کاوش عمق فضا با استفاده از تلسکوپ جهانی مایکروسافت

[ad_1]

تلسکوپ جهانی میکروسافت برنامه ای باورنکردنی است که جهان را در نوک انگشتان شما قرار می دهد.

به گزارش کلیک، این برنامه با استفاده از تصاویر و اطلاعات گرفته شده به وسیله تلسکوپ ها، کاوشگرها و ماهواره ها به وجود آمد. تصاویر و اطلاعات با هم ادغام می شوند و نمایشی تعاملی از آسمان به وجود می آورند که شما می توانید از دسکتاپ خود ببینید.

تلسکوپ جهانی توسط مرکز تحقیق میکروسافت توسعه یافت. مرکز تحقیق میکروسافت بخشی از شرکت است که به پیش برد فن محاسبات و حل مشکلات واقعی جهان اختصاص یافته است.

ستاره شناسان از تلسکوپ جهانی برای دیدن جهان در طول موج های مختلف (شامل نور مرئی، مادون قرمز و تشعشع گاما) استفاده می کنند و امکان دستیابی به داده های بیشتر توسط سیستم داده های فیزیک نجومی وجود دارد.

تلسکوپ جهانی تاکنون بیش از یک میلیون کاربر داشته است، بنابراین بیایبد به آن ها بپیوندیم و چشمانمان را به آسمان بگشاییم.

  1. آنلاین شروع کنید

تلسکوپ جهانی با استفاده از برنامه وب HTML5 قابل دستیابی است و با استفاده از ویندوز قابل دانلود است. ما با این نسخه وب در آدرس www.worldwidetelescope.org کار خود را شروع می کنیم.

برای استفاده از تلسکوپ جهانی میکروسافت ویدئو خوش آمد گویی را ببینید و بر روی ‘Explore WWT on the web’ کلیک کنید. پیامی ظاهر خواهد شد مبنی بر آنکه بخواهید مکان خود را به اشتراک بگذارید یا خیر. این گزینه اختیاری است، اما با گفتن مکان خود به WWT این امکان برای شما به وجود خواهد آمد که آسمان بیرون از مکان خود را ببینید.

  1. کاوش را آغاز کنید

متنی که چگونگی حرکت موس را توضیح داده بخوانید سپس بر روی ‘close’ کلیک کنید. تلسکوپ جهانی میکروسافت تصویری از آسمان با نمایش صورت های فلکی را به شما ارائه خواهد داد.

با کلیک بر روی موس و کشیدن آن به اطراف قسمت های مختلف آسمان را ببینید. همانطور که مشاهده می کنید لیست اجرام سماوی که در زیر صفحه نمایش قرار دارد حین حرکت شما به اطراف تغییر خواهد کرد. یکی از اجرام آسمان را برای کاوش جزئیات آن انتخاب کنید. در اینجا ما عطارد را انتخاب کردیم. شما می توانید با کلیک کردن و کشیدن موس اطراف سیاره بچرخید و با استفاده از چرخ موس تصویر را زوم کنید. جزئیات قابل مشاهده، باورنکردنی است!

      ۳٫یک ستاره را انتخاب کنید

اکنون بیاییم از تلسکوپ جهانی میکروسافت استفاده کنیم و نگاهی به صورت های فلکی بیاندازیم. بر روی ‘constellation’ در بالا سمت چپ کلیک کنید و سپس یکی را از منو انتخاب کنید. ما در اینجا صورت فلکی دب اکبر را انتخاب کردیم.

مطمئن شوید که گزینه ‘Sky’ در زیر ‘Look at’ انتخاب شده باشد، سپس بر روی یکی از ستاره های صورت فلکی کلیک راست کنید تا درباره آن بیشتر بدانید. بر روی ‘view object’ کلیک کنید، و تصویر برای دیدن ستاره از نزدیک زوم خواهد شد. شما همچنین می توانید مقالات تحقیقی روی ستاره مورد نظر را به صورت آنلاین جستجو کنید.

  1. عمیق تر شوید

از چرخ موس استفاده کنید و از زوم خارج شوید. اکنون شما خودتان می توانید با استفاده از تلسکوپ جهانی میکروسافت کاوش کنید. اطراف آسمان بگردید و قسمتی از آسمان را که خواهان کاوش در آن قسمت هستید زوم کنید.

وقتی چیز جالبی دیدید کلیک راست کنید و برای نمایش نزدیک تر زوم کنید. در اینجا ما یک مجموعه کروی از ستاره ها به نام NCGC 6752 را مشاهده می کنیم. این مجموعه ستاره از زمین قابل دیدن است و ما می توانیم با بالا و پایین کردن صحیح تلسکوپ واقعی آن را از سطح زمین مشاهده کنیم.

  1. آسمان را هنگام غبار کیهانی ببینید

شما می توانید آسمان را با استفاده از حالت های مختلف لیست شده در منوی تلسکوپ جهانی میکروسافت کاوش کنید. دوباره از زوم خارج شوید و روی ‘SFD dust map’ کلیک کنید.

غبار کیهانی از آن جهت که مانع از دید اجرام توسط ستاره شناسان می شود، آزاردهنده است. اما با استفاده از ستاره شناسی مادون قرمز می توان به اطلاعات زیادی از شکل گیری و چرخه زندگی ستارگان و سیارات پی برد. در تصویر زیر سحاب ایجاد شده از یک ستاره در حال مرگ را می بینید.

  1. گشت مجازی داشته باشید

هزاران ستاره شناس برای ایجاد تلسکوپ جهانی میکروسافت، این ابزار خارق العاده با هم همکاری کرده اند، و چندین نفر با هم گشت های مجازی از اجرام سماوی و رویداد ها را ایجاد کرده اند.

گزینه ‘Guided tours’ را از منوی بالا انتخاب کنید سپس یک گشت را انتخاب کنید و دکمه ‘play’ را کلیک کنید. شما می توانید هر زمان که خواستید گشت را متوقف کنید و یا با استفاده از کلیک راست بر روی هر چیزی که جالب به نظر می رسد، از نزدیک آن را ببینید و اطلاعات بیشتری از آن بدست آوردید.

  1. برنامه ویندوز را بگیرید

شما حتی می توانید با استفاده از تلسکوپ جهانی میکروسافت کارهای بیشتری انجام دهید که دانلود آن رایگان است. توصیه ما این است که گزینه به روز رسانی خودکار را برای این برنامه فعال کنید.

  1. هیچ مکانی مثل زمین نیست

هنگامی که در حال استفاده از تلسکوپ جهانی میکروسافت هستید، نگاهی هم به زمین بیندازید. شما می توانید از بین چندین چشم انداز (به خصوص زمین در حالت شب بسیار چشمگیر است) و از بین سال های مختلف انتخاب نمایید. شما می توانید دقیقا روی خانه تان زوم کنید، سپس در همه مسیرهای خروج حرکت کنید و کاوش کهکشان های مختلف را دوباره شروع کنید.

تلسکوپ جهانی میکروسافت ابزاری شگفت انگیز است که به شما احساس قدرت و در عین حال احساس کوچک بودن می دهد و شما می توانید هر روز و هر زمان که خواستید کلیک کنید، زوم کنید و بخوانید.

[ad_2]

لینک منبع

چه چیزی راه شیری را هل می‌دهد؟

[ad_1]

طبق تحقیقات اخیر، علت سرعت کهکشان ما این است که یک فضای خالی به نام دوقطبی دافع در پشت سر ما، کهکشان راه شیری را با سرعت زیاد به سمت جلو هل می دهد.

به گزارش کلیک، شما نمی توانید این مسئله را حس کنید اما سیاره ما با سرعتی حدود ۱۰۰،۰۰۰ کیلومتر بر ساعت(۶۲،۰۰۰ مایل بر ساعت) در مدار به خود به دور خورشید می گردد و چیزی نیز باعث می شود کهکشان راه شیری با سرعتی حدود ۲ میلیون کیلومتر بر ساعت(۱٫۲ میلیون مایل بر ساعت) در جهان حرکت کند. این سرعت معادل ۶۳۰ کیلومتر بر ثانیه است و اکنون دانشمندان عاقبت متوجه علت آن شده اند.

در مقابل ما یک ابر خوشه متراکم از کهکشان ها با فاصله ۶۵۰ میلیون سال نوری به نام شیپلی قرار دارد و ما را به سمت آن می‌کشد. پشت سر ما نیز شواهد نشان می‌دهند که یک منطقه ناشناخته از فضا و تقریبا عاری از کهکشان وجود دارد که ما را به جلو میراند.

کیهان شناس، یهودا هافمن و تیمش یک نقشه سه بعدی از کهکشان های نزدیک ما تهیه کرده‌اند و در آن این “منطقه مرده” مرموز را برای اولین بار مشخص کرده و به آن عنوان دوقطبی دافع داده‌اند.

هافمن توضیح می دهد “با نقشه سه بعدی جریان کهکشان ها در فضا، متوجه شدیم که کهکشان راه شیری با سرعت در حال دور شدن از یک منطقه بزرگ است که پیش از این به عنوان منطقه‌ای کم تراکم شناخته می شد. این بخش به جای جذب، بیشتر دافعه دارد و ازاین رو ما آن را دوقطبی دافع نامیدیم. علاوه بر کشیده شدن به سمت تراکم شیپلی، ما توسط دوقطبی دافع نیز در حال هل داده شدن هستیم.”

در گذشته محققین پیشنهاد داده بودند که یک منطقه بسیار کم تراکم در فضا می تواند از پشت سر در کمین کهکشان ما باشد، زیرا با این که تراکم شیپلی بسیار عظیم است اما به تنهایی قادر به توضیح سرعت حرکت راه شیری نیست.

تراکم شیپلی بزرگ‌ترین غلظت مواد شناخته شده در منطقه ما است؛ منطقه‌ای که حدود ۱ میلیارد سال نوری شعاع آن است. تنها مشکل اینجاست که ما به سختی می توانیم سیاره ای شناسایی کنیم  ۴٫۲۵ سال نوری از ما فاصله داشته باشد چه برسد به چیزی که میلیون ها سال نوری از ما فاصله دارد. از این رو محققین برای سرهم کردن قطعات این پازل بسیار تلاش کرده اند.

پیش ازا ین نشانه هایی مبنی بر وجود دافعه در توزیع خوشه های غنی کهکشانی وجود داشت اما از لحاظ آماری قانع کننده نبود. اما اکنون هافمن و همکارانش توانسته‌اند اندازه گیری هایی از بیش از۸۰۰۰ کهکشان نزدیک به دست آوردند که از مجموعه ای از رصدخانه ها از جمله تلسکوپ فضایی هابل، گرفته شده و شواهدی بر وجود دوقطبی دافع هستند.

تمامی این نیروها در صورت ترکیب چیزی شبیه تصویر زیر خواهند شد:

اکنون که شواهد اولیه مبنی بر وجود دوقطبی دافع و هل دادن کهکشان راه شیری و کهکشان های همسایه منتشر شده اند، قدم بعدی برای محققین اثبات نهایی وجود آن است.

[ad_2]

لینک منبع

حرکت ابری عجیب در میان کهکشان راه شیری موسوم به گلوله

[ad_1]

یک تیم ژاپنی از ستاره شناسان در حین تحقیق بر روی یک ستاره منفجر شده با فاصله ۱۰،۰۰۰ سال نوری، اتفاق به یک ابر اسرارآمیز برخوردند که درمیان راه شیری حرکت می‌کند.

به گزارش کلیک، این ابر مولکولی با چنان سرعتی حرکت می‌کند که آن را گلوله نامیده‌اند.

علت این سرعت عجیب هنوز مشخص نیست اما تاکنون علائم حاکی از این بوده‌اند که از طریق یک سیاه‌چاله به فضا پرتاب شده است.

سیاه‌چاله‌ها به علت استعداد مکیدن نور، به سادگی قابل شناسایی نیستند. آن‌ها گاهی اوقات با سرقت مواد از ستارگان اطراف، گرما دادن به آن و ارسال اشعه ایکس، خودشان را نشان می دهند. اگر در فضا به تنهایی وجود داشته باشند، همچنان پنهان باقی می مانند.

بااین‌حال در این مورد، تاثیرات سایه‌وار سیاه‌چاله، می تواند توضیح دهد چرا یک ابر مولکولی در اندازه ۲ سال نوری، با سرعت ۱۲۰ کیلومتر بر ثانیه در حال حرکت بوده و با سرعت ۵۰ کیلومتر بر ثانیه گسترش میابد. و عجیب‌تر از همه اینکه در خلاف جهت چرخش راه شیری در حال حرکت است.

اخترشناسان دانشگاه کیوی ژاپن از یک رادیوتلسکوپ ۴۵ متری در رصدخانه رادیویی نوبیاما در شیلی استفاده کردند تا این ابر را مطالعه کنند. آن‌ها به نحوه انتقال انرژی از ابرنواختر به گازهای پیرامون آن کنجکاو شده بودند.

آنچه آن‌ها مشاهده کردند، یک ابر بود که سریع‌تر از چیزی حرکت می‌کرد که بتوان آن را ابرنواختر محسوب کرد. سرپرست تحقیقات می گوید “انرژی جنبشی آن چند ده برابر بزرگ‌تر از آن است که از ابرنواختر W44 گرفته شده باشد.”

برخلاف آنچه فیلم‌های فضایی به شما میگویند، صدا از نظر فنی می تواند در فضا حرکت کند اگر انرژی کافی و تراکم ذرات وجود داشته باشد. بااین‌حال حتی در ابرهای گاز و غبار، تراکم ذرات کافی نیستند و امواج بسیار آرام پخش می شوند.

“گلوله” از این سرعت تجاوز کرده و واقعا یک ابر فضایی مافوق صوت است. محققین دو سناریو پیشنهاد می‌دهند که هردوی آن‌ها به یک سیاه‌چاله نیازمند است.

در سناریوی اول یک ابر گازی در حال گسترش توسط انفجار یک ستاره رانده شده و از فراز سیاه‌چاله عبور می کند. سیاه‌چاله تنها ۳٫۵ برابر جرم خورشید را دارد، به‌اندازه‌ای بزرگ است که تنها بتواند ابر بالای سر خود را هل داده و سرعت آن را افزایش دهد.

سناریوی شماره دو نیازمند یک سیاه‌چاله با اندازه ده برابر بزرگ‌تر است. این هیولا می تواند به ابر ضربه زده و آن را بکشد.

با توجه به داده های فعلی، برای تیم مشکل است که تصمیم بگیرند کدام سناریو محتمل تر است. تصاویر با کیفیت تر از تلسکوپ های بهتر، همچون آرایه میلی‌متری آتاکاما می توانند سرنخ‌های بهتری فراهم کنند.

در هر صورت دانشمندان از یافتم یک روش جدید برای تشخیص سیاه‌چاله‌ها در گوشه‌های خلوت‌تر دنیا خرسندند.

[ad_2]

لینک منبع

برای اولین بار منتشر شد؛ تصاویر واضح از حلقه های یخی زحل

[ad_1]

سفینه فضایی Cassini توانسته نزدیکترین تصاویر را از حلقه های زحل بگیرد، با این تصاویر جدید سطوح بی سابقه ای با جزئیات بالا آشکار شدند یعنی صفحه های بسیار بزرگ از ذرات یخی که به دور سیاره در حال گردش هستند.

به گزارش کلیک، چشم انداز جدیدی با استفاده از مرحله ای از ماموریت Cassini به نام “ring-grazing” به وجود آمده است، در این مرحله از ماموریت، سفینه با عبور از لبه بیرونی حلقه اصلی زحل به درون گازهای اطراف آن غوطه ور می شود و گردش هایی را انجام می دهد. سفینه فضایی Cassini  بیست ساله است و به زودی در ماه سپتامبر قربانی می شود و درون گاز عظیم غوطه ور خواهد شد.

به وسیله این سفینه دانشمندان به بهترین تصاویر از حلقه های زحل، دست یافتیم.

ماموریت “ring-grazing” مربوط به Cassini در نوامبر سال گذشته آغاز شد و سفینه فضایی اکنون در نیمه راه تا رسیدن به ۲۰ گردش پایانی خودش است.

دانشمندان ناسا توانستند بعضی از خصوصیات را که قبلا تصور می کردند مشاهده کنند، ما تاکنون شانس مشاهده حلقه های اصلی با چنین تصاویر واضحی را نداشته ایم.

تصاویر جدید جزئیاتی به کوچکی ۵۵۰ متر (۰٫۳ مایل) یعنی تقریبا برابر با مقیاس برخی از بلندترین ساختمان های موجود در زمین را نشان می داد.

در تصویر بالا شما می توانید حلقه A زحل را ببینید که دورترین نقطه از ساختارهای بزرگ و روشن است و تقریبا در ۱۳۴۵۰۰ کیلومتری (۸۳۵۷۴ مایلی) از زحل قرار گرفته است.

در اینجا نمایش موجی همان چیزی است که به عنوان موج متراکم شناخته شده است و از انباشتن ذرات یخی به وجود آمده و شکلی را ایجاد کرده که دانشمندان به طور غیر رسمی آن را “straw” نامیدند.

گردش ها، Cassini را به قدری به حلقه های دیگر زحل (حلقه F) نزدیک کرده است که حتی ذرات کوچک به سفینه ی در حال گردش برخورد می کنند.

این ذرات بسیار کوچک و نازک هستند، اندازه آن ها تنها چند میکرون است مانند ذرات گرد و غبار که در نور خورشید دیده می شود.

در واقع دانشمندان می توانند برخورد آن ها به سفینه فضایی را در داده ها درک کنند، اما این ذرات به قدری کوچک هستند که به Cassini آسیبی نمی رسانند.

۱۳ سال پیش که برای اولین بار دانشمندان به زحل دست یافتند، سفینه فضایی نسبت به امروز به حلقه های زحل نزدیک تر شد، اما کیفیت تصاویری که گرفته بود چندان خوب نبود، به دو دلیل:

اول اینکه در سال ۲۰۰۴ سفینه هنگام عبور از کنار حلقه ها بسیار سریع حرکت می کرد، بنابراین ناسا مجبور به گرفتن اکسپوژرهای بسیار سریع بود تا بدین وسیله تاری تصویر کاهش یابد. از طرفی حلقه ها در پشت به روشنی خورشید قرار داشتند و این باعث می شد تصاویر تاریک و دانه دار شوند.

در حالی که تصاویر جدید که با اکسپوژرهای طولانی تر گرفته شدند، روشن تر بودند و دارای جزئیات بیشتری بودند و فرصت مشاهده حلقه ها هم در پشت به روشنایی خورشید و هم در جلوی روشنایی خورشید فراهم شد، بدین ترتیب تصاویر سورئال دقیقی ایجاد شد که در آن ها باقی مانده های یخ که تحت جاذبه سیاره می باشند دیده می شود.

تصاویر جدید دارای دقت و جزئیات بالایی هستند. همانگونه که ناسا اعلام کرد به نحو شگفت انگیزی یکی از قمرهای زحل که بین حلقه ها پنهان شده بود با استفاده از این ماموریت Cassini دیده شد.

مارپیچ مرگ سفینه فضایی در ۲۶ آوریل شروع خواهد شد، یعنی زمانی که اولین چرخش از ۲۲ گردش نزدیک تر به زحل رخ خواهد داد و Cassini در فضای بین سیاره و حلقه هایش غوطه ور خواهد شد.

این غوطه وری، دید نهایی به حلقه های درونی زحل و ابرهای گازی شکل سیاره ایجاد خواهد کرد. بعد از پایان یک دور چرخش Cassini و غوطه وری، این سفینه در ۱۵ سپتامبر در جو بالایی زحل مانند یک شهاب سوخته می شود.

چرا کاوش زحل و قمرهایش تا مرگ سفینه به طول می انجامد؟

تصور می شود، دو قمر زحل به نام های Enceladus و Titan زیستگاه می باشند زیرا این دو به طور بالقوه دارای حیات می باشند.

ناسا نمی خواهد با آوردن میکروب هایی از زمین که ممکن است روی سفینه زنده بمانند، زندگی هر نوع ارگانیسم بیگانه ای را که ممکن است آنجا وجود داشته باشد را به خطر اندازد، اگرچه امکان آن کم است.

اما اتفاق ناراحت کننده ازدست دادن Cassini است، بخصوص آنکه سال های طولانی خدمات بسیار و کشف های علمی خوبی را انجام  داده است. با این وجود به دلایل باارزشی این سفینه از بین خواهد رفت و به طور حتمی این سفینه در غوطه وری نهایی مشاهدات خارق العاده ای  را برای ما فراهم خواهد کرد.

[ad_2]

لینک منبع

شب گذشته اتفاق افتاد؛ عبور سیارک از بیخ گوش زمین

[ad_1]

کمتر از سه هفته پیش زمانی که مردم آمریکا روز خود را آغاز کرده بودند، یک سیارک به اندازه یک ساختمان با فاصله به اندازه نصف فاصله زمین تا ماه از کنار زمین عبور کرد.

به گزارش کلیک، اکنون یک سنگ فضایی دیگر نیز به سیاره بی پناه ما نزدیک شده است.

این شی نزدیک به زمین(NEO) با نام سیارک  ۲۰۱۷ BX تنها چند روز پیش در۲۰ ژانویه کشف شده است. این سیارک سه شنبه شب ساعت ۱۱٫۵۴ شب به وقت شرق آمریکا و با فاصله حدود ۱۶۲۰۰۰مایلی(۲۶۱۰۰۰ کیلومتری) یعنی تقریبا دوسوم فاصله ما با ماه، از کنار زمین عبور کرد.

طبق داده های JPL ناسا، سیارک ۲۰۱۷ BX مشابه ۲۰۱۷ AG13 است که نهم ژانویه از کنار زمین عبور کرد. اما سیارک جدید بسیار کوچک‌تر است و حدود ۴ الی ۱۴ متر است(تقریبا اندازه یک ماشین یا اتوبوس) و با نصف سرعت آن یعنی ۲۶،۷۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت می کند.

اگر مسیر آن سیاره ما بود و از سنگ ساخته شده بود(مانند اغلب سیارک ها) و نه فلز، ممکن بود در هوا منفجر شود. بااین‌حال شناسایی آن در آخرین دقایق تنها یک مثال دیگر از این امر است که ما قادر نیستیم میلیون ها NEO موجود در فضا را شناسایی کنیم که ممکن است با سیاره ما برخورد کنند و خطراتی به اندازه بمب اتم ایجاد کنند. ناسا اخیرا یک تلسکوپ فضایی پایه ریزی کرده است که می تواند به شناسایی ۹۰ درصد NEO ها کمک کند.

[ad_2]

لینک منبع

اسرار جدید لکه های خورشیدی

[ad_1]

لکه های خورشیدی ویژگی عجیبی نیستند و هنگامی در سطح خورشید ایجاد می شوند که میدان مغناطیسی آن در نقاط خاص بسیار متمرکز می شود.

به گزارش کلیک، دانشمندان توانستند جزییات جدیدی در مورد سوراخ های بزرگ خورشیدی کشف کنند که دو برابر قطر زمین هستند. لکه های عظیم روی خورشید در سال ۲۰۱۵ عکس برداری شده بودند اما به لطف تصاویر جدید، دانشمندان می توانند مرکز تاریک و پیچان این لکه ها را با جزییات بیشتر بررسی کنند.

این مساله باعث می شود تکه های سردی ایجاد شوند و به همین دلیل در تصاویر، تیره دیده می شوند و می توانند منجر به زبانه های خورشیدی عظیمی شوند که مواد خورشید را به فضا پرتاب می کند. طوفان های خورشیدی که باعث شفق های زیبا در زمین شده و در ارتباطات زمینی اختلال ایجاد می کنند.

ما چندین تلسکوپ داریم که تشکیل این لکه ها را رصد کرده و در طول موج های مختلف آن را بررسی می کنند اما محققین اکنون از یک تلسکوپ برای طول موج رادیویی استفاده کردند که جزییات جدیدی را نشان داد.

تصاویر جدید توسط آرایه میلی‌متری بزرگ آکاتاما(ALMA) در شیلی گرفته شده است.

تیم باستیان، ستاره‌شناس رصدخانه رادیویی آمریکا می گوید “ما به این عادت کرده ایم که خورشید در نور مرئی دیده شود، اما این نور تنها به ما می گوید سطح پویای آن و اتمسفر پر انرژی این ستاره چگونه است. برای درک کامل خورشید نیاز داریم سراسر طیف الکترومغناطیس، از جمله بخش های میلی‌متری و زیر میلی‌متری‌ای که ALMA می‌تواند مشاهده کند را بررسی کنیم.”

ALMA اغلب برای تشخیص امواج رادیویی در کهکشان‌های دوردست استفاده می شود، اما برای خیره شدن مستقیم به خورشید نیز طراحی شده است بدون اینکه تجهیزات آن دچار آسیب شوند. به همین دلیل می تواند امواجی را تشخیص دهد که هیچ تلسکوپ دیگری روی زمین قادر به تشخیص آن نیست.

دو طول موج  میلی‌متر و ۳ میلی‌متر دو طول موج هستند که این تلسکوپ آن‌ها را تشخیص می دهد. هردو طول موج، کروموسفر خورشید را بررسی می کنند، که شامل بخش های بالایی سطح خورشید می شود و ما با نور مرئی قادر به دیدن آن هستیم.

اما تصاویر ۱٫۲۵ میلی‌متری ثبت شده توسط ALMA یک لایه از کروموسفر را نشان می دهد که عمیق تر از موارد ۳ میلی‌متری هستند. جالب است که این تصاویر بسیار متفاوت بوده و نشان می‌دهد دمای کروموسفر زیر لکه های خورشیدی بسته به عمق آن تغییر می کند.

این تصویر مربوط به طول موج رادیویی ۱٫۲۵ میلی‌متری است:

طول موج 1.25 میلیمتری

و این تصویر طول موج رادیویی ۳ میلی‌متری:

طول موج 3 میلیمتری

این تیم امیدوار است بفهمد دقیقا این دو سطح کروموسفر چرا دمای متفاوتی دارند، و اینکه چگونه روی تشکیل لکه ها تاثیر می گذارند. روندی که هنوز به درستی درک نشده است.

سازمان فضایی اروپا(ESO) می گوید “درک گرمایش و دینامیک کروموسفر، کلید تحقیقاتی هستند که در آینده به ALMA سرنخ هایی از مناطق مورد بررسی می دهند.”

این ها تصاویر اولیه ای هستند که ALMA گرفته است و ما در انتظاریم تا ببینیم تلسکوپ در آینده چه رازهای دیگری را برای ما افشا می کند. داده های اولیه از رصدخانه خورشیدی ALMA این هفته منتشرشده تا جامعه ستاره شناسان آن‌ها را مطالعه و بررسی کنند.

[ad_2]

لینک منبع

تصاویر تکان دهنده ناسا از تغییرات محیطی کره زمین+عکس

[ad_1]

در این مطلب تصاویر منتشر شده ناسا از تغییرات محیطی زمین را می بینید که نشان می دهد چطور زمین به سرعت در حال نابودی است. تصاویر تکان دهنده ای از ذوب شدن یخ های قطبی و انفجار جمعیت گرفته تا خشک شدن دریاچه ارومیه که همگی نشئت گرفته از فعالیت های انسانی است.

به گزارش کلیک، ناسا این تصاویر را در قالب مقایسه وضعیت قبل و پس از تغییر منتشر کرده است که تغییرات طبیعی را در طول ماه ‌ها و سال‌ ها نشان می دهد که همه به دلیل مداخلات زیست محیطی انسان ها بوده است.

این تصاویر نشان می‌ دهند که زمین با وضعیت فاجعه‌ باری از نظر دگرگونی های منفی مواجه شده است. یکی از تصاویر نشانگر  این موضوع است که توسعه شهری در دهلی نو در هندوستان چگونه روی داده است.

 هم چنین عکس ‌های گرفته شده در فاصله سال‌ های ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۶ میلادی نشان دهنده رشد سریع جمعیت در طول دو دهه گذشته در هند است و  حاکی از افزایش جمعیت آن جا از ۹.۴ میلیون نفر به ۲۵ میلیون نفر است.

در یکی دیگر از عکس ‌ها می توان دید که تنها در فاصله دو سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ میلادی یخ ‌های گرینلند به شدت در حال ذوب شدن در فصل بهار و اوایل تابستان بوده‌ اند.

در تصویر دیگری از ناسا که فوق العاده برای ما غم ‌انگیز است تغییر رنگ دریاچه ارومیه در فاصله دو ماه اوریل تا جولای ۲۰۱۶ نشان داده شده است که در نتیجه فعالیت ارگانیسم‌ های زنده در بستر آب های این دریاچه بوده است.  عکس‌ های ناسا نشان می ‌دهند که نزدیک به ۷۰ درصد از سطح دریاچه ارومیه در طول ۱۴ سال اخیر از بین رفته است.

در یک دیگر از تصاویر دریاچه ‌ای واقع شده در ۱۳۰ مایلی لس آنجلس کالیفرنیا دیده می ‌شود که در طول چندین سال انباشته از مواد شیمیایی سمی و گرد و غبار شده و سبب فرار پرندگانی شده که زیستگاه‌شان آن منطقه بوده است.

مجموعه عکس های دیگری نیز از مسیر آب در رودخانه کلرادو در فاصله سال‌ های ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۷ میلادی گرفته شده است که حاکی از سپری کردن خشک ‌ترین دوران این رودخانه در سال ۲۰۰۷ میلادی است.

تصاویر دیگری از آب شدن یخ‌ های قطبی در ناحیه گرینلند هستند.

یکی دیگر از تصاویر نشان می ‌دهد که دریاچه پوپ دومین دریاچه بزرگ بولیوی تها ظرف مدت سه سال در فاصله سال ‌های  ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ میلادی کاملا خشک شده است و کشاورزی در مناطق اطراف آن با بحرانی جدی مواجه شده است.

در تصویر منتشر شده دیگری رودخانه گنگ در هندوستان در فاصله سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ میلادی با با جاری شدن سیل و بادهای موسمی مواجه بوده است که منجر به کشته شدن ۳۰۰ نفر و و تاثیر‌گذاری منفی بر زندگی بیش از شش میلیون نفر دیگر شده است.

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

تصاویر ناسا از تغییرات زمین

[ad_2]

لینک منبع

رصد طوفان های خورشیدی از طریق تلسکوپی قدرتمند موسوم به خرس بزرگ

[ad_1]

دانشمندان اکنون به لطف به‌روزرسانی تلسکوپ باکیفیت تلسکوپ رصدخانه خورشیدی خرس بزرگ(BBSO) کالیفرنیا به دقیق‌ترین تصاویر زمان واقعی خورشید دست یافته‌اند.

به گزارش کلیک، قابلیت جدید به این معنی است که محققین قادر خواهند بود دید گسترده‌تری از فعالیت‌های خورشید در لحظه وقوع آن‌ها داشته باشند. این مساله برای درک رویدادهای قدرتمندی همچون طوفان های خورشیدی حیاتی است، زیرا تاثیر مخربی بر روی فناوری های ارتباطی روی زمین دارند.

فیلیپ گود از موسسه‌ی فناوری نیوجرسی می گوید “برای درک اساس مکانیک خورشید، مانند منبع طوفان های خورشیدی، ما نیازمند گردآوری داده ها از یک میدان دید گسترده تر داریم. برای مثال در طی وقوع زبانه های خورشیدی، تغییرات میدان مغناطیسی در مکان های مختلفی در یک زمان رخ می دهد.”

برای ضبط چشم انداز وسیع تر این نوع رویدادهای خورشیدی، تیم گود از جمله محققین رصدخانه ملی خورشیدی(NSO) و موسسه فیزیک خورشیدی Kiepenheuer  آلمان، بیش از یک دهه بر روی اپتیک تطبیقی چند ترکیبی(multi-conjugate adaptive optics) یا به طور مخفف MCAO مشغول کار بودند.

دستگاه MCAO شامل سه آیینه است که برای اصلاح اعوجاج امواج نور ورودی به اتمسفر زمین، تغییر شکل می دهند. زمانی که نور خورشید وارد اتمسفر زمین می شود، با جریان های تند هوا برخورد کرده و دید ما را تار می کند. درست به همان نحوی که گرمای خارج شده از اگزوز باعث ایجاد یک مه چرخان در سطح جاده می شود.

این تاثیر ایجاد شده توسط مخلوط دماهای مختلف، باعث تحریف انتشار نور در میان اتمسفر می شود. درست به همین دلیل نیز ستارگان به چشم انسان چشمک زن به نظر می رسند، و تلسکوپ های رایج معمولا نمی توانند این ایراد را برطرف کنند.

دستگاه MCAO به لطف آیینه‌هایش، که توسط دوربین های فوق سریع با ظرفیت ۲۰۰۰ فرم در ثانیه با این مشکل کنار می آید. هر کدام از این سه آیینه نور را از ارتفاع های مختلف اتمسفر زمین دریافت می کنند: روی زمین، ارتفاع ۴٫۸ کیلومتری، و ۹٫۷ کیلومتری.

با تحلیل این تصاویر، سیستم به طور موثر اعوجاج نور را اصلاح می‌کند و یک دید زمان واقعی از فعالیت های خورشیدی می‌دهد که از مشاهدات پیشین سه برابر گسترده تر است.

این ارتقا به این معنی است که ما قادر خواهیم بود رویدادهایی همچون لکه های خورشیدی عظیمی با طول ۳۲،۰۰۰ کیلومتر در فوتوسفر خورشید را در زمان واقعی مشاهده کنیم. در حالی که پیش از این تنها بخش محدودی از این رویداد را بدون اعوجاج مشاهده می کردیم.

این دستگاه جدید می تواند به ما کمک کند تا بفهمیم چگونه در معرض طوفان های ژئومغناطیسی قرار می گیریم.

[ad_2]

لینک منبع

مشکلات احتمالی زمین به واسطه حرکت یک ستاره به سمت منظومه شمسی

[ad_1]

محققین مدتی است که ستاره Gliese 710 را می‌شناسند و می دانند که این ستاره مستقیم به سمت منظومه شمسی می آید، اما اکنون محل دقیق ورود آن را مشخص کرده اند.

به گزارش کلیک، این ستاره در فضا با سرعت ۳۲،۰۰۰مایل بر ساعت (۵۱،۴۹۹ کیلومتر بر ساعت) در حال حرکت است و حدود ۶۴ سال نوری فاصله دارد.(یک سال نوری حدود ۵،۸۷۸،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ یا ۹،۴۶۱،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ کیلومتر است)

طبق مقاله منتشر شده در مجله نجوم و اخترفیزیک در ماه نوامبر، Gliese 710 حدود نصف اندازه خورشید را داشته و در ۱٫۳۵ میلیون سال دیگر به زمین خواهد رسید.

تا جایی که می دانیم این ستاره قرار نیست مستقیما با زمین ادغام شود، بلکه از میان ابر اورت عبور می کند که یک لایه از تریلیون ها جرم یخی است.

ابر اورت

بنابراین هرچند این ستاره با فاصله ۷۷ نورـروز از ما قرار خواهد گرفت اما سرعت عبور ستاره از میان این ابر، این اجرام یخی و دنباله دارها را به میان منظومه شمسی پرتاب خواهد کرد. هر کدام از این اجرام ممکن است با زمین برخورد کنند.

در واقع Gliese 710 می تواند یک دوش ستاره ای قابل رویت را آغاز کند که حداقل ۱۰ دنباله دار در سال داشته و به مدت ۳ تا ۴ میلیون سال ادامه پیدا کند.

این تیم از داده های رصدخانه فضایی گایای آژانس فضایی اروپا استفاده کرده است. این رصدخانه جدید در حال ساخت دقیق ترین کاتالوگ فضایی سه بعدی است که حدود ۱ میلیارد جرم سماوی در آن وجود خواهد داشت. این یعنی حدود ۱۰ برابر از پیش بینی های قبلی دقیق تر خواهد بود.

البته یک خطای ۵۰ درصدی نیز در این پیش بینی ها وجود دارد و Gliese 710 ممکن است با فاصله ۴۰ نور ـروز از زمین عبور کند. برخی از دانشمندان می گویند چنین رویداد مشابهی باعث پرتاب سیارکی به زمین شده است که نسل دایناسورها را منقرض کرد.

[ad_2]

لینک منبع

تولد یک ستاره موقت جدید در کهکشان تا سال ۲۰۲۲

[ad_1]

یک تصادم عظیم بین دو ستاره با فاصله ۱۸۰۰ سال نوری می تواند یک جرم جدید به اعضای آسمان شب اضافه کند. هرچند این ستاره موقت تنها برای دو یا سه سال قابل مشاهده خواهد بود.

به گزارش کلیک، این اولین بار است که متخصصین یک انفجار کیهانی مانند این را پیش بینی می کنند و محققین می گویند معمولا یک در یک میلیون شانس وجود دارد که بتوان یک ستاره را پیش از ظهور آن پیش بینی کرد.

ستاره شناس لاری مولنار از دانشکده کالوین میشیگان  مشغول بررسی دقیق ستاره های دوتایی KIC 9832227 بوده است. در این مورد با یک تماس دوتایی سروکار داریم  که در آن هر دو ستاره بخشی از یک اتمسفر را در اشتراک دارند، که چیزی شبیه دو بادام زمینی در یک پوسته است.

محققین تصور می کنند این ستاره ها به یکدیگر نزدیک شده و تا سال ۲۰۲۲ با یکدیگر برخورد خواهند کرد. این نوع ادغام با نام نواختر سرخ شناخته می شود و در نتیجه انفجار ۱۰،۰۰۰ برابر درخشندگی آن افزایش پیدا می‌کند و این میزان کافی است تا برای مدتی از روی زمین قابل مشاهده باشد.

سیستم دوتایی

رئیس کالج کالوین، مت والهوت که بخشی از تیم تحقیقات نیز بوده است، می گوید “اگر پیش بینی ها صحیح باشد، برای اولین بار در تاریخ می توان به نقطه‌ای از آسمان اشاره کرد و گفت در آنجا ستاره ای نهفته است و به زودی روشن خواهد شد.”

این ماجرا در سال ۲۰۰۸ و با V1309 Scorpii، یک دوتایی دیگر آغاز شد که در نهایت تشکیل نواختر سرخ را دادند. هرچند این رویداد پیش بینی نشده بود اما مشاهدات دوره ای مداری بین دو ستاره را نشان داد که سریع‌تر و سریع‌تر به برخورد با یکدیگر نزدیک می شدند.

مولنار و همکاران همان الگو را در KIC 9832227 در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴  تشخیص دادند که تا سال ۲۰۱۶ ادامه یافت. زمانی که دو ستاره در یک دایره به دور یکدیگر می‌گردند، رو به کاهش است.

این تیم مشغول بررسی نشر اشعه ایکس، مادون قرمز و امواج رادیویی ستاره با کمک وسایل مختلف است. این وسایل شامل رصدخانه آرایه بزرگ نیومکزیکو، تلسکوپ مادون قرمز مرکز هاوایی، و فضاپیمای مدارگرد XMM-Newton می شوند.

این اطلاعات می توانند مشخص کنند KIC 9832227 در آسمان شب پدیدار خواهد شد یا خیر. اگر این رویداد آن‌طور که دانشمندان پیش بینی کرده اند اتفاق بیفتد، ما خواهیم توانست انفجار خارق العاده نواختر سرخ را در جناح شمالی صورت فلکی ماکیان در سال ۲۰۲۲ مشاهده کنیم و نیازی هم به تلسکوپ نیست.

به خاطر داشته باشید هرچند این برخورد از نظر تکنیکی برای ما قابل مشاهده است اما در واقع این رویداد مدت‌ بسیار بسیار طولانی پیش از این رخ داده است و نوری که ما خواهیم دید متعلق به ۱۸۰۰ سال پیش است.

تا کنون کسی موفق نشده تولد یک ستاره را پیش بینی کند. اکنون مسابقه ای بین ستاره شناسان آماتور و اعضای عمومی آغاز خواهد شد تا اولین نفر باشند.

یافته ها به صورت آنلاین در دسترس هستند اما نویسندگان مقاله در انتظار بررسی تیم بی طرف هستند تا آن را در نشریه علمی به چاپ برسانند.

[ad_2]

لینک منبع