابر با شیکاگو خواهد داشت و جمعیت آن برابر است با ۶۰۰۰۰۰ نفر. سعید آل جرجاوی در اجلاس جهانی دولت به این نکته اشاره کرد که هدف اصلی این پروژه سازگار کردن محیط سیارات دیگر برای انسان و قابل سکونت کردن سیاره هایی دیگر به غیر از زمین است، با شکل گیری پایه های اصلی پروژه اقداماتی برای مساعد تر کردن فضای سیاره مریخ برای سکونت انسان انجام خواهد شد.

هنوز فاصله ۱۰۰ ساله و یا به زبان دیگر یک قرنی میان ما و پروژه مریخ ۲۱۱۷ وجود دارد، در این لحظه باور کردن این پروژه ممکن است برای بسیاری از افراد سخت و حتی غیر قابل باور باشد ولی باید این موضوع را نیز مد نظر داشت که این برنامه در ۱۰۰ سال آینده به وقوع می پیوندد و بشر هر ثانیه در حال رشد و پیشرفت است.

در اینجا باید به پروژه مریخ ۲۰۲۳ نیز اشاره کنیم، همان طور که می دانید پروژه مریخ ۲۰۲۳ در واقع یک سفر بدون بازگشت به مریخ است، در واقع این طرح به منزله تشکیل اولین کلونی ها بر روی سیاره بیگانه است. این پروژه در صورت عملی شدن هزینه زیادی را در بر خواهد داشت و باید در نظر داشت که اگر پروژه مریخ ۲۱۱۷ در جهت عملی شدن برآید، امارات متحده عربی چگونه می تواند از پس خرج و مخارج این پروژه سنگین برآید.

پروژه امارات متحده عربی برای ساخت شهری در مریخ

آیا مریخ قرار است به یک مستعمره تبدیل شود؟ چه کشوری مریخ را تصاحب خواهد کرد؟ برای پاسخ به این سؤالات نمی توان هیچ جواب قطعی داد و فقط باید صبر کرد و پاسخ این سؤالات را در طول زمان گرفت.

[ad_2]

لینک منبع

آیا ماموریت جدید ناسا پرده از اسرار منظومه شمسی بر می دارد؟

[ad_1]

هرچند سال، ناسا حدود ۴۵۰ میلیون دلار آمریکا برای ماموریت های اکتشافی منظومه شمسی اختصاص می دهد. روز چهارشنبه آژانس فضایی اعلام کرد که امسال نه تنها یکی بلکه دو ماموریت اکتشاف فضایی از بین پنج فینالیست انتخاب خواهند شد.

به گزارش کلیک، یکی از آن‌ها پرواز به مشتری برای کشف سیارک های مرموز کبود رنگ آن خواهد بود. ماموریت دوم به بررسی سیارک تمام فلزی ۱۶ Psyche است: هسته ی یک سیاره مرده که میلیاردها سال پیش نابود شده است.

ناسا می گوید “این ماموریت ها به ما کمک می‌کنند در مورد دوران شکل گیری منظومه شمسی اطلاعات بیشتری کسب کنیم، دوره ای که تنها ۱۰ میلیون سال پس از تولد خورشید رخ داده است.”

دو فضاپیما پرواز تاریخی در بین سایر ۱۲ ماموریت های کلاس اکتشافی خواهند داشت و برنامه آن نیز کاملا انقلابی است. برای مثال فضاپیمای کلاس دیسکاوری به بشر کمک می‌کنند تا به دور سیارک ها بگردد، گرد و غبار تازه به زمین بیاورد، سیاره های کوتوله در کمربند سیارکی کشف کند، هزاران کاندیدای مشابه زمین پیدا کند، جاذبه ماه را اندازه بگیرد و هزاران کار برجسته دیگر.

ماموریت اکتشافی جدید ناسا

مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره منظومه شمسی است  بلکه با وجود کمربند سیارکی، پلیس ترافیک منظومه شمسی محسوب می شود. اما قبل و بعد از مشتری یک ترافیک اسرارآمیز وجود دارد: دو دسته سیارک تروجان، یا سنگ های فضایی که دنباله سیارات هستند.

بشر در مورد تروجان های مشتری مطلب اندکی می داند. تنها رنگ آن‌ها(شرابی تیره) و این که تقریبا هم سن خورشید هستند، تنها اطلاعات ما از این تروجان ها محسوب می شود. به این ترتیب می توان گفت تمثیلی از فسیل خورشید محسوب می شوند.

جیم گرین می گوید “ما بسیار کم در مورد این اجرام می دانیم. آن‌ها ممکن است سیارک، دنباله دار، و یا حتی اجرام کمربند کوپر را اسیر کنند.”

فضاپیمای لوسی می تواند با سر زدن به شش سیارک تروجان مشتری، اسرار ناگفته ای در مورد منظومه شمسی برملا کند. این ماموریت ۱۱ ساله در سال ۲۰۲۱ آغاز خواهد شد و هارولد لویسن رهبری آن را بر عهده خواهد داشت.

Psyche: کاوش قلب دنیای مرده

اوایل تشکیل منظومه شمسی یک کابوس است.۴٫۶ میلیارد سال پیش جنین سیارات با غبار و گاز آمیخته شدند. زمین و ماه در چنین تغییر و تحولاتی ایجاد شده اند اما سایر جهان ها چندان خوش شانس نبودند.

یکی از آن‌ها با هسته فلزی در اندازه سیاره مریخ، با نام ۱۶ Psyche یک سیارک بسیار نادر و بزرگ است که در کمربند سیارکی واقع شده است.

این سیارک حدود ۱۵۵ مایل(۲۵۰ کیلومتر) پهنا داشته و از نیکل خالص ساخته شده، با این حال به نحوی عجیبی با آب پوشیده شده است. کاوشگر Psyche قرار است اکتبر ۲۰۲۳ پرتاب شده و به سمت سیاره مرده برود.

رهبری این ماموریت توسط دانشمند علوم فضایی دانشگاه آریزونا، لیندا الکینز خواهد بود که می گوید “این یک راه جدید برای بشر است تا بتواند هسته یک سیاره را ببیند.”

مارک اسکایز، مدیر عامل موسسه علوم سیاره ای معتقد است ناسا از برنامه های اعلام شده ی ۲۵ ساله خود عقب مانده است. وی می گوید انتخاب دو ماموریت، قدم مهمی برای ساخت برنامه ها است.

اسکایز عضو یکی از پنج ماموریت فینالیست بود که نتوانست بودجه را بگیرد. ماموریت وی شکار سیارک خطرناک NEOCam بود.

[ad_2]

لینک منبع

ناسا از زمین در برابر سیارک ها محافظت می کند

[ad_1]

تقریبا ۹۴ میلیون مایل دورتر از خورشید، آنطرف تر منظومه شمسی، یک سیارک سیاه زغالی در حال گردش به دور خورشید است. به گفته منجمان تا ۲۰۰ سال آینده این سیارک با زمین برخورد خواهد کرد.

به گزارش کلیک، عرض این سیارک ۱۶۵۰ فوت است و دارای یک برآمدگی کوچک مانند قله در میان آن است. این سیارک دارای چگالی پایینی است، چرا که جامد نیست بلکه توده ای سست از سنگ های کربنی است که توسط جاذبه کنار هم نگاه داشته شده اند.

این سیارک Bennu نامیده می شود و طی چرخش در یک مسیر تخم مرغی شکل هر ۶ سال یکبار در فاصله ۱۸۵۰۰۰ مایلی از زمین قرار می گیرد. این فاصله تقریبا ۵۳۰۰۰ مایل کم تر از فاصله زمین و ماه است. به احتمال ۱ در ۲۷۰۰ تقریبا در طول ۲۰۰ سال این سیارک می تواند به اندازه کافی به جاذبه زمین نزدیک شود و به دور آن بچرخد و این رویداد بسیار بدی است.

در اثر برخورد این سیارک با زمین یک حفره به پهنای تقریبی ۳ مایل و عمق ۱۵۰۰ فوت ایجاد خواهد شد. مکان های ۳ مایل دورتر از آن نیز توسط بارش سنگی به مقدار ۵۰ فوت مدفون می شوند. این ها می توانند موجب زلزله ای با بزرگی ۶٫۷ ریشتر شوند. اما ضربه اصلی به وسیله ی انفجار هوایی و برخورد شهاب با جو رخ می دهد، که چنین چیزی می تواند خانه ها را ویران کند و درختان را به ۳۰ مایل دورتر پرتاب کند.

خوش شانسی برای ما آن است که سیارک هایی به اندازه Bennu و سیارک هایی عظیم مانند آنهایی که ۶۵ میلیون سال پیش در انقراض دایناسورها نقش داشتند اغلب از مسیر زمین عبور نمی کنند، اما سیارک های کوچک تر مانند شهاب وارد جو ما می شوند. اکثر آن ها در نیمه های هوا منفجر می شوند و تعدادی از آن ها در مسیر خود به سمت زمین یا دریا حرکت می کنند. خوشبختانه اطلاعات ما از آن ها در حال بهتر شدن است اما اگر یکی از آن ها در مسیر حرکت به سمت زمین باشد ما هنوز آمادگی آن را نداریم.

برای کمک به این امر، سفینه فضایی ناسا به نام OSIRIS-Rex در مسیر خود به سمت Bennu در حرکت است. این سفینه چندین پوند از سیارک را به صورت نمونه جمع آوری خواهد کرد و به زمین خواهد آورد. با پختن و ذوب کردن این نمونه ها دانشمندان خواهند فهمید که سیارک شبیه چیست، جهان سنگی منظومه شمسی از چه ساخته شده است و اینکه چگونه می توان زمین را از این سنگهای حادثه خیز محافظت نمود؟- با هل دادن آن ها، شکستن آن ها و یا با استفاده از گرمای خورشید و حرکت دادن آن ها در مسیری دیگر می توان از زمین در مقابل این سیارک ها محافظت نمود.

با این تفاسیر سیارک Bennu می تواند سیارکی قلمداد شود که ما را از حادثه حفظ می کند.

ناسا این روزها به واسطه مطالعه بر روی سیارک ها هزینه زیادی می کند. نخست در ژانویه آژانس فضایی اعلام کرد که برای دو ماموریت دیگر به منظومه شمسی در طول چند سال آینده برنامه ریزی شده است. سفینه فضایی Lucy به مشتری سفر خواهد کرد و به مطالعه سیارک های Trojan در آن که دنباله سیاره ای عظیم هستند، خواهد پرداخت. ماموریت Psyche به یک سیارک آهنی سفر خواهد کرد که این سیارک خود می تواند باقی مانده یک سیاره باشد که پوسته آن در طول زمان و در اثر برخوردهای شدید از بین رفته و تنها هسته آن باقی مانده است.

Bill Bottke که در حال مطالعه بر روی سیارک ها در موسسه تحقیقات جنوب غرب سن فرانسیسکو است، می گوید: این اکتشافات اطلاعات ارزشمند جدیدی را برای دانشمندان نجوم فراهم می کند.

او می گوید: “مطالعات بر روی سیارک ها به ما می گویند که حین شکل گیری سیاره ها و زمانی که سحابی خورشیدی هنوز در اطراف پراکنده بوده اند، چه اتفاقی رخ داده است. درواقع چه فرایندهایی برای شکل گیری یک سیاره انجام می شود؟”

خوشبختانه مطالعات بر روی سیارک همچنین به ما می گوید که چگونه یک سیاره ویران می شود.

هنگامی که Bennu اطراف محور خود در گردش است، سطح تیره اش نور خورشید را همانند سطح آسفالت در یک روز داغ جذب می کند. سپس این سطح تیره می چرخد و گرما را در فضا متشعشع می سازد و خودش خنک می شود. این تغییر دما باعث حرکت کوچک سیارک می شود بدین معنا که در طول زمان چرخش آن تغییر خواهد کرد، این اثر، اثر Yarkovsky نامیده می شود.

منجمی از دانشگاه کولارادو به نام Daniel Scheeres که روی این پروژه کار می کند، می گوید که یکی از اهداف اصلی OSIRIS-Rex اندازه گیری این پدیده است. بعد از ماموریت ما باید بتوانیم همه این احتمالات برخورد را به روز رسانی کنیم و امیدواریم که بتوانیم آن ها را کاهش دهیم. تنها به وسیله آزمودن نظریه و اعتبارسنجی آن با استفاده از اندازه گیری های دقیق تر می توان به پیش بینی هایی درباره اثر Yarkovsky در سیارک های دیگر دست یافت.

اکنون ما درباره ۷۲۳۳۶۷ سیارک در منظومه شمسی اطلاعات داریم و منجمان از دانشگاهها با استفاده از مشاهدات پیرامون جهان هر روز کشف جدیدی را به دانش ما اضافه می کنند. براساس آنالیزهای آماری و تحقیقات باجزئیات دانشمندان تصور می کنند که بیش از ۹۰ درصد سیارک ها با پهنای تقریبی نصف مایل یا بزرگتر هستند. هریک از این ها اگر با زمین برخورد کنند می توانند سبب انقراض جهانی شوند.

همچنین با تحقیقات تخصصی یافته اند که تقریبا ۲۵ درصد سیارک ها دارای حداقل ۴۶۰ فوت پهنا هستند و این تقریبا اندازه یک استادیوم فوتبال است.علاوه بر این تصور می شود که بیش از یک میلیون سیارک کوچک به اندازه یک اتوبوس شهری وجود دارند.

سال گذشته ناسا تحت برنامه ای جدید به نام  Planetary Defense Coordinate Office به جستجو و شکار سیارک ها پرداخت. براساس این برنامه اجرام جدید را جستجو و دنبال می کردند و درباره برخوردهای احتمالی اخطار می دادند. این برنامه برای مشاهده سیارک های نزدیک زمین و دفاع از سیاره است. بودجه این برنامه به پول امروز ۵۰ میلیون دلار است  که از زمان ابتدای رئیس جمهوری اوباما افزایش ۱۰ برابری داشته است.

ناسا تنها شکارچی سیارک نیست. پیش از این آژانس اکتشاف هوافضا در ژاپن تکه هایی از یک سیارک را باز آورده بود و ماموریت دیگری نیز برای بار دوم در راه است. B612 که به صورت خصوصی راه اندازی شده که به دلیل وجود سیارک در داستان کودکانه فرانسوی به نام “شازده کوچولو” نامگذاری شده، در جستجوی ۴۵۰ میلیون دلار پول برای فرستادن تلسکوپش به فضا برای یافتن سیارک های نزدیک زمین است.

با این وجود تمامی این کارها برای یافتن سیارک ها و دیدن آن ها تا زمانی که ما نتوانیم در مورد آن ها اقدامی انجام دهیم به درد ما نخواهند خورد. راههایی برای محافظت زمین از سیارک ها وجود دارد. ما می توانیم سیارک ها را به خارج از مسیرشان هل دهیم، باید با استفاده از مکانیک سماوی مطمئن شویم که در اثر جاذبه زمین کشیده نخواهند شد. یا می توانیم سیارک را قبل از نابودی خودمان نابود کنیم.

دیوورکین دانشمند پروژه OSIRIS-Rex در مرکز هوایی فضایی گوددارد در Greenbelt Md می گوید: این تصمیم بستگی دارد به اینکه چقدر زمان داریم و سیارک چه شکلی است. برخی سیارک ها ممکن است به آسانی به تکه های کوچکتر خرد شوند و برخی دیگر شکسته شوند و در چند مکان با زمین برخورد کنند، بقیه نیز ممکن است به یک تکان و حرکت بزرگ واقعی نیاز داشته باشند.

دیوورکین می گوید که اگر دست من بود، من یک راکت حاوی تیتانیوم دی اکسید را برای سرعت بخشی به اثر Yarkovsky رنگ آمیزی سفید می کردم و آن را از زمین دور می کردم و به فضا می فرستادم. تیتانیوم دی اکسید یکی از اجزای مشترک در کرم های ضد آفتاب است که مانند گچ سفید است. یک سفینه فضایی می تواند به یک سیارک خطرناک پرواز کند، وارد آن شود و اطراف آن بچرخد و آن را با اسپری سفید کند.

اگر ۵۰ سال طول بکشد تا بتوان سیارک را به اندازه کافی منحرف کرد آسان تر از فرستادن سلاح های هسته ای به فضاست.

اگر نتوان چنین کاری کرد باید به طریق دیگری آن را تکان داد. برنامه ناسا و ESA برای این مطالعه توسط ماموریتی به نام برخورد سیارک و ارزیابی انحراف (AIDA) است که براساس این ماموریت ماهواره ای را در سال ۲۰۲۰ به یک سیارک خواهند فرستاد.

اگر ما نتوانیم در طول ۵۰ سال این کار را انجام دهیم، ممکن است مجبور باشیم به جای این کار، سیارک را بشکنیم. Catherine Plesko از آزمایشگاه علوم طبیعی Los Alamos، برای مطالعه چگونگی شکستن سیارک ها با استفاده از انفجارهای هسته ای و برخوردهای جنبشی با گلوله های بسیار بزرگ در فضا، از ابررایانه ها استفاده کرد.

Plesko در دیداری با اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا گفت: تکنولوژی گلوله تکنولوژی بسیار خوبی است زیرا با استفاده از این تکنولوژی شما می توانید جسم را با سرعت بسیار بالایی برش دهید و چنین کاری می تواند موثرتر از مواد منفجره مرسوم باشد. وقتی شما به انرژی بسیار زیادی نیاز داشته باشید، انفجار هسته ای راه حلی برای بدست آوردن بزرگترین مقدار انرژی برای تبدیل جسم به کوچکترین مقدار ممکن است.

شبیه سازی های Catherine Plesko شامل معادلاتی است که چگونگی جریان سیالات، نقاط تبخیر و ذوب سنگ ها که به چگالی آن ها بستگی دارد، چگونگی انتشار نور و انرژی و دلایل فیزیکی دیگر را توصیف می کنند. سپس او می تواند وارد مدل یک سیارک شود و چگونگی پاسخ آن سیارک به گلوله را مشاهده نماید.

وقتی تصیم به انفجار سیارک باشد، انفجار از درون صورت نمی گیرد. بلکه برنامه شامل فرستادن یک راکت یا بمب به اندازه طرفیتش و هدف قرار دادن دقیق سیارک است. (احتمال خطرناک آن است که در سکوی پرتاب منفجر شود). انفجار بمب در سطح سیارک می تواند درون آن را به اندازه کافی از هم گسیخته کند و آن را بشکند و جهت آن را تغییر دهد و احتمال برخورد آن با زمین کاهش یابد.

برای شکست های هسته ای، انجام محاسبات قوی قبل از انجام واقعی آن بهترین ایده است.

اگر ما بخواهیم امری را به واقعیت تبدیل کنیم یک شبه نمی توانیم به چنین هدفی دست یابیم. طبق نظر جوزف نوس از گوددارد حداقل ۵ سال طول می کشد تا بتوان یک سفینه فضایی را ساخت و به فضا فرستاد تا بتواند یک سیارک یا یک دنباله دار را منحرف یا نابود سازد. او می گوید مردم باید باذکاوت باشند و یک سفینه فضایی بسازند که شامل دو قسمت باشد: یک مشاهده گر که بتواند اخبار را از سیارک به سرعت مخابره کند و یک رهگیر که بتواند سیارک را منحرف کند.

اگر اکنون ما سفینه را طبق برنامه ای منظم بسازیم و رهگیر را درون محفظه قرار دهیم  می توانیم در کمتر از یک سال آن را ارسال کنیم. چنین کاری می تواند احتمال آمدن یک سیارک نهان به زمین که در مکانی مخفی مانند مکانی در نزدیکی خورشید قرار گرفته را کاهش دهد. (شهاب Chelyabinsky چنین سیارکی بود.)

تاکنون هیچ آژانس فضایی ماموریت منحرف کردن نداشته است، اما دانشمندان امروزه اطلاعات بیشتری نسبت به ۱۵ سال پیش دارند.

زمانی بود که ما برنامه ای برای جستجوی اجرام نداشتیم و چنین کاری به طور خصوصی انجام شد. منجمانی بودند که هر ماه برای جستجوی اجرام به رصدخانه Palomar می رفتند. اکنون ما سالانه ۵۰ میلیون دلار برای جستجوی آن ها داریم. اکنون ما ماموریت های علمی سختی را برای مشاهده آن ها بکار گرفته ایم.

افزایش آگاهی از تهدیدهای سیارک موهبتی برای علم و برای افرادی است که سیارک ها را مطالعه می کنند. احتمال اینکه هر سیارک بزرگ در آینده ای نزدیک با زمین برخورد کند خیلی کم است.”

 

[ad_2]

لینک منبع

۱۶ هواپیمای جنگی آمریکایی با سرعتی سرسام آور و قدرتی خارق العاده

[ad_1]

بزرگترین و قدرتمندترین نیروی هوایی دنیا، نیروی هوایی ایالت متحده آمریکا است. برای آشنایی با سریع ترین هواپیماهای این ارتش عظیم که سرعتی معادل ۳۰۱۷ کیلومتر بر ساعت دارند ادامه مطلب را بخوانید.

به گزارش کلیک، نیروی هوایی امریکا بیش از ۳۰۰۰۰۰ نیروی کار، ۵۰۰۰ هواپیمای آماده پرواز و بودجه ۱۶۱ میلیارد دلاری، بزرگ ترین و قدرتمند ترین نیروی هوایی در سراسر جهان را در اختیار دارد. این ارتش بزرگ از هواپیماهایی برخوردار است که می توانند با سرعت ۳۰۱۷ کیلومتر بر ساعت پرواز کنند. در این مطلب به ۱۶ مورد از سریع ترین هواپیماهای نیروی هوایی ایالت متحده اشاره می کنیم که در جهان بی نظیر هستند.

۱- استرایک ایگل F-15E

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این هواپیما، سریع ترین جت جنگنده در ارتش ایالات متحده محسوب می شود. استرایک ایگل (F-15E Strike Eagle) یک جت جنگنده دو کاره است که نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۸۶ میلادی انجام داد است.

این هواپیما می تواند هم در ماموریت های هوا به هوا و هم در ماموریت های هوا به زمین به کار گرفته شود. استرایک ایگل توسط دو نفر هدایت می شود و تاکنون موفق شده بیش از ۱۰۰ نبرد هوا به هوا را بدون حتی یک شکست، با پیروزی پشت سر بگذارد.

طول بال ها: ۱۱٫۸۸ متر، ۷٫۵ سانت ضخامت

طول: ۱۹٫۲ متر

سرعت: ۳۰۱۷ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۳۱٫۱ میلیون دلار (بر اساس دلارهای سال ۱۹۹۸)

سامانه هدف گیری پیشرفته F-15E می تواند دشمن را از فاصله ۱۶ کیلومتری مسیر یابی کند. بعد از آن، این داده ها در اختیار بمب های هوشمند و موشک ها قرار می گیرند. تصویر بالا، این جت جنگنده را در حال شلیک تله های هوشمند طی ماموریتی در افغانستان نشان می دهد.

۲- ایگل F-15A

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این جت جنگنده، هواپیمایی چند کاره است که می تواند خود را با هر شرایط آب و هوایی وفق دهد و سرعتی معادل با ۳۰۸۷ کیلومتر بر ساعت داشته باشد. ایگل (F-15A Eagle) موفق ترین هواپیمایی محسوب می شود که تاکنون توسط آمریکا ساخته شد است.

طول بال ها: ۱۲٫۸ متر، ۲۲٫۵ سانتیمتر

طول: ۱۹٫۲ متر، ۲۲٫۵ سانتیمتر

سرعت: ۲۶۵۵ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۲۹٫۹ میلیون دلار

عملکرد این جت هم در عملیات هوا به هوا و هم در عملیات هوا به زمین، بسیار مناسب ارزیابی شده است. در طول عملیات های طوفان صحرا و حفاظ صحرا، این جنگنده توانست از ۳۹ نبرد خود ۳۶ پیروزی به دست آورد.

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

۳- فانتوم QF-4E

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این فانتوم (The QF-4E Phantom) یک هواپیمای قابل کنترل است که بر اساس مدل قدیمی تر فانتوم II F4 ساخته شده است. فانتومی که ما درباره آن صحبت می کنیم، نقشی بسیار کلیدی در نیروی هوایی ایالات بازی می کند. این جت جنگی برای آزمایش موشک ها، رادار ها و موشک های زمین به هوا به کار گرفته می شود. فانتوم QF-4E تا سال آینده در دسترس خواهد بود و بعد از آن، جت QF-16 جایگزین آن می شود.

طول بال ها: ۱۱٫۸۸ متر، ۷٫۵ سانتیمتر

طول: ۱۹٫۲ متر، ۲٫۵۴ سانتیمتر

سرعت: ۲۵۷۵ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۲٫۶ میلیون دلار

۴- رپتور F-22A

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این هواپیمای دو موتوره، به منظور تسلط بر مناطق هوایی طراحی شده است. رپتور F-22A برای فراهم کردن اولین فرصت های پیروزی به کار گرفته می شود. در واقع این جت توانایی آن را دارد که قبل از شناسایی، هدف را به کلی نابود کند.

طول بال ها: ۱۳٫۴ متر، ۱۵ سانتیمتر

طول: ۱۸٫۶ متر، ۲٫۵۴ سانتیمتر

سرعت: ۲۴۱۴ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۱۴۳ میلیون دلار

رپتور F-22A به یک توپ ۲۰ میلیمتری M61A2 و دو موشک هوا به هوای AIM-9 مجهز شده است. اسلحه های داخلی اصلی آن می توانند ۶ موشک رادار گریز AIM-120 یا AIM-120s همراه با بمب های هوشمند GBU-32 را با خود حمل کنند.

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

۵- جت جنگنده فالکون F-16

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این جنگنده در واقع نسخه اقتصادی هواپیمای استرایک ایگل F-15 به حساب می آید. با در اختیار داشتن توپ داخلی والکان F6، فالکون F-16 می تواند ۱۱ موشک را شلیک کند.

طول بال ها: ۹٫۷۵ متر، ۲۰ سانتیمتر

طول: ۱۴٫۹۳ متر، ۱۲٫۵ سانتیمتر

سرعت: ۲۴۱۴ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۱۸٫۸ میلیون دلار

۶- لایتنینگ  II F-35

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این هواپیمای جنگنده، برای حمله به اهداف زمینی و دفاع از حریم هوایی ساخته شده است. ارتش ایالات متحده، بودجه ای بالغ بر ۱٫۵ تریلیون دلار را برای ساخت و توسعه این هواپیما و جایگزین کردن آن با هواپیماهای  F-16، A-10، F-18، A-18  و AV-8B تا سال ۲۰۳۷ میلادی در نظر گرفته است.

طول بال ها: ۱۰٫۶۶ متر

طول: ۱۵٫۲۴ متر، ۱۵ سانتیمتر

سرعت: ۱۹۳۱ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۸۵ میلیون دلار

۷- لنسر B-1B

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

لنسر B-1B که طراحی اولیه آن به سال ۱۹۶۰ برمی گردد، می تواند با سرعتی بالای صوت پرواز کرده و بارهای سنگین را حمل کند. ارتش آمریکا این جت را ستون اصلی نیروی هوایی خود می داند. لنسر B-1B در کمتر از ۱ درصد عملیات جنگی نبرد عراق شرکت داده شده و با همین مقدار پرواز کم، توانسته بیش از ۴۰ درصد بمب ها را روی اهداف بیاندازد.

طول بال ها: ۴۱٫۷۵ متر

طول: ۴۴٫۵ متر

سرعت: ۱۴۴۸ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۳۱۷ میلیون دلار

۸- استراتوفورتریز B-52

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این بمب افکن راهبردی، از سال ۱۹۵۲ تاکنون عضو اصلی نیروی هوایی ارتش ایالات متحده به حساب می آمده است. استراتوفورتریز B-52 همیشه در حال پیشرفت و به روز رسانی تسلیحاتی بوده، به طوری که آن ها اکنون می توانند موشک های زمین به هوای استندف (Standoff) را شلیک کنند. این هواپیما اخیرا برای مبارزه با داعش نیز به کار گرفته شده است.

طول بال: ۵۶٫۳۸ متر

طول: ۴۸٫۴۶ متر، ۱۴ سانتیمتر

سرعت: ۱۰۴۶ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۸۴ میلیون دلار

۹- اسپریت B-2

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

هواپیمای نورستراپ گرامان (Northrop Grumman) یا همان B-2 که به عنوان بمب افکنی رادار گریز شناخته می شود، می تواند سیگنال ها را به خود جذب کند و بدون آن که شناسایی شود، به پرواز خود ادامه دهد.

طول بال ها: ۵۲٫۴۲ متر

طول: ۲۱ متر

سرعت: ۱۰۴۶ میلومتر بر ساعت

قیمت: ۱٫۱۵۷ میلیون دلار

در دوران ریگان و کارتر روسای جمهور پیشین آمریکا، این هواپیما برای حمل تجهیزات هسته ای مورد استفاده قرار می گرفت. اما سال ۲۰۰۳ میلادی و در طول جنگ عراق، از آن برای حمل بارهای مرسوم در عملیاتی به نام ایجاد رعب و وحشت استفاده شد.

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

۱۰- تاندربولت A-10C II

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این جت جنگی بیشتر با نام وارتانگ (warthog) شناخته می شود و خیلی راحت می توان آن را به وسیله شکل دماغه اش شناسایی کرد. تاندربولت (Thunderbolt II) هواپیمایی تک سرنشین است که بیشتر برای عملیات حمایت هوایی و شناسایی مناطق جنگی به کار گرفته می شود.

طول بال ها: ۱۷٫۳۷ متر، ۱۵ سانتیمتر

طول: ۱۶٫۱۵ متر، ۱۴ سانتیمتر

سرعت: ۸۳۳ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۱۸٫۸ میلیون دلار

این هواپیما به توپی جنگی مجهز شده که می تواند با سرعت ۳۹۰۰ بر دقیقه شلیک کند. همچنین تاندربولت می تواند موشک های هوا به هوا و هوا به زمین را نیز شلیک کند. این جت نیز اکنون برای نبرد علیه داعش به کار گرفته می شود.

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

۱۱- گوست رایدر AC-130J

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این هواپیمای جدید، تا سال آینده مورد بهره برداری قرار نخواهد گرفت. گوست رایدر می تواند علاوه بر حمل یک توپ ۱۰۵ میلیمتری، محموله بمب های هوشمند را نیز با خود حمل کند. قرار است این هواپیماها تا سال ۲۰۲۰ به سلاح های لیزری مجهز شوند.

طول بال ها: ۴۰٫۲۳ متر، ۱۷٫۵ سانتیمتر

طول: ۲۹٫۵۶ متر، ۲۲٫۵ سانتیمتر

سرعت: ۶۶۹ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۱۰۹ میلیون دلار

۱۲- کاماندو سولو EC-130 II

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

لقب اسلحه ای برای کشتار جمعی، کاملا برازنده این جت جنگی به نظر می رسد. کاماندو سولو (Commando Solo) یکی از ارکان اصلی ارتش ایالات متحده برای انجام عملیات روانی به شمار می رود. این جت برای برقراری ارتباط با دشمن، فرستادن سیگنال های تلویزیونی و رادیویی و ارتباط با دیگر دستگاه ها به کار گرفته می شود.

طی عملیات طوفان صحرا در سال ۱۹۹۱ میلادی، این جنگنده صدای خلیج را برای فرستادن پیام صلح به سربازان عراقی پخش کرد.

طول بال ها: ۴۰٫۵۳ متر

طول: ۲۹٫۸۷ متر

سرعت: ۵۳۹ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۱۱۰ میلیون دلار

۱۳- کامپس کال EC-130H

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این هواپیما به جای انداختن بمب های مرسوم، جنگ های الکترونیکی را سامان دهی می کند. کامپس کال (Compass Call) تقریبا ۱۳ نفر را برای از کار انداختن سامانه های ارتباطی دشمن به کار می گیرد و باعث می شود که حریف نتواند موشک هایش را به طور دقیق شلیک کند. این جنگنده هم اکنون برای مبارزه با تروریسم، در افغانستان و عراق حضور دارد.

طول بال ها: ۴۰٫۲۳ متر، ۱۷٫۵ سانتیمتر

طول: ۲۹٫۵۶ متر، ۲۲٫۵ سانتیمتر

سرعت: ۴۸۲٫۸ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۱۶۵ میلیون دلار

۱۴- اسپوکی AC-130U

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این هواپیما نخستین بار در سال ۱۹۹۵ به منظور حمایت نزدیک هوایی ساخته شد. اخیرا نیز اسپوکی (Spooky) با اسلحه های کناری اش، برای حمایت از نیروهای عراقی مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین این جت، به سامانه های پیشرفته مسیریابی و حسگرهای مختلف مجهز شده است.

به خاطر این فناوری ها، اسپوکی می تواند نیرو های خودی بر روی زمین را شناسایی کند.

طول بال ها: ۴۰٫۲۳ متر، ۱۷٫۵ سانتیمتر

طول: ۲۹٫۵۶ متر، ۲۲٫۵ سانتیمتر

سرعت: ۴۸۲٫۸ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۲۱۰ میلیون دلار

۱۵- استرینگر AC-130W II

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این هواپیما که نسخه بروز شده هواپیمای C-130H محسوب می شود، از فناوری هایی مانند سیستم مسیر یابی پیشرفته و یافتن تهدید ها بهره می برد.

طول بال ها: ۱۳٫۴۱ متر، ۱۵ سانتیمتر

طول: ۱۸٫۵۹ متر، ۲٫۵۴ سانتیمتر

سرعت: ۴۸۲٫۸ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۱۲۲ میلیون دلار

ویژگی اصلی این هواپیما، دقت بسیار بالای آن در حملات است. استرینگر می تواند موشک های AGM-114 و بمب های هوشمند   GBU-39  را شلیک کند. همچنین از این جت برای حمایت نزدیک هوایی نیز استفاده می شود.

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

۱۶-  کامبت تالون MC-130H II

سریع ترین هواپیماهای جنگی ایالت متحده آمریکا

این هواپیما برای اهداف خاص طراحی شده است. کامبت تالون (combat talon) برای نفوذ، خروج و حمایت از نیروهای ویژه در حملات تروریستی به کار گرفته می شود. انجام عملیات روانی نیز از دیگر اهداف ساخت این جنگنده است.

طول بال ها: ۴۰٫۲۳ متر، ۱۷٫۵ سانتیمتر

طول: ۲۹٫۵۶ متر، ۲۲٫۵ سانتیمتر

سرعت: ۴۸۲٫۸ کیلومتر بر ساعت

قیمت: ۱۶۰ میلیون دلار

[ad_2]

لینک منبع

طرح گردآوری زباله های فضایی

[ad_1]

بشر تمامی آبراه ها، محل دفن زباله و خیابان ها را از زباله پر کرده است، پس جای تعجب نیست که بدانیم همین بلا را بر سر مدارهای همسایه زمین نیز آورده است.

به گزارش کلیک، عاقبت گونه ما در حال اقدام برای تمیز کردن این زباله ها است. برخی ماموریت ها بر ماهواره های مرده تمرکز کرده و در نظر دارند آن‌ها را با بازوهای رباتیک بگیرند. سایرین در نظر دارند قطعات کوچک‌تر را با لیزر از بین برده و یا با چسب به یکدیگر بچسبانند. این تلاشی است تا مدار پایین زمین یعنی فاصله ۱۲۰۰ مایلی از سطح آن قابل استفاده باشد. جیسون فورشاو محقق دانشگاه سوری می گوید “نگه داشتن این همه زباله در فضا مانند ریختن زباله بر روی کف اتاق است. خطر آن روز به روز بیشتر می شود.”

این ماموریت ها شامل RemoveDebris از بریتانیا که فورشاو محقق سرپرست آن است؛ ماهواره تازه پرتاب شده Kounoutori 6 ژاپن که ابزار آزمایشی گرفتن زباله Kounotori را حمل می‌کند؛ و  e.Deorbit از آژانس فضایی اروپا خواهد بود. حتی بخش خصوصی نیز در حال وارد شدن به این مساله است: استارتاپ Astroscale ژاپن در حال طراحی یک ماهواره حذف زباله فضایی است. RemoveDebris در سال ۲۰۱۷ پرتاب خواهد شد، در حالی که Astroscale در سال ۲۰۱۸ آغاز به کار خواهد کرد. پرواز e.Deorbit’ نیز برای سال ۲۰۲۳ یا ۲۰۲۴ برنامه ریزی شده است.

مدار پایین زمین قظعا شلوغ است. در حال حاضر حدود ۷۸۰ ماهواره در این منطقه از اواسط ۲۰۱۶ وجود دارد که بیشتر آن‌ها برنامه ریزی تمام مدت دارند. ماهواره ها منطقه ای را با حدود ۵۰۰،۰۰۰ قطعه زباله نیم اینچی و بزرگ‌تر در اشتراک دارند. تراشه های رنگ، قطعات ماهواره های منفجر شده، بخش های رها شده موشک ها، و موارد دیگر در این مناطق قرار دارند. از آنجا که همه چیز با سرعت هزاران مایل بر ساعت حرکت می‌کند، برخورد یک گیره کاغذ با یک ماهواره می‌تواند انرژی بیش از یک مسلسل ایجاد کند. در ماه آوریل یک زباله در اندازه میکرومتر باعث ایجاد یک سوراخ در پنجره ISS شد.

زباله فضایی

محافظ ISS محدود به اشیای کمتر از نیم اینچ است. ناسا مشغول کار بر روی شبکه دفاع فضایی است که می تواند هر چیزی بزرگ‌تر از دو اینچ را ردیابی کند که شامل ۲۱،۰۰۰ شی می شود. جن استنزبری مدیر برنامه دفتر زباله های فضایی ناسا می گوید “یک شکاف بین آنچه محافظت می کنند و آنچه می تواند ردیابی کنند، وجود دارد.”

در حالی که ماموریت های جدید مشغول آزمایش روی برداشتن زباله ها هستند، اما فناوری تنها دلیلی نیست که ما تا کنون گشت متحد بهداشت جهانی را نساخته ایم. قوانین نجات شامل فضا نمی شوند.

مسئولیت یک مساله دیگر است، از نظر رسمی دولت پرتاب کننده مسئول اتفاقات خواهد بود. تا کنون همه چیز بین روسیه و آمریکا بود که می‌گفتند اگر تو خوب باشی من هم خوب خواهم بود. مسئولیت توافقات بین المللی متعدد به سادگی استناد نشده اند، عمدتا به این دلیل که اثبات خطا در فضا وقت گیر و پر هزینه است.

این مشکلات قانونی یک دلیل محسوب می شوند که دولت ها یک موسسه مانند دانشگاه سوری را پشت این قضایا می گذارند که ۱۵ میلیون یورو ارزان تر است. یک کیوب ست ـ ماهواره کوچک که می‌تواند مانند  قطعات لگو سرهم شود ـ از سه فناوری برای پایین آوردن ماهواره ا استفاده می کند: یک شبکه ، یک نیزه، و یک بادبان که دوتای آن پشت سر هم استفاده خواهد شد.

برای شبکه،یک کیوب ست از ایستگاه فضایی پرتاب خواهد شد و یک بالن باد می‌کند. کیوب ست دوم به دنبال آن یک تور پرتاب خواهد کرد که ماهواره متورم را بگیرد. ماهواره متورم باید به سمت زمین سقوط کرده و کشش جوی سرعت آن را کم خواهد کرد.

e.Deorbit به دنبال لقمه بزرگ تری است. هدف آن ENVISAT، ماهواره ۸ تنی نظارت از راه دور است که در سال ۲۰۰۲ پرتاب شد. آژانس فضایی اروپا هنوز طرح را تصویب نکرده است اما در نظر دارد یک بازوی رباتیک یا شبکه توری ماهواره را بگیرد. در همین حین آژانس در نظر دارد فناوری ردیابی ، هدایت و گرفتن را ایجاد کند.

برخی فناوری ها از میدان مغناطیسی زمین برای پایین کشیدن ماهواره ها استفاده می کنند. این کاری است که Kounotori انجام خواهد داد. این ابزار یک کابل رسانای طولانی دارد و از طریق آن عمل می‌کند. تعامل میدان مغناطیسی و کابل تولید یک نیروی اندک می کند.

تمامی سه ماموریت در نظر دارند ماهواره ها را به یک قبرستان آبی در جنوب اقیانوس آرام در شرق نیوزیلند بفرستند.

برای شکار قطعات کوچک‌تر، Astroscale در نظر دارد یک ماهواره با نام ELSA-1 را پرتاب کنند که زباله ها را دنبال کرده و آن‌ها را به هم می‌چسباند.

[ad_2]

لینک منبع

ساخت خانه هایی برای زندگی در مریخ

[ad_1]

اگر روزی فضانوردان قدم بر مریخ بگذارند، محققین ناسا باید با مشکلات بسیاری دست و پنجه نرم کنند.

به گزارش کلیک، یکی از بزرگ‌ترین موانع این است زمانی که پیشگامان به مریخ برسند، در کجا زندگی کرده و بخوابند، و پس از یک روز طوفان مغزی، مهندسین یک راه حل ارائه دادند: یک خانه یخی مفهومی.

ناسا به دنبال گنبدهای باد شدنی با پوشش یخ هستند تا فضانوردان در آن زندگی و کار کرده، و گنبد از آن‌ها در مقابل دمای شدید و اشعه های پرانرژی محافظت کند.

مهندس ارشد، کوین ویپاوتز از مرکز تحقیقات لانگلی ناسا می گوید “پس از یک روز که صرف شناسایی نیازها، اهداف و محدودیت ها شد، ما فورا ایده های مختلفی مطرح کردیم و در نهایت بر سر طراحی این خانه یخی توافق کردیم.”

حال ببینیم یک خانه یخی دقیقا چیست؟ خانه یخی تصویر یک خانه اسکیمو را تداعی می کند و البته مفهوم آن نیز چندان از تصور ما دور نیست. مفهومی که ناسا مشغول کار بر روی آن است، رسما خانه یخی مریخی نامیده می‌شود و یک دستگاه باد شونده لوله مانند است. این خانه پس از باد شدن کامل، با یک لایه ضخیم یخ محافظتی پوشانده می شود.

خانه یخی

این تیم می گوید “طراحی خانه یخی مریخ مزایایی دارد که آن را به یک مفهوم جذاب تبدیل می‌کند. این خانه سبک است و می‌توان با ربات ساده حمل و مستقر شوند و پیش از رسیدن فضانوردان با آب پر شوند. این مفهوم، مواد استخراج شده از مریخ را ترکیب می کند زیرا آب در خانه یخی به طور بالقوه می تواند تبدیل به سوخت راکت برای وسایل نقلیه صعودی در مریخ شود. ساختار آن نیز قادر است خود را دو برابر کند تا برای ورودی های جدید پر شود.”

هدف اصلی مفهوم خانه یخی محافظت از فضانوردان از پرتوهای پر انرژی مانند اشعه‌های کیهانی است که در اتمسفر مریخ نفوذ می کنند. این پرتوها باعث آسیب به سلول ها شده و باعث کاهش سلامتی و ایجاد مواردی چون سرطان  و بیماری تشعشع حاد می شوند.

همان طور که مشخص شد، یخ غنی از هیدروژن مانند یک سپر در مقابل این اشعه ها عمل می کند و آن را به یک پوشش مناسب تبدیل می کند. این بهترین برداشت از تصویر زیر است و شما می توانید میزان ضخامت یخ را ببینید.

طرح مفهومی خانه یخی

شیلا آن تیبالت، از مرکز تحقیقات لانگلی ناسا می گوید “موادی که خانه یخی را می سازند باید قادر باشند سال‌ها استفاده در محیط خشن و سخت مریخ از جمله پرتوهای ماورای بنفش، پرتوهای ذرات باردار، اکسیژن های اتمی احتمالی، پرکلراتها و طوفان های غبار، تاب بیاورند.”

علاوه بر محافظت از محیط خشن مریخ، خانه یخی در مقایسه با سایر ایده ها سبک تر بوده و می توان در روز زمین آن‌ها را ساخته  و به مریخ منتقل کرد.

یکی از بهترین راه ها برای دوام انسان در مریخ، ایجاد نقب های زیر زمینی است که بهترین محافظ را در مقابل تمامی موارد بالا ایجاد می کند. برای این کار نوعی پناهگاه نیاز است تا فضانوردان پس از رسیدن به مریخ در آنجا مستقر شوند.

با همه این‌ها مهم است به خاطر داشته باشید خانه یخی هنوز یک مفهوم است و با این حال این‌طور به نظر می رسد بر تمام مشکلات فایق خواهد آمد و ممکن است اولین چیزی که پیشگامان آینده در بدو ورود به مریخ مشاهده کنند، این خانه باشد.

[ad_2]

لینک منبع

تصاویر زیبا از تست راکت توسط ناسا با فناوری جدید دوربین

[ad_1]

سازمان فضایی ناسا توانست با استفاده از فناوری جدید به کار رفته در دوربین فیلم برداری، از گازهای آتشین خارج شده از موتور موشک های فضایی با جزییات بالا فیلم برداری کند.

به گزارش کلیک، تا مدتی پیش محدودیت های موجود در فناوری دوربین ها چالش بزرگی را برای ناسا و امثال آن جهت ضبط و مشاهده جزییات گازهای خروجی از موتور موشک ها به وجود آورده بود. قدرت و درخشش فوق العاده این گازهای در حال سوختن خارج شده از موتور موشک، باعث می شود تا در تصویر فیلم، چیزی جز لکه ای سفید که دور آن تاریک است دیده نشود.

اما با ظهور دوربین جدید High Dynamic Range Stereo X (HiDyRS-X) سازمان فضایی ناسا اوضاع تغییر خواهد کرد. نمونه اولیه این دوربین انقلابی قادر است تصاویری با نور دهی فراوان و متعدد را ثبت کرده و با ترکیب آن ها فیلم هایی با جزییات بسیار زیاد ضبط کند.

nasa-hidyrs-x-camera-720x720

ناسا در وب سایت خود این گونه نوشته است: دوربین های فیلم برداری معمولی در هر لحظه با یک نور دهی اقدام به ضبط تصاویر می کنند، ولی دوربین HiDyRS-X می تواند در هر لحظه چند نور دهی مختلف و به صورت فیلم آهسته دریافت کرده و با ترکیب آن ها یک فیلم دامنه دینامیک بالا ایجاد کند که در آن تمامی بخش های تصویر به صورت کامل واضح و قابل مشاهده است.

فیلم های ضبط شده با این دوربین پرسرعت جدید که دارای جزییات بسیار بالایی هستند، می تواند به شدت قابلیت های تحقیقاتی ناسا را پیشرفت دهد. این تصاویر به ناسا اجازه می دهد علاوه بر مشاهده گازهای آتشین خروجی از موتور، قطعات مهم موتور را نیز در هنگام روشن شدن زیر نظر بگیرند.

آزمایشی که در فیلم بالا مشاهده می کنید، مربوط به تست تجهیزات شرکت Orbital ATK است که چند ماه پیش در پرومونتوری، یوتا انجام شد. این دومین و آخرین آزمایش موتور تقویت کننده موشک Space Launch System (SLS) برای ماموریت آزمایشی سال ۲۰۱۸ ناسا است که قرار است در فضاپیمای سنگین اوریون به کار گرفته شود.

موشک SLS هنگام عملیاتی شدن، قدرتمند ترین موشک موجود در جهان خواهد بود که قادر است فضانوردان را به فضاهای دور دست تری از جهان رهسپار کند.

مشکلات

تیمی که ماموریت ضبط فیلم از موتور موشک را بر عهده داشتند، فقط یک فرصت برای انجام این کار در اختیارشان بود، چرا که در صورت وجود مشکل در تجهیزات دوربین، امکان خاموش کردن و روشن کردن مجدد موتور موشک وجود نداشت.

در ابتدا تایمر خودکار دوربین مشکل پیدا کرد و هنگام مشتعل شدن موتور موشک، خاموش نشد که این حادثه، تیم را مجبور کرد به صورت دستی دوربین را روشن کنند. ولی این کار چند ثانیه ای بیشتر زمان نبرد و فقط چند لحظه از صحنه روشن شدن موتور موشک از دست رفت. از طرف دیگر قدرت حیرت آور موتور موشک چنان لرزشی ایجاد کرد که در نهایت باعث قطع شدن کابل های برق دوربین شد.

اما خبر خوب این است که خوشبختانه دوربین توانست آن چیزی را که این تیم دنبالش بودند ضبط کرده و حتی عناصری را ضبط کند که پیش از این هرگز در تست موتور موشک ها دیده نشده بود.

هاوارد کنیرز، یکی از مهندسان اصلی این پروژه می گوید: من از دیدن لرزش و جست و خیز بست های پشتیبانی کننده روی زمین و غلیان گرداب مانند گازهای خروجی شگفت زده شدم. حتی افزایش سرعت پخش فیلم ضبط شده نیز توانست به تیم کمک کنند که رفتار هایی را مشاهده کنند که امکان دیدن آن ها در تصاویر آهسته و یا با سرعت معمولی امکان پذیر نیست.

کنیرز می گوید این تجربه دو درس مهم به تیم آن ها داده است. اولا باید حداقل ۱۰ ثانیه دوربین را زود تر از مشتعل شدن موتور، روشن کرد تا در صورت بروز مشکل در تایمر خودکار دوربین، امکان روشن کردن آن به صورت دستی وجود داشته باشد. ثانیا با توجه به تاثیر زیاد قدرت موتور موشک بر محیط اطراف، باید تمامی کابل های برق با امنیت کامل در جای خود محکم شوند.

علی رغم این قضیه، مهندس کنیرز از دستاورد تیم خود شادمان بود و این مشکلات را زمینه ای برای موفقیت های بعدی می دانست. او می گوید: شکست در زمان تست دوربین به ما این فرصت را می دهد که هوشیار تر شویم. پیشرفت فناوری و اختراعات بدون شکست امکان پذیر نیست.

[ad_2]

لینک منبع